Wijsheid begint bij zelfkennis. Zo weet ik dat mijn Frans soms een wankel kaartenhuis is. Behalve in de biowinkel om de hoek.
Aan de kassa word ik steevast ondervraagd over mijn buit. “C'est quoi?” “Une céleri-rave”, antwoord ik. Of panais, chou-rave, bette: niets is me daar nog vreemd. Toen ik onlangs zonnebloempitten afrekende, vroeg de kassier wat dat was. Het duurde even. “Graines de tournesol.” Ja, ja, maar waren het die uit Nederland of Oostenrijk? “Autriche?” gokte ik stamelend. Mis, zo bleek.
Een Engelstalige klant sukkelde met wat ze alleen maar in haar taal kende: Jerusalem artichoke. De kassier keek hulpeloos, maar ik redde de dag: “Topinambour!” Nog voor hij iets kon vragen bij een paars-gele knol zei ik: “Rutabaga.” Hij keek me aan alsof ik het ter plekke verzon.
Stijn Huwels
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.