Een jongetje, ik schat hem acht, ontleent zes kinderboeken. Ik herken er van mijn kindertijd. Het is maandagnamiddag en de Lakense bib bruist van het leven.
Zelf breng ik er één terug. Mijn leerlingen moesten een verplicht boek lezen. Telkens vind ik het dan mijn beroepseer om in zoveel mogelijk Brusselse bibliotheken het exemplaar te ontlenen en in de klas ter beschikking te stellen. Een fietsronde die soms snel de twintig kilometer van Brussel overstijgt. Ik heb het ervoor over om eens klassikaal eenzelfde boek te analyseren. Bovendien: zo kom je nog eens ergens in onze grootstad.
In Laken geen zelfscan, dat doet de bibliothecaris aan de balie, uitkijkend op de kinderboeken. Wanneer het aan mij is, geef ik hem het boek.
“Dat is in orde. De rest is van andere bibliotheken.”
“Allemaal hetzelfde boek.”
Hij kijkt naar zijn scherm en glimlacht.
“Leerkracht,” onthul ik. “Een verplicht boek.”
Hij knikt begrijpend, waarna ik hem bedank. Eén boek lichter fiets ik verder via Bib Molenbeek naar Muntpunt, met zijn inleverband. Het boek wordt gescand, een luikje gaat open. Ik plaats het op de band. In orde.
Zou het jongetje al aan het lezen zijn? vraag ik me onderweg naar Bib Joske af.
Cédric Suttels
