Op bezoek bij het enige kattencafé in Brussel: 'De poes is hier koning'

Acht jaar geleden nam Nathalie (55) het enige kattencafé van Brussel over. De bar in Sint-Gillis is een broodwinning, maar vooral een passie voor de vrouw die letterlijk opstaat en gaat slapen met katten. “Momenteel geef ik ze elke 3 à 4 uur de fles, ook ‘s nachts.”

“Ah, ik had u een half uur later verwacht.” Nathalie De Witte – tattoos van kattenpoten op de hals – rookt net een sigaret aan de deur van Le New Chattouille. Naast haar, maar achter het raam, staat een cafébewoner ondertussen op zijn achterste poten om de straat te overschouwen. “Als het café op donderdag weer opengaat, kijken ze echt uit naar bezoek van klanten. En tegen zondagavond hebben ze hun dosis mensen vaak wel gehad.”

“Alors mon bébé, tu vas boire?” Tijdens het gesprek haalt Nathalie er de papfles bij. Het is de enige manier om een handvol onlangs gevonden kittens te laten overleven. “Elke drie à vier uur moeten ze drinken, ook 's nachts. Misschien was ik daarom even in de war, want dat begint wel te wegen.”

De kittens zijn maar enkele van de liefst 65 katten die gevonden werden op een terrein in Evere. Behalve cafébazin is Nathalie ook ondervoorzitster van de vereniging Ever'y Cat, die zich de miserie van katten aantrekt en adoptiegezinnen zoekt.

“Het café is een schakel in die werking, een soort adoptievitrine. Alleen al via deze plek hebben driehonderd katten een nieuwe thuis gevonden. Oorspronkelijk had ik het plan om een kattenhotel te openen, maar katten redden past veel beter bij wie ik ben. Voor ik hiermee begon, beheerde ik jarenlang een businessportefeuille bij Base. Ik heb toen ongeveer alles gedaan wat ik kon om me daar te laten ontslaan, zodat ik met dat geld dit café kon beginnen.” (Grijnst).

Le New Chattouille biedt een thuis aan tien katten, die ook een directe toegang hebben tot het hele souterrain onder de caféruimte. “De kat is hier koning”, legt Nathalie uit. De nieuwe bezoeker, die negeren de koninklijke bewoners aanvankelijk straal. Sommige exemplaren concentreren zich op hun siësta, terwijl een broer en zus verwikkeld zijn in een speels gevecht onder een tafeltje.

Cool cats

Na verloop van tijd komen verschillende dieren toch even de schoot van de nieuwkomer testen. “Voor het café kiezen we enkel dieren die zich op hun gemak voelen bij mensen én ook bij andere katten”, legt Nathalie uit. “On prend des cools. Het moet een beetje leuk blijven voor hen.”

Tijdens het interview bellen verschillende klanten aan de voordeur. “Is het al 17 uur? Neen? Dan moeten ze maar wachten. De openingsuren staan toch op de deur?”

De klanten in kwestie blijken een bonte groep, met een liefde voor katten als grootste gemene deler. “We hebben toeristen die hun kat missen, mensen die de stress van een dag op kantoor willen verdrijven en gasten die een kat zoeken, of net bezoekers die niet kunnen adopteren en wel de nabijheid van de dieren hebben. Wist u dat er iets bestaat als 'ronronthérapie' (spintherapie)? Die kattengeluiden maken mensen rustig. En natuurlijk zijn zij altijd weer het gespreksonderwerp. De kleine ruimte met tafeltjes die dicht bijeen staan, helpt om aan de praat te raken met de andere gasten.”

Kittenmanie

Nathalie mag dan genieten van die gesprekken, soms kunnen klanten haar ergeren. “We zijn heel streng als het op adopties aankomt en staan bijvoorbeeld niet toe dat de katten vrij buiten gaan rondlopen. Als je dan een adoptie weigert, kunnen sommigen erg gefrustreerd zijn. Of ze geven je één ster op Google omdat het café dicht was tijdens een grote reddingsactie voor katten. Veel klanten willen enkel kittens (Rolt met de ogen), maar een kat blijft niet klein en bij een kitten weet je nog niet welk karakter het dier heeft.”

Geef Nathalie maar katten in plaats van mensen. “Zelf heb ik geen kinderen en ik wil ook geen man meer. Thuis in Zellik heb ik wel tien katten. Dat zijn de sukkelaars, die niemand wil adopteren: ze missen een oog, een been, hebben diabetes of erger. Ik ga daardoor al tien jaar niet meer op vakantie en ik mis dat niet. Gewoon een collectieve siësta met mijn katten, oh la la! Dat is al het paradijs.”