Amerikaanse TikTokker vond zijn thuis in Brussel: 'Voelt hier bijna als een film'

Patrick Marquette (27), op TikTok beter bekend als ‘The American living in Brussels’, deelt online zijn leven in de hoofdstad. De Amerikaan uit Ohio verhuisde ruim een jaar geleden naar Brussel en maakt video’s over zijn ervaringen, van culturele verschijnselen tot zijn favoriete plaatsen in de stad.

De Amerikaanse 'content creator' documenteert zijn leven in Brussel en deelt zijn ervaringen met zijn ruim 17.000 volgers. Hij heeft het op TikTok over van alles: van het Belgische weer tot zijn favoriete fastfoodketen en zelfs zijn eerste lessen Frans.

Eigenlijk was verhuizen naar Brussel nooit het plan, tot Patrick zijn vriendin ontmoette. De twee leerden elkaar kennen tijdens een musicaltournee, waarbij ze samen met een groep de wereld rondtrokken. Marquette had Brussel al een paar keer bezocht, maar woonde in de Verenigde Staten terwijl zijn Belgische vriendin hier studeerde. Na vier jaar een LAT-relatie te hebben volgehouden, besloot het koppel uiteindelijk samen in Brussel te gaan wonen.

“Mijn vriendin kreeg hier een heel goede job aangeboden, daarna was het eigenlijk een no-brainer om te verhuizen,” vertelt Marquette. “En nadat ik hier woonde, merkte ik al snel dat mijn levenskwaliteit er echt op vooruitging. Ik dacht dat ik misschien veel zou moeten opgeven, maar het is eigenlijk het tegenovergestelde. Hier heb ik net meer kansen gekregen dan thuis.”

Wat waren je eerste indrukken toen je in Brussel aankwam?
PATRICK: Alles zag er meteen heel charmant uit. Misschien is ‘bougie’ (Engels slangwoord voor ‘chique’, red.) een grappig woord om te gebruiken, maar zo voelde het een beetje.

Het eerste wat me opviel was de architectuur. Ik had daarvoor al veel gereisd door Europa: Italië, Zwitserland, Duitsland, Nederland, maar België heeft echt een heel specifieke stijl. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik vond het meteen geweldig.

Ik herinner me ook nog mijn eerste avond in de Kasteleinswijk. Ik zag overal mensen buiten op terrassen zitten, drinken, praten en feesten. Ik was onder de indruk. Het voelde bijna alsof ik in een film zat.

Wat was het eerste moment waarop je dacht: dit is echt anders dan in Amerika?
PATRICK: Ik liep eens langs Café Belga op een doordeweekse middag en het zat helemaal vol. Overal mensen op het terras, midden op de dag. Mijn vader zei hetzelfde toen hij hier op bezoek was: ‘Werkt hier eigenlijk iemand?’

In de Verenigde Staten heb je vaak niet eens tijd voor een lunch. Je haalt snel iets en gaat weer verder. Hier zie je mensen echt de tijd nemen: samen eten, op terrassen zitten, picknicken in parken. Daardoor voelt de stad veel levendiger.

Wat motiveerde je om bijdragen over Brussel op TikTok te maken?
PATRICK: Ik heb een achtergrond in marketing en wilde al langer iets doen met sociale media, maar ik had nooit een duidelijke niche. Op een bepaald moment zag ik ook een andere TikTokker die iets gelijkaardigs deed met culturele verschillen, en dat inspireerde me. Ik dacht: waarom probeer ik dat zelf niet, maar dan vanuit mijn eigen perspectief hier in Brussel?

Tegelijk werd het ook een manier om mijn leven te documenteren. In het begin voelde het wat ongemakkelijk om voor de camera te praten, maar na een tijdje werd het bijna een soort dagboek.

Het maakt alles ook leuker: je gaat nieuwe plekken ontdekken, nieuwe restaurants proberen en meer van de stad zien. Ik denk dat mensen het waarderen omdat ik gewoon mezelf probeer te zijn.

Wat waren de grootste culturele verschillen die je opmerkte met de VS?
PATRICK: Mensen begroeten was voor mij in het begin best moeilijk. In België geef je vaak een kus als je iemand begroet en dat voelde eerst heel ongemakkelijk. In de Verenigde Staten zijn we eigenlijk best warm en fysiek, maar ons eerste contact is meestal een handdruk. Hier is dat meteen veel intiemer. Soms wist ik ook niet goed wat de juiste reactie was: ga je voor een handdruk of voor een kus?

Nog een groot verschil is hoe mensen met vreemden omgaan. Als ik met mijn hond in een park wandel en oogcontact maak met iemand, glimlach ik of zeg ik hallo. Dat is voor mij gewoon een reflex. Maar meestal loopt die persoon gewoon door, zonder terug te glimlachen.

Iets anders dat me opviel is de gastvrijheid en klantenservice. Dat ontbreekt hier soms een beetje, vind ik. Dat komt natuurlijk ook omdat de Verenigde Staten een sterke fooiencultuur hebben. Ik heb zelf zes jaar als ober gewerkt, dus voor mij zit dat er ingebakken. Hoe beter je service, hoe meer je verdient. De eerste keren dat ik hier op restaurant ging, was ik een beetje teleurgesteld: niet in het eten, maar in de service.

Als je aan Brussel denkt, welk beeld komt dan als eerste in je op?
PATRICK: Misschien klinkt het cliché, maar voor mij is Brussel vooral groen. Het is een van de groenste steden die ik ken. Daarnaast denk ik ook aan de openlucht-dj-feesten in de zomer en aan hoe mensen hier altijd buiten zitten. Zelfs in de winter zitten terrassen vol. Dat blijft voor mij iets typisch Brussels.

