In haar eerste column in BRUZZ schrijft Lies Van Overschée, centrumverantwoordelijke voor GC De Platoo, dat iedereen bij haar mag binnenkijken. Geen geheimen. Er hangen toch geen gordijnen.
Laat ik zeggen dat ik van de andere strekking ben.
Afgelopen zondag liep ik rond in mijn woonkamer, toen ik opnieuw het geluid hoorde: de dichterbij komende klanken van een draaiorgel. In de buurt van Veeweide, Anderlecht, loopt geregeld een man rond met een dergelijk muziekinstrument op wieltjes. Hij passeert langs iedere huis, blijft kort even staan.
Toen hij mijn gelijkvloerse verdieping aandeed, dook ik naar de grond. Neus op het parket. Was het gierigheid, gecombineerd met een snelle ethische conclusie: mezelf verbergen is minder gênant dan hem zichtbaar negeren en geen fooi geven?
De Vlaamse groep Sha-Na schreef ooit een nummer over de orgelman: “Hij brengt een sfeer van vreugde/Als je humeur niet deugde/En iedereen die raakt dan in de ban/Een vleugje nostalgie/Steeds word je er vrolijker van.”
Laat ik zeggen dat ik van de andere strekking ben.
Maarten Goethals
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.