Sinds ik deze winter heb 'leren' breien, haal ik overal performatief mijn bol wol naar boven. Zo ook op vrijdagavond in de metro. Ik stap in op Sint-Katelijne, met een ouder Vlaams koppel. De vrouw bromt achter haar massieve montuur dat ze de andere wagon hadden moeten kiezen. Zwarte Vijvers. Negative Nancy krijgt gelijk, want er dondert een bende stinkende tieners binnen. Rugbyspelers (met een rollende R). Een stel brede schouders perst zich in het zitje naast mij.
“¿De dónde sois?” vraag ik hem.
“Madrid”, zegt hij, met een bedenkelijke blik op mijn prutswerk. “Que haces?” Ik ken het woord voor sjaal niet dus ik zeg dat ik een “suéter” maak.
Weststation. Plots schalt het harde fluitje van de coach door de wagon. Terwijl ik mijn gevallen steek probeer te redden (niet gelukt), maakt het rugbyteam plaats voor wat scholieren. Ze smeden een plan voor een geheim slaapfeestje. “Jij belt mijn pa, en dan doe je met zo'n stemmetje alsof je Maries moeder bent!” Iedereen is chaud, behalve 'Maries moeder'. Ik wil bijna aanbieden om …
Veeweide. Shit, halte gemist.
Eleanor Denneman
