De museumfavoriet van Elisabeth, medewerker communicatie: ‘Perfect om in af te zonderen’

Terwijl veel cultuurhuizen een zomerpauze inlassen, trekt BRUZZ langs vaste museumcollecties in de stad. Elke week kiest een medewerker een persoonlijke favoriet uit de collectie. Vandaag: communicatiemedewerker Elisabeth Wielemans in het Design Museum Brussels. “In deze futuristische bol zou ik me heel graag afzonderen.”

In de Plastic Design Collection van het Design Museum aan de Heizel staat een object waar communicatiemedewerker Elisabeth Wielemans heel graag eens een werkdag zou doorbrengen. La Sphère d’Isolement van Maurice-Claude Vidili is een futuristische bol ontworpen als losstaande bureauruimte waarin je je volledig kunt afzonderen.

“Ons kantoor is een coworkingruimte waarin iedereen in dezelfde ruimte werkt. En ondanks dat we geen groot team hebben, kan het er best druk en lawaaierig zijn”, zegt Elisabeth Wielemans. “Ik wandel iedere dag voorbij La Sphère d’Isolement en vind het zalig me in te beelden dat ik daar in alle rust kan werken.”

La Sphère d’Isolement is een van de bekendste ontwerpen van de Franse architect-ontwerper Maurice-Claude Vidili. Hij maakte het eerste exemplaar van de futuristische ogende capsule in 1971 uit plastic. Het oorspronkelijke ontwerp was volledig wit, later werd de bol geproduceerd in vier kleurvarianten, naast wit ook rood, geel en oranje. In 2020 werd een origineel exemplaar verkocht voor om en bij 50.000 dollar. Het Design Museum Brussels heeft een van de weinige originele witte exemplaren in zijn collectie.

Bureau uit de toekomst

En de bol is niet alleen futuristisch, maar ook verrassend praktisch. De capsule is uitgerust met een zitbank voor drie tot vier personen, elektriciteit, een werkoppervlak, opbergvakken en twee ramen. “Je zou er bijna in kunnen wonen”, lacht Wielemans. “Als je een deadline hebt, lijkt me dat de beste plek om te werken.”

Wielemans wijst naar de ramen. “Daaraan merk je ook dat het uit de jaren zeventig komt: het dakraam is voor licht en het andere raampje is om uit te roken”, legt Wielemans uit. “Het grappige is dat het tafeltje net groot genoeg lijkt om een laptop op te zetten. Het ontwerp was vooruit op z’n tijd.”

De bolle bureaucapsuleis een van de blikvangers in de collectie en is tegelijk een van de grootste en zwaarste objecten in de zaal. Wie het ziet, wil er volgens Wielemans vaak meteen in kruipen. Dat mag natuurlijk niet: bezoekers mogen de capsule niet aanraken of betreden.

“Ik heb er ooit één voet in mogen binnenzetten voor opnames van een TikTok-video over het schoonmaken van de bol”, vertelt Wielemans. “Alle objecten in het museum moeten natuurlijk afgestoft worden. Voor deze capsule trekken de conservatoren een pak aan en dragen de stofzuiger op hun rug om binnenin zeker niets te beschadigen. Ze lijken wel Ghostbusters.”

Overprikkeling

Dat Wielemans net het bureau kiest heeft niet alleen met het space age-ontwerp te maken, ook de functie spreekt haar aan. In tijden van open kantoorruimtes zijn zogenaamde silent booths, afgesloten werkplekken, populair op de werkvloer. “Wij hebben zoiets hier niet. Zeker op dagen dat iedereen op kantoor is, doe ik mijn koptelefoon aan om gefocust te kunnen werken. Dan denk ik wel eens: ik zou in de Sphère willen zitten”, zegt ze.

De capsule uit 1971 voelt daardoor opvallend actueel aan. “Voor mensen zoals ik, die vaak een beetje overprikkeld zijn, spreekt dit object denk ik wel tot de verbeelding.”

Plastic is fantastic

In de Plastic Design Collection staan naast iconische stoelen en meubels ook alledaagse voorwerpen zoals haardrogers en scheerapparaten. Van stoelen van Panton, Eames en Starck tot een Apple-computer uit kunststof en een plastic Swatch-horloge. In de archieven bewaart het museum bijvoorbeeld ook Tupperware-stukken en sinds kort een plastic Bob-sleutelhanger.

“Sommige bezoekers denken dat we enkel op meubels focussen, maar dat is een misvatting: wij zijn geen stoelenmuseum”, zegt Wielemans. “Dat is net het leuke aan deze collectie: sommige designs zijn heel herkenbaar en andere heb je nog nooit gezien. Ik leer voortdurend nieuwe ontwerpen kennen.”