Woonstbetre­dingen: Symbooldossier riskeert splijtzwam te worden in Brusselse regering

"Woonstbetredingen blijven een hoogst symbolisch onderwerp, omdat het raakt aan de grondrechten van eenieder." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Steven Van Garsse in het edito van deze week.

De woonstbetredingen staan nu ook op de Brusselse agenda. Ecolo diende een resolutie in in het Brussels parlement om zich te verzetten tegen het federale wetsontwerp.

Vorig jaar raakte bekend dat de federale Arizona-regering voorstander is van woonstbetredingen bij mensen zonder verblijfsvergunning die een gevaar vormen voor de openbare orde. Het federaal parlement organiseert hierover momenteel hoorzittingen.

Het Brussels parlement organiseert nu bijkomende hoorzittingen. De Ecolo-resolutie is lastig voor de meerderheid in dat parlement, dat voor een groot deel uit Arizona-partijen bestaat: MR, Les Engagés, Vooruit en CD&V. Die zullen in het Brussels parlement kleur moeten bekennen, terwijl PS en Groen, federale oppositiepartijen, zich moeilijk tegen de resolutie kunnen verzetten. De Brusselse meerderheid, die al fragiel is, riskeert hierdoor – alweer - hopeloos verdeeld te raken.

Dat de woonstbetredingen ook in de Brusselse cenakels een onderwerp van debat zullen worden, mag niet verwonderen. Brussel telt het hoogste aantal mensen zonder verblijfsvergunning van ons land. Als de woonstbetredingen er echt komen, zullen ze in de hoofdstad het grootste effect hebben.

Zestien Brusselse gemeenten hebben er zich, via moties in de gemeenteraden, al tegen verzet. Sommige gemeenten kondigen aan dat de lokale politie wat hen betreft niet aan die woonstbetredingen zal deelnemen. Ze vragen vooral aan de federale parlementsleden om de wet niet te goed te keuren.

Woonstbetredingen, dat bleek al in een vorige legislatuur, blijven een hoogst symbolisch onderwerp, omdat het raakt aan de grondrechten van eenieder: het recht op een veilige thuis. Tegenstanders hebben het over de ‘akelige klop op de deur’ en leggen de link met het geweld van de Amerikaanse immigratiedienst ICE of zelfs de Jodenvervolging in ons land.

Maar het gaat ook om de veiligheid van de samenleving. Willen we echt dat iemand zonder verblijfsvergunning, maar met kwade bedoelingen zijn gang kan blijven gaan?

Los van de polarisatie, is er echter ook de vaststelling dat het wetsontwerp zijn doel voorbij lijkt te schieten. Magistraten hebben al laten weten geen fan te zijn van de maatregel, omdat er vandaag toch al voldoende instrumenten bestaan om mensen zonder verblijfsvergunning met criminele bedoelingen aan te pakken.

Volgens hen zijn de rechten op verdediging onvoldoende gewaarborgd. Iemand zonder verblijfsvergunning met een crimineel verleden uitwijzen is bovendien verre van eenvoudig. De landen van oorsprong staan zelden te springen om ze in hun land te aanvaarden, zo blijft de wet toch dode letter.

En dan is er nog de vaagheid van de kwalificatie ‘een gevaar voor de openbare orde.’ Dat kan tot willekeur leiden, geloven de tegenstanders.

Arizona lijkt, ondanks de breed gedragen kritiek, wel te willen doorzetten met het wetsontwerp. Naar de redenen is het niet ver zoeken. Minister Anneleen Van Bossuyt (N-VA), die het project draagt, wil graag te boek te staan als een gestrenge minister van Migratie. Dat levert twee directe voordelen op: het kan, in ons land, door de stoere taal een bepaald electoraal publiek aanspreken, en tegelijk is het een boodschap naar de rest van de wereld – lees de immigratielanden – namelijk dat België niet het land van melk en honing is. De hoop is dat dit soort ontmoedigingspolitiek het aantal asielaanvragen zal doen dalen, al spreken wetenschappelijke studies het bestaan van zo’n effect tegen.

Dat soort perceptiepolitiek, dat drijft op polarisatie, is niet nieuw, maar het is wel een beetje doorzichtig. En of het onze democratie een dienst bewijst, blijft zeer de vraag.