Mijn tuingeluk kan niet op dit jaar. In onze kleine stadstuin huisde deze lente een koppel koolmeesje. De ouders vlogen af en aan met lekkers voor hun hongerige kuikens. Het is niet ons eerste broedsel, maar elk nestje beschouw ik als een persoonlijk compliment van de natuur.
En toen kwam er een grotere verrassing: bangers aan de dakgoot! Toen we lang geleden het dak vernieuwden, lieten we in de corniche vijf gaten maken en een gierzwaluwnest plaatsen. Zonder succes. Tot op die mooie juliochtend: enkele nestzoekende gierzwaluwen, 'bangers', scheerden luid gierend voorbij de nestingangen en vlogen een paar keer binnen. Volgend jaar een nestje? Het begin van een kolonie?
En nu scharrelt een koppel merels in ons tuintje rond. Ze rukken mos uit, verzamelen blaadjes, testen takjes uit. In onze wilde tuin vinden ze hun gading. Met een bek vol takjes, het lijken wel snorharen, verdwijnen ze in het gebladerte van de blauwe regen. Daar wordt op iets gebroed.
Komt het doordat we geen spelende kinderen in de tuin meer hebben dat de vogels hun ruimte weer inpalmen? Ze behoeden ons in elk geval voor het legenestsyndroom…
Tine Vanfraechem
