Schrijver Duchka Walraet: 'De verschillende types op de metro'

Duchka Walraet is een Brusselse auteur en is projectverantwoordelijke voor de bouwsector. In haar tweewekelijkse column voor BRUZZ beschrijft ze de stad als een zinnelijk organisme.

Niemand lijkt te weten wat ze in dit metrostel zijn komen doen. Maar iedereen volgt de bewegingen van de massa. Alsof ze pelgrims zijn die naar de Kaäba trekken. Tot de massa vastloopt, want daar staan de portiers. Lastposten met een glazen blik, pal voor de automatische deuren gestationeerd. Alsof ze de graftombe van een farao bewaken. Ze stappen niet in. Ze stappen niet uit. Ze staan rechtop als kaarsen. En in je weg. Alsof ze met een heilige missie belast zijn. Vraag je hen beleefd om opzij te gaan, dan kijken ze je aan alsof je hun overleden moeder hebt beledigd.

Of de zaterdagochtendkalkoenen. Vrouwen beladen met Marimekko-kabassen. Uit provincies waar geen metro uitrijdt. Waar mensen elkaar nog groeten op straat. Ze lachen bij elke bruuske rembeweging met de nerveuze energie van tienermeisjes vlak voor ze hun eerste slow gaan dansen. Ze zijn, hoe zal je het zeggen … oprecht. Bless their hearts. Met hun gezonde blos. Als kalkoenen aan de rand van het slachthuis.

In de geniepige hoekjes zitten de passief-agressieve vrouwmensen. De lege plek naast hen hebben ze geannexeerd als privédomein. Pastellen kampbewaaksters zijn het. Hun handtas ligt naast hen als een oorlogsverklaring. Enigszins militair. Net als hun contourmaquillage die opvallend veel wegheeft van camouflageschmink. Ze sturen je weg enkel en alleen met hun macabere Gen Z-pout. Of het moet eerder hun sterke Souk Sucré-parfum zijn dat je doet vluchten.

Nu ruik je … een energydrinker. Jakkes, met zijn wallen en walmen van medicijn en vloeibare kauwgom. Hij gorgelt traag met een aangedampte blik die je uitdaagt en zegt: “Ja, ik drink mijn energydrink in de metro, boeit het?”

De kers op de taart zijn de buggycommando's. Ze stormen binnen als een compleet uitgeruste pantserdivisie. Met een kinderwagen die bijna de omvang heeft van een SUV. Een designerluiertas. Een Montessori-knuffel met genderneutrale glimlach. Tupperwaredoosjes met druiven en biologische appelpartjes. Ze hebben de lege blik van een commando dat net uit Afghanistan is teruggekeerd en manoeuvreren zich binnen met de discretie van een Sovjettank. Niets houdt hen tegen. Ze nemen twee zitplaatsen in, drie, vier, naargelang hun stemming. De baby slaapt. Neen, het is geen baby meer. Het is verdomme een kleuter van vijf die ze voortduwen. Een eunuch op zomerresidentie.

Jij? Wel … Je worstelt. Je bent de bitch in de rubberen trenchcoat. Op hakken. Die haar stinkende best doet om haar drang te verbijten dit chaotische zootje te organiseren. Jij daar, hemeltje, verplaats je tas toch. Hop, hop, jij, mevrouwtje, hier zitten alstublieft. De rest, vooruit, doorlopen, en zoals Auguste Comté zei: L'ordre pour base! Alsof het iets zou uitmaken.

Je prevelt dan maar: “Zwijgen is goud, zwijgen is goud.”