Heeft hier wonen iets veranderd aan je identiteit of hoe je naar jezelf kijkt?
PATRICK: Ja, absoluut. In een groot deel van mijn twintiger jaren was ik nog erg bezig met uitzoeken wie ik was. Verhuizen naar een ander land, ver weg van familie en vrienden, dwingt je om sneller volwassen te worden. Je moet veel zelf uitzoeken en leren omgaan met heimwee, een andere taal en een nieuwe omgeving. Daardoor heb ik veel meer zelfvertrouwen gekregen. Als ik kijk naar de persoon die ik was voordat ik hierheen verhuisde en wie ik nu ben, zijn dat bijna twee verschillende mensen.

Hoe voelt het om vanuit Brussel naar de situatie in de Verenigde Staten te kijken?
PATRICK: Het is moeilijk. Ik hou enorm van mijn leven hier, maar ik ben natuurlijk nog altijd in de eerste plaats Amerikaan. Ik ben trots op veel dingen uit mijn cultuur, dus het doet pijn om te zien wat er in mijn land gebeurt.

Ik heb er 26 jaar gewoond, dus dat ik nu ergens anders leef, betekent niet dat het me niets meer kan schelen of dat ik niet wil weten wat er plaatsvindt. Het is triest om te zien wat er gebeurt, maar op een vreemde manier heb ik ook nog hoop. Ik denk dat er een soort Amerikaanse renaissance kan komen. Het voelt een beetje alsof de slinger eerst heel ver naar één kant moest doorslaan, voordat hij weer de andere kant op kan bewegen.

Helaas lijden veel mensen daar zwaar onder; mensen die hun boerderijen en bedrijven verliezen, miljoenen die hun zorgverzekering kwijtraken, geliefden die worden gedeporteerd of naar detentiecentra worden gestuurd terwijl ze zoveel voor het land hebben gegeven, de kosten van levensonderhoud die de pan uitrijzen, en zo gaat de lijst maar door. Heel veel levens zijn geraakt, en het is jammer dat het soms pas zo ver moet komen voordat mensen echt wakker worden. Maar juist daarom heb ik het gevoel dat er nu echt verandering kan ontstaan.

Heb je een favoriete plek in de stad waar je graag naartoe gaat om te ontspannen?
PATRICK: Het Ter Kamerenbos is voor mij echt een paradijs. Ik ben daar bijna om de dag. Ook de Ter Kamerenabdij vind ik prachtig. De tuinen zijn perfect onderhouden en de architectuur is echt indrukwekkend. Het voelt er bijna een beetje Brits, heel symmetrisch en elegant.

Mijn vriendin en ik gaan daar vaak picknicken met een glas wijn of een Aperol. Als je een beetje verder naar boven wandelt, zijn er ook plekken waar het rustiger is. Veel mensen kennen die niet eens, dus het voelt bijna als een verborgen plek.

Als iemand Brussel zou willen ervaren zoals jij dat doet, hoe zou hun perfecte dag eruitzien?
PATRICK: Ik zou beginnen met een goede brunch thuis. De brunchplekken hier zijn geweldig, maar de bakkerijen zijn zo goed dat je zelf voor weinig geld een fantastische brunch kan maken.

Daarna zou ik wandelen door de Ter Kamerenabdij richting Flagey, en dan de tram nemen naar Louiza om vanaf daar naar de Zavel te wandelen. Daar zijn zoveel leuke kleine winkels en chocolatiers, zoals Pierre Marcolini.

Dan zou ik het Koninklijk Paleis bezoeken. Voor mij is dat paleis eigenlijk mooier dan Buckingham Palace, en het is er bijna nooit echt druk waardoor je er altijd een mooie foto kan nemen.

Voor een happy hour ga ik graag naar Big Game, vlak bij de Beurs. Een Stella kost daar soms maar twee euro en je zit recht tegenover het gebouw met mooie standbeelden.

Tenslotte zou ik de dag afsluiten met een diner bij Oliban, een Libanees restaurant waar ik echt van hou.

Als Brussel een persoon was, hoe zou je de persoonlijkheid van die persoon beschrijven?
PATRICK: Een beetje rommelig (lacht), maar op een goede manier. Het is een stad waar zoveel verschillende elementen samenkomen, dat is leuk om te zien. Ik zou ook zeggen; iemand die graag feest, want het nachtleven hier kan echt tot zes of zeven uur ’s ochtends doorgaan. En misschien ook iemand die af en toe graag klaagt. Niet iedereen natuurlijk, maar het valt wel op dat mensen hier soms eerder het glas halfleeg zien dan halfvol. Ik ben zelf eerder iemand die het halfvol ziet.

Voelt Brussel ondertussen als thuis?
PATRICK: Duizend procent. Ik herinner me dat ik eens ’s ochtends vroeg naar Thurn & Taxis fietste voor een videoshoot. Ik keek rond en dacht: dit is gewoon mijn dagelijkse leven nu.

Ik had me nooit voorgesteld dat ik ooit in Brussel zou wonen. En toch woon ik hier nu, tussen gebouwen die honderden jaren oud zijn. Zelfs mijn moeder vroeg me eens, toen ik voor de feestdagen terug naar de VS ging, of ik heimwee had. Ik dacht dat ze bedoelde naar Ohio. Maar ze vroeg eigenlijk: heb je heimwee naar Brussel? En toen besefte ik: ja, eigenlijk wel. Het is echt mijn thuis geworden.