Pierre Boeraeve: ‘In de boksclub ben ik ook maar gewoon Pierre’

Achter het fornuis. Op een zeilboot. In het Brussel van de Tweede Wereldoorlog. Wie Pierre Boeraeve wil vinden, moet momenteel niet ver zoeken. De Brusselaar lijkt niet van het televisiescherm weg te slaan, en maakt furore als de Bekende Belg met zijn parler-vrai. Maar het liefst geeft hij les in zijn boksclub in de buurt van Bockstael. “Er is al vaker op mijn neus geklopt. Ik ben niet snel meer onder de indruk.”

Voormalig spoedverpleger en boksleraar Pierre Boeraeve was voor een select publiek al een bekend en graag geziene figuur in Brussel. Sinds hij ‘Yves goe gerief’ vertolkte in Putain, een tiendelige dramareeks van Zwangere Guy en schrijver Frederik Daem over de donkere wereld van Brusselse jongeren, is zijn bekendheid snel gegroeid en verschijnt de man wel vaker op het kleine en grote scherm. Afgelopen seizoen deed hij mee aan Masterchef, waarin bekende mensen in onderlinge kookduels strijden om de titel. Vlaanderen viel als een baksteen voor zijn eerlijkheid en parler-vrai. En in het najaar valt hij te spotten op een zeilboot in het populaire televisieprogramma Over de Oceaan. In Le Faux Soir, de nieuwe film van Michaël R. Roskam over het verzet in de Tweede Wereldoorlog, komt hij ook even om de hoek piepen. Om maar te zeggen: wat een boerenjaar voor Boeraeve, die onbevreesd en onverschillig lijkt, en door het leven lijkt te surfen zonder zorgen.

Sinds 2024 ben je een stuk bekender geworden. Merk je dat?
Pierre Boeraeve: Niet echt. In Vlaanderen ben ik al een paar keer herkend. Aan de kust waren er twee gamins die een foto wilden nemen met mij en een oude man die me luidop aansprak met “Pierre?” Toen dacht ik: “Vreemd, zo familiair. Heeft die nu net mijn naam gezegd?” Hij kwam voorbij met zijn rollator, ik heb vriendelijk dag terug gezegd.

In Brussel laten de mensen je eerder met rust?
Boeraeve: Op café is het wel al gebeurd dat jonge gasten me aanspraken omdat ze me herkenden van Masterchef. Ze hebben me een pintje getrakteerd, meteen mijn eerste gratis pintje door bekendheid.

Je baat je eigen boksclub uit, Studio Boksstal. Merk je daar iets van die bekendheid?
Boeraeve: Na Masterchef heb ik de indruk dat er een nieuwe influx is, maar ik kan niet met zekerheid zeggen dat het door televisie komt. In de club ben ik ook maar gewoon Pierre. Hier gaat het om boksen.

Je personage ‘Yves goe gerief’ uit Putain werd snel een cultfiguur. Had je dat verwacht?
Boeraeve: Goh, toen ik de rol aan het spelen was, dacht ik wel al snel: “Dit kan er boenk op zitten.” Het personage was goed neergezet, met goede oneliners. Die rol was mij op het lijf geschreven.

Omdat je de schrijvers al goed kende?
Boeraeve: Daar begon het mee. Dat script was al geschreven voor ik de rol kreeg, maar ik heb veel vrijheid gekregen in het vertolken van mijn personage. Soms hoorde ik de regisseur, Deben Van Dam, lachen achter zijn monitor. Dan wist ik dat het goed zat.

Een deel van de humor in ‘Yves goe gerief’ is ook gewoon Pierre.
Boeraeve: Ja, ik denk dat ik goed begreep waar Deben naartoe wou met zijn personage. Yves is onbedoeld grappig en ik herkende mezelf daarin.

Vind je van jezelf dat je een acteur bent?
Boeraeve: Dat wil ik zeker niet claimen. Dat blijft een beroep waar je echt metier voor nodig hebt. Ik sta regelmatig naast echte acteurs en dat blijft toch anders. Die denken na over een scene. Ik doe maar wat. Ik weet meestal wat regisseurs van mij verwachten en ik denk dat regisseurs goed weten wat ze wel of niet uit mij kunnen halen.
Ook de nieuwe film van Dominique Van Malder was intens om aan mee te werken. Ik stond aan de zijde van Thibaud Dooms, bekend van Skunk, en dat vond ik heel impressionant. Hij maakt in die film een psychose mee en vertolkte dat zo goed dat ik buiten een filmset onmiddellijk een ambulance gebeld zou hebben als iemand zoiets zou meemaken. Dat moet je mij niet vragen om te spelen. Zeg nooit nooit, maar dan merk ik wel: “There are levels to this game.”

