Brusselse formatie: het is erop of eronder voor Bouchez

"Zowel PS en MR zullen toegevingen moeten doen om te slagen." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Steven Van Garsse in het edito van deze week, waarin hij ook focust op de nieuwe rol van Georges-Louis Bouchez in de formatiegesprekken.

De formatie van een Brusselse regering gaat een nieuwe fase in. David Leisterh (MR) haakt af, en neemt afscheid van de nationale politiek. MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez neemt het stokje over. Kan daar wat goeds van komen? Na meer dan vijfhonderd dagen van veto’s, zwartepieten en cynische machtspolitiek mag men hopen van wel.

BRUZZ kon vorige week de begrotingstabellen inkijken, waarover geen akkoord mogelijk bleek, wat voor Leisterh het signaal was om de handdoek in de ring te gooien. Bouchez gaat daar nu mee verder.

Over meer dan tachtig procent van het bedrag lijkt er eensgezindheid, maar cruciale onderwerpen als huisvesting, arbeidsmarkt en mobiliteit moeten nog doorgepraat worden, en zoals wel vaker loopt het ook vast op details als de prijs van de vuilniszak, het tramticketje of enkele miljoenen meer of minder voor Kanal.

Weinigen geloven dat het deze keer wel zal lukken, met Georges-Louis Bouchez als brulboei, en Laaouej als onverstoorbare Neinsager.

En toch moet het haalbaar zijn om ergens het midden te vinden. Maar dat komt met een aantal voorwaarden.

Er moet ten eerste enig voluntarisme zijn. Is er wel echt een wil om tot een akkoord te komen? Kunnen de partijen over hun eigen schaduw heen stappen en het partijbelang ondergeschikt maken aan het algemeen belang? Als die wil er is, moet het mogelijk zijn om een akkoord te sluiten. En al zal een potentieel akkoord geen schoonheidsprijs winnen, het zal ten langen leste een einde maken aan een van de zwartste periodes uit de geschiedenis van het Brussels Gewest.

De twijfel of die wil er al dan niet is, voedt meteen ook het wantrouwen. En dat is de tweede voorwaarde: er moet vertrouwen zijn aan tafel, en dat lijkt er momenteel niet te zijn, aan geen enkele kant van de tafel. Een voorbeeld: de PS geeft inderdaad toe op een aantal besparingen, zelfs voor een forse knip in het overheidspersoneel en de subsidies. Maar dit is slechts een meerjarenbegroting, een vooruitblik op de toekomst. De echte beslissingen zullen door een toekomstige regering moeten worden genomen. Zal de PS op dat moment niet op de rem gaan staan?

Anderen vrezen dat de liberalen al lang niet meer in een akkoord geloven, maar het moment afwachten om de socialisten electoraal te beschadigen, als een centrumrechts akkoord onmogelijk blijkt.

Om weer het vertrouwen aan tafel te krijgen, zal dus heel wat masseerwerk nodig zijn. Is Georges-Louis Bouchez als formateur daartoe in staat? Kan hij, als Waal, deals sluiten in het belang van de Brusselaar? En kan hij tonen dat hij meer is dan een roeper aan de zijlijn? Dit wordt alvast een serieuze testcase. Het wordt erop of eronder.

Wat er ook van zij: PS en MR zullen toegevingen moeten doen. De PS moet beseffen dat Brussel op te grote voet leeft, en dat er moet worden teruggrepen naar de kerntaken, in een verhaal van budgettaire soberheid. De MR moet beseffen dat een deel van de bevolking met de Arizona-maatregelen flink wat klappen te incasseren zal krijgen, en dat Brussel op het vlak van armoede al de spreekwoordelijke bodem heeft bereikt.

Enkele weken geleden publiceerde de Nationale Bank een studie over de geldstromen in ons land. De studie herhaalde wat al langer bekend is: de rijkdom die in de hoofdstad gegenereerd wordt, is enorm. Brussel is een economische motor vanjewelste: vijfentwintig miljard euro vloeit jaarlijks naar de andere gewesten. Die goudader moet gekoesterd worden. Dat kan alleen als het beleid in de hoofdstad weer op orde wordt gezet. Dat zijn de gekozenen in onze stad aan zichzelf verplicht.