Ik kijk verward achter me, maar hij is al weg. Ik raak mijn gezicht aan en voel iets vies – iets slijmerig, iets schuimends. Een tuf? Werkelijk? Ik snap er niets van, maar ik heb de tijd niet om na te denken. Ik ben onderweg naar een sollicitatiegesprek en ik ben gestresseerd.
Het is pas achteraf dat ik het allemaal nog eens in mijn hoofd naspeel. Ik stap de metro in, ik neem plaats. Tegenover mij zit een man met wie ik iets te vaak oogcontact maak. Hij blijft staren. Ik probeer niet te veel op hem te letten, maar focus op de beschrijving van mezelf die ik wil geven aan mijn potentieel toekomstige werkgever. Ik denk vooral waarom ik wél de meest geschikte kandidaat ben.
Dan stap ik af, zonder de man nog een blik te gunnen. Waarom zou ik? Maar hij tikt me nog snel aan.
Een tuf? Werkelijk?
Het is pas achteraf dat ik het allemaal nog eens mijn hoofd naspeel: “Je bent jammer genoeg niet de kandidaat die we zoeken. Veel succes nog met je zoektocht.”
Alsof ik een tweede keer vernederd word.
Minne Uyttersprot
