De federale regering lijkt Brussel wel te zien als het 'afvalputje' van zijn beleid

"Het vliegtuiglawaai, de beperking van de werkloosheid in de tijd, het halveren van het aantal gefinancierde opvangplaatsen voor asielzoekers: telkens opnieuw ontstaat de indruk dat de huidige federale regering Brussel vergeet, negeert of als afvoerputje ziet." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Kris Hendrickx in het edito van deze week.

Federaal minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) wil schrappen in de financiering van opvangplaatsen voor asielzoekers in Brussel, de zogenoemde Brussels Deal. Die houdt in dat de federale regering geld op tafel legt voor tweeduizend plaatsen voor mensen die recht hebben op opvang, omdat de asielprocedure loopt. Het Gewest houdt die vervolgens vrij in zijn netwerk voor daklozenopvang. De deal kwam er omdat het eigen netwerk van Fedasil verzadigd is. Maar aangezien de doorstroomlijst (met mensen die niet bij Fedasil terechtkunnen) vandaag nog maar duizend personen telt, kan dat ook voor de helft van die 42 miljoen euro, redeneert Van Bossuyt.

Strikt genomen klopt de redenering van de minister. Als je afspreekt om tweeduizend plaatsen te financieren, terwijl er maar duizend nodig zijn, kun je een regeling herbekijken. De asielminister – die ook naar besparingen op haar departement verwijst – en het Gewest overleggen over twee weken over de kwestie.

Wie het wat breder bekijkt, ziet echter dat Brussel geen besparingen nodig heeft op opvangplekken, maar net extra ondersteuning. Het Gewest wordt immers niet enkel geconfronteerd met mensen die recht hebben op een opvangplek binnen de strikte definitie van de federale regering. Binnen België blijft de hoofdstad een magneet voor mensen uit de hele wereld die op zoek zijn naar asiel of een beter leven. Een blik op de buurt rond het Noord­station volstaat om te beseffen dat veel van die migranten het vandaag nog steeds zonder dak boven het hoofd moeten doen. Stellen dat het niet om asielzoekers, maar om daklozen (een Brusselse bevoegdheid) gaat, is in dat verband te makkelijk.

Dat het federale niveau bijspringt om die concentratie in Brussel menselijk te houden, is dan ook niet meer dan logisch. Als de huidige Brussels Deal dat niet mogelijk maakt, wordt die beter versoepeld dan te snijden in het bedrag. Die besparing zal onvermijdelijk tot meer dwalende migranten in de straten leiden, met alle gevolgen van dien. Parket en politie waarschuwen er bijvoorbeeld voor dat mensen zonder papieren en inkomen een dankbare rekruteringsvijver zijn voor drugscriminelen.

Als er een zure smaak zit aan de mogelijke besparing, is dat ook omdat ze in een algemener patroon lijkt te passen: de Brusselse noden lijken vandaag niet meteen top of mind in de federale regering. Kijk naar het geconcentreerde vliegtuiglawaai boven dichtbevolkte wijken. Bevoegd minister Jean-Luc Crucke (Les Engagés) probeert de Brusselse woede dan wel te sussen, uit niets blijkt dat hij naar een snelle oplossing zoekt voor een toestand die vandaag voor tienduizenden Brusselaars onhoudbaar is. Die zijn er nochtans. Beslissingen over minder nachtvluchten, soepelere windnormen, een betere spreiding en minder vluchten boven de gebieden met de meeste inwoners hoeven echt geen anderhalf jaar te duren.

Of neem de beperking van de werkloosheid in de tijd. Die maatregel mag dan wel voor het hele land gelden, ze komt in Brussel veel harder aan dan in Vlaanderen. In het hoofdstedelijk gewest verliezen niet enkel meer mensen die uitkering, de maatregel zet ook grote druk op de budgetten van OCMW’s en gemeenten, die hun diensten aan alle burgers dreigen te reduceren.

Telkens opnieuw ontstaat de indruk dat de huidige federale regering Brussel vergeet, negeert of als afvoerputje ziet. Nochtans zijn alle Belgen gebaat bij een bloeiende, veilige en leefbare hoofdstad waar ook vluchtelingen en nieuwkomers een dak boven het hoofd hebben.