Duchka Walraet: 'De hitte zorgt voor onvrijwillig fysiek plezier'

Duchka Walraet is een Brusselse auteur en is projectverantwoordelijke voor de bouwsector. In haar tweewekelijkse column voor BRUZZ beschrijft ze de stad als een zinnelijk organisme.

Maandenlang heeft iedereen niet boven zijn stand, maar wel boven zijn romp geleefd. Voor mei aanbrak, was je nog slechts een hoofd. De rest van je lichaam bracht je naar kantoor. Je gaf het een batch brew, een morning bun, een springroll, soms slaap. Af en toe, tijdens seks, kwam een vage herinnering aan lichamelijkheid terug. Meestal verdween die snel onder lagen wol, vermoeidheid en statische elektriciteit.

En dan: 30,3 graden Celsius in Ukkel. Plots besef je dat je een lichaam hebt. De hitte legt een vorm van onvrijwillig fysiek plezier op. De stad verandert in een anatomische inventaris: sleutelbeenderen, schouderbladen, oksels, knieën. Keren terug uit hun winterslaap: zonnebrillen, monoï-olie, je lief die trots zijn Romeinse ventilatiesysteem toont (hij heeft gewoon alle ramen van zijn appartement opengezet), terrassen vol mensen die er al om elf uur uitzien alsof ze definitief ontslag hebben genomen. Langzaam ontstaat een ritueel: affogato, voetenbad, lauwe douche, zoeken naar lommer op Flagey en opnieuw affogato.

Bjina naakt door zomeravonden

Je hoort de hele tijd Mac DeMarco-deuntjes in je hoofd. Zijn gesmolten, ontstemde gitaar lijkt te weerklinken uit de ventilatieroosters van de stad. Je verwacht hem voortdurend ergens tegen te komen. Hij zou een perfecte beste vriend kunnen zijn. Op een gietijzeren balkonnetje, op het terras van een Grieks café, met een lauw blik IPA in de hand. Maar hij is er nooit.

Toch ben je gelukkig. Zo gelukkig dat je aan De glazen stolp moet denken. Nochtans een somber boek over een ongelukkig meisje in New York tijdens een hete zomer. Sylvia Plath schrijft er over een queerly cut jurk die alleen zonder beha kan worden gedragen. Het kon haar niets schelen, ze had toch het lichaam van een jongen. Ze beschrijft vooral het absolute plezier bijna naakt door warme zomeravonden te wandelen.

De meerderheid van de Brusselaars lijkt dat plezier niet te kennen. Om 8.12 uur in tram 81 bij 21 graden zie je een vrouw in een donsjasje, een andere vrouw met coachella-laarzen en een jeansvestje rond het middel gebonden, twee studenten in gitzwarte hoodies, een consultant met een sjaal, een meisje - is ze gestraft? - met een rok én legging.

Onze grootmoeders maakten de rok korter, wierpen beha's af en bevrijdden kuiten en dijen. Nu zie je een zee aan barrel jeans, lange bermuda's en colbertjasjes, zelfs bij dertig graden. Alleen de navel heeft een triomfantelijke comeback gemaakt.

Slechts af en toe zie je mannen, vaak Maghrebijnen, in witte shorts en met gouden benen, volledig verzoend met de hondsdagen. Zij weten dat je bij hitte niet moet vechten, maar moet samenwerken met de temperatuur.
Yallah, let's go. Eindelijk mag je lichaam opnieuw meedoen, sunkissed en zonder ballast. Summer's here.