'De PS doet de kritiek op Lotfi Mostefa af als iets typisch Vlaams: heel doorzichtig'

"Sociale huisvesting is geen gunst, geen lokaal machtsinstrument en al zeker geen dossier waarin persoonlijke tussenkomsten vanzelfsprekend horen te zijn." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Maarten Goethals in het edito van deze week.

‘Cliëntelisme’. ‘Vriendjespolitiek’. ‘Maffia’. De werkwijze van Lotfi Mostefa, schepen van Huisvesting in Anderlecht en voorzitter van de Anderlechtse Haard, roept sterke associaties op met alles wat politiek niet hoort te zijn: een instrument om de eigen machtsbasis uit te bouwen met publieke middelen. En hopen dat zoiets onopgemerkt blijft. De reacties van verontwaardiging en afkeer, na de Pano-reportage twee weken geleden, spreken in dat verband boekdelen.

De redactie van de VRT-onderzoekscel publiceerde namelijk een lange lijst met berichten van Mostefa waarin hij schijnbaar actief tussenkomt om mensen voorrang te geven bij de toekenning van een appartement in de Anderlechtse Haard, een openbare vastgoedmaatschappij met ongeveer 4100 sociale woningen die tegen lagere tarieven verhuurd worden.

Of Mostefa effectief zijn mandaat misbruikte om anderen voor te trekken uit electoraal gewin, maakt onderdeel uit van een onderzoek van het Brussels parket, en van een inderhaast in het leven geroepen onderzoekscommissie in het Brussels parlement. Die start binnenkort, werd maandag beslist, en moet tegen 21 juli landen met haar conclusies en aanbevelingen. Een redelijk krappe deadline, met drie bijeenkomsten per week.

De PS - de partij van Mostefa - toont zich alvast niet onder de indruk. Onschuldig tot het tegendeel bewezen is, luidt de verdedigingslinie. Door het strakke werkritme van de commissie hoopt de partij de tegenstanders te vermoeien en te ontmoedigen, en met een zomervakantie ertussen ebt mogelijk de aandacht ook weg tegen het volgende politieke jaar.

Bovendien, als Mostefa onderuitgaat, komen ook partijgenoten Fabrice Cumps en Karine Lalieux in beeld. De eerste als burgemeester van Anderlecht, die zijn schepen niet intoomde, en de tweede als Brussels staatssecretaris belast met huisvesting en politiek verantwoordelijk voor het gewestelijke toezicht op de sociale huisvestingssector. Dat wil de partij koste wat kost vermijden. Daarom gooit ze alles in de strijd, ook de bizarre beschuldiging dat de kritiek op Mostefa vooral iets typisch Vlaams is, dus communautair gemotiveerd.

De PS zal tenslotte hameren op het feit dat Mostefa handelde binnen de contouren van zijn mandaat, en dat uitzonderingsprocedures bestaan voor gevallen van acute nood. Dat kan juridisch relevant zijn. Maar politiek is het onvoldoende. En dat is en dat blijft - ondanks alle afleidingsmanoeuvres - de kwestie in de zaak-Mostefa. Sociale huisvesting is geen gunst, geen lokaal machtsinstrument en al zeker geen dossier waarin persoonlijke tussenkomsten vanzelfsprekend horen te zijn.

Dat is voor een socialistische partij misschien nog het ergste verwijt: wat Mostefa doet, met zijn duim imperiaal oordelen wie wel en wie niet voldoet aan zijn opvattingen en opportuniteiten, is diep en diep a-sociaal, en voedt het gevoel van willekeur en onrechtvaardigheid in een gemeente waar de noden torenhoog zijn.

De onderzoekscommissie moet nu niet alleen uitzoeken of Mostefa formeel zijn boekje te buiten ging met een beleid à la tête du client. Ze moet vooral duidelijk maken hoe een systeem dat objectief, sociaal en controleerbaar hoort te zijn, zo afhankelijk kon lijken van één lokale machtsfiguur. En hoe dat vooral te vermijden valt in de toekomst.