Schrijver Duchka Walraet: 'Tijdens de hittegolf was iedereen zijn verrukkelijke zelve'

Duchka Walraet is een Brusselse auteur en is projectverantwoordelijke voor de bouwsector. Met deze column neemt ze afscheid als columniste voor BRUZZ.

Steden zijn zelden goed of slecht. Ze ademen, zetten uit en krimpen samen. Wat ze bezitten is geen moraliteit, maar ritme. Brussel vormt daarop geen uitzondering. Met mijn stukjes in BRUZZ wilde ik het afgelopen seizoen niet per se de eerbaarheid van de stad verdedigen. Nog minder lag ik wakker van de vraag of Brussel goed bestuurd wordt. Dat zegt zo weinig over wat een stad werkelijk is. Voor mij, als schrijver, is de stad een eindeloze verzameling kleine handelingen en ogenschijnlijk onbeduidende taferelen die vaak onderling tegenstrijdig zijn. Juist die tegenstellingen houden haar in de beste presocratische traditie bijeen. Dat besef is mijn literaire grondstof geweest.

De hittegolf heeft me op dat vlak de afgelopen dagen verwend. Ik kwam een vrouw tegen die doodgemoedereerd een roze handventilator in haar decolleté had geklemd. Daklozen languit op stoeptegels, armen en benen van zich af, in volle splooting, als katten. Een gezin had in de koelte van zijn garage een hut gebouwd om theekransje te spelen. Lichamen leken terug te keren naar een primordiale versie van zichzelf. Nieuwkomers grepen terug naar luchtigere, traditionele kledij. Autochtone Belgen verschenen dan weer in een haast neokoloniaal zomeruniform. Pet, beige bermuda, sandalen en rosé huid. Kwezels bleven zich zorgvuldig inpakken. Exhibitionisten toonden zonder gêne littekens, rondingen, tatoeages en andere sporen van het geleefde leven. Het is een cliché, maar iedereen was lekker zijn verrukkelijke zelve. Henri Cartier-Bresson zei ooit dat je voor een café maar een kwartier hoeft te wachten voor zich een beslissend fotografisch moment aandient. Met steden is het niet anders. Misschien is dat wel mijn enige stadsfilosofie. Kijken. Wachten. En vertrouwen dat de stad zichzelf uiteindelijk altijd meer prijsgeeft dan gedacht.

Het is begin juli. De onweersbui van het weekend heeft alle drukte schoongewassen. De zoete geur van lindebloesem hangt tussen de huizen en drijft mee naar de terrassen die weer vollopen. De vakantie ligt nog helemaal voor ons. Er is nog niets verbruikt van de tijd die plotseling beschikbaar is geworden. Langzaam geeft de stad de warmte terug die in haar stenen opgeslagen zat. Ramen staan open, boomkruinen ruisen. Het is precies in dit hartje van de zomer, dat de stad ons herinnert dat ze ondanks al haar baksteen en beton nog altijd ook deel uitmaakt van de aarde. Breder zelfs: van de kosmos.

Geniet, nu de ramen nog open staan. September komt altijd sneller dan je denkt.