Wat weinig mensen weten is dat de achternaam van ‘Yves goe Gerief ‘ Zijlmans is. Diezelfde zeil-mans – als de woordspeling gepermitteerd is – valt in november 2026 te zien in Over de oceaan. Hoe was die ervaring?
Boeraeve: Dat was alles wat ik er mij bij had voorgesteld: confronterend, prachtig met momenten, soms saai ook.

Confronterend voor jezelf?
Boeraeve: Jazeker. Op een boot valt niet veel te doen, dus dat was wennen. Zeker voor een ADHD’er.

Je zat daar tussen BV’s …
Boeraeve: Echte BV’s!

… voel jij je een Bekende Vlaming ondertussen?
Boeraeve: Nee. (Lacht) Het begint al bij het feit dat ik geen Vlaming ben.

Wat was de trigger om mee te gaan?
Boeraeve: Ik ben verzot op de oceaan. Ik surf heel graag, dat is echt mijn ding. Ik heb altijd willen zeilen. Dat was een jongensdroom en als je dan gevraagd wordt, dan ga je mee. Ik heb dat wel eerst overlegd met mijn vrouw Fien. Ik wist wel al wat het antwoord zou zijn.

Je bent immers verschillende weken van huis weg.
Boeraeve: Ja, vier weken, zonder enig contact. Ik voelde me vooral schuldig tegenover haar. Zij heeft een winkel, maar ze moest dan ook alleen Boksstal runnen. Ik wist dat het geen cadeau zou zijn voor haar, maar ze gunde het mij.

Je wou graag op een boot reizen, je vrouw is afkomstig van de zee, je vertoeft graag in en rond water …
Boeraeve: Mijn naam is ook afkomstig van de kust, Boeraeve.

Echt?
Boeraeve: Ja, die gaat terug tot 1140, genoemd naar een plek tussen Oostende en Duinkerke.

Komt je connectie met de zee daarvandaan?
Boeraeve: Misschien. Ik heb altijd iets met water gehad. Ik ben waterman. Niet dat ik daarin geloof.

Je werd verpleger na een lange ziekenhuisopname, acteur omdat een regisseur in jou zijn personage herkende … Je valt al dan niet per toeval van het ene metier in de andere.
Boeraeve: Merchverkoper ook en ruitenwasser.

Ah, bij wie poetste je de ruiten?
Boeraeve: Toen ik verpleger was, deed ik dat naast mijn uren met een collega die me alles heeft geleerd. Ik vond dat wel leuk. Het is iets volledig anders dan in een ziekenhuis rondlopen. Je ziet onmiddellijk resultaat van je werk. In plaats van te zagen dat ik niet genoeg geld had, deed ik er iets aan.

Zag je op de spoed dan niet onmiddellijk resultaat?
Boeraeve: Dat niet per se, maar een spoedafdeling kent een raar sfeertje. De mensen zijn daar niet voor hun plezier, dus de patiënten zien je niet graag komen.

Hoe ben je daar terechtgekomen?
Boeraeve: Ik studeerde licentiaat LO toen ik mijn scheenbeen heb gebroken, en om het nog erger te maken: ik deed een ziekenhuisbacterie op, die lang heeft aangesleept. Daarna heb ik opnieuw mijn scheenbeen gebroken. Toen waren we drie jaar verder. Ik vond het tijd – ik was intussen 24, en gestopt met LO – om een diploma te halen. Verpleging zat altijd al in mijn achterhoofd, maar als achttienjarige had ik daar het lef niet voor. Het blijft wel iets confronterends. De eerste keer dat je een lul moet wassen, vergeet je niet snel. Dat hoort nu eenmaal bij het beroep en ik voelde me daar niet te goed voor. Ik had wel al snel door dat op een reguliere dienst werken niet voor mij was.

Je had meer adrenaline nodig?
Boeraeve: Exact. Er moest wat schwung in zitten. Ik kan meestal rustig blijven in stressvolle omstandigheden. Ik was jong, kickbokser, skater, ik hield van een uit­daging. Dan waren spoed of intensieve zorgen een logische keuze.

