Actrice Patricia Kargbo: 'De hitte van afgelopen zomer dreef me tot waanzin'

Patricia Kargbo woont in Brussel en is actrice ('Chantal') en theatermaakster. In haar tweewekelijkse column voor BRUZZ onderzoekt ze de rollen die ze aanneemt in de grootstad. Zoals die van buurvrouw.

We zijn eind augustus en stilaan vult de stad zich weer met de Brusselaars die wegtrokken. Ik zwoer zelf bij een staycation. Een kleine disclaimer vooraf: uiteindelijk moest ik toch aan de hitte ontsnappen en vertrok ik een weekend naar de Ardennen, om af te koelen.

In al die jaren dat ik in Brussel woon, was het de eerste keer dat ik hier zo veel tijd doorbracht in de zomer. De stad was rustig, maar vooral warm: de temperatuur in mijn appartement liep op tot wel 37 graden. Buiten was het te warm, binnen was het te warm. Nietsdoen kroop onder mijn huid, maar bewegen dreef me evengoed tot waanzin. Slapeloos lag ik te woelen in mijn bed, telkens met dezelfde gedachte: wat doe je toch bij zulke hoge temperaturen?

Mijn raam stond de afgelopen drie maanden voortdurend open, in de hoop op een lichte bries. Wat ik niet wist, was dat je buren met een open raam toch een beetje dichterbij komen. Je leeft naast elkaar en toch ook met elkaar. Een week lang werd ik bijvoorbeeld iedere ochtend gewekt door gedril en geboor van de schuine onderbuurvrouw; haar plafond was naar beneden gekomen. De kamer, overgenomen door een witte stofwolk, moest hersteld worden.

Bijna elke avond viel ik in slaap met het geluid van mijn buurjongen die aan het gamen was; zijn raam ligt parallel aan het mijne. Hij en ik, elk in onze warme cocon.

Op een avond kwam ik hem tegen, allebei glurend uit het raam, omdat we buren ruzie hoorden maken. Eerst stak hij zijn hoofd naar buiten. Even later deed ik hetzelfde. Het geluid van games dat ik bijna elke avond had gehoord, kreeg een gezicht. Even keken we rond, verdwaasd en nieuwsgierig, maar we hadden geen idee waar het kabaal vandaan kwam.

“Volgens mij is het gelach?”

“Volgens mij is het gehuil …”

“Dat zou ook kunnen …”

“Moeten we de politie bellen?”

“Dat kunnen we doen.”

Het geluid werd stiller en uiteindelijk besloten we allebei weer in onze eigen cocon te kruipen. Ik ging in bed liggen en probeerde in slaap te vallen, met op de achtergrond de gamende buurjongen. In de verte klonken sirenes, misschien onderweg naar de ruziënde buren? Uiteindelijk viel ik in slaap.

Nu koelt het af en gaan mijn ramen dicht. Ik hoor mijn buurman niet meer. De stilte is aangenaam, toch was het fijn om voor even te horen dat we allemaal samen de hitte, op onze eigen manier, aan het overwinnen waren.