Je lijkt inderdaad iemand die kalm blijft onder druk.
Boeraeve: Dat stamt uit mijn opvoeding. Ik kickboks sinds ik tien jaar oud ben. Daar leer je onder druk te presteren en rustig te blijven, terwijl iemand op je gezicht timmert. Als jonge gast en skater in Brussel kom je wel in situaties terecht waar je snel een uitweg moet zoeken. (Lacht) Ook op spoed moet je snel een inschatting kunnen maken.

En jij zag daarin een uitdaging?
Boeraeve: Ja, ik ben niet snel onder de indruk van iemands fysiek. Sommige patiënten weten hoe ze mensen angst kunnen aanjagen en krijgen zo snel de bovenhand, maar zodra ze doorhadden dat er op mijn neus al vaker geklopt werd (lacht), was het al wat minder. Soms helpt het om de juiste dingen te zeggen om iemand rustiger te maken.

In welke situatie ervaar je wel nog stress?
Boeraeve: Bij het boksen heb ik dat nog altijd, zeker als ik tegenover iemand sta die ik niet ken. Ik doe dat al dertig jaar, maar die stress blijft noodzakelijk om het goed te doen. Ook Masterchef was een van de meest stresserende zaken die ik in mijn leven heb gedaan.

Waarom?
Boeraeve: Door het totaalplaatje: de camera’s, mijn eerste keer in een tv-studio, de eerste keer zoveel interviews geven … Je bent je heel bewust van wat je allemaal aan het zeggen bent. Op een bepaald punt heb ik mijn filter uitgezet. Het feit dat je bezig bent met iets waar je weinig kennis van hebt, is indrukwekkend. Ik kan koken, maar haute cuisine of producten waar ik nog nooit mee had gewerkt waren nieuw en stresserend.

Kook je uitgebreid thuis?
Boeraeve: Dat hangt er wat vanaf. Het is nu BBQ-seizoen en we nodigen graag mensen uit, maar we hebben weinig plaats om iedereen te laten zitten. Dan maken we een hele namiddag hapjes, mensen eten uit het vuistje, met een bord op hun schoot. Uitgebreid koken vind ik zelf niet zo leuk. Ik ben onlangs bij Comme Chez Soi geweest en dat was een fantastische ervaring, maar je zal me thuis geen zeven gangen zien maken.

Even terug naar je carrière. Je hebt de zorg achter je gelaten om een eigen boksschool uit de grond te stampen. Waarom?
Boeraeve: Er zat nog een fase tussen. Ik hielp soms mee achter de schermen bij Zwangere Guy, door bijvoorbeeld mee op tour te gaan. Dat waren veel shows, wat mij de ruimte gaf om intussen in mijn vrije tijd – privé – bokslessen te geven. Tijdens de coronaperiode, was het even pittig zonder inkomen. Fien heeft toen de financiële last overgenomen. Na covid kwamen er meer bokslessen en dan zijn we op zoek gegaan naar een zaal voor de club. Toen ik die vond, ben ik eerst toestemming gaan vragen aan mijn bokscoach. Ik wou zijn fiat.

Toestemming vragen? Waarom?
Boeraeve: Als een vorm van respect. Hij was trots op mij. Hij geeft zelf al dertig jaar les. Hij heeft me alles geleerd. Mijn eerste logo was zelfs een eerbetoon aan dat van hem, als een soort opvolger. Hij vond dat een groot compliment.

Wat Zwangere Guy betreft, en bij uitbreiding Jazz Brak en Stikstof: de gemiddelde bezoeker van hun concerten kent jou allicht als de koning van de Moshpit.
Boeraeve: (Lacht) Ik hou wel van het ruwere werk. Ik hou ook van muziek die me zin geeft om die kant te laten zien. Ik kan het niet laten om van achter de merch-stand te komen als ik ‘Guttergang’ van Zwangere Guy hoor of ‘Frontal’ van Stikstof.

Voor mensen die het nog nooit van dichtbij hebben meegemaakt: het publiek splitst in twee delen zoals de zee voor Mozes. Jij staat dan in het midden en iedereen stormt op je af.
Boeraeve: Dat is zo gegroeid. Die mannen vonden dat geweldig. Ze zien dan één dwaas in het midden staan, ze herkennen die. Het brengt een extra level aan een concert. Als ik in vorm ben of als ik voel dat de mensen in vorm zijn, dan ga ik ze wat opjutten.

Je baat de merch-stand niet meer uit, maar je gaat wel nog naar de concerten van Gorik & co. Beland je dan nog in de moshpit?
Boeraeve: Ik zeg op voorhand altijd van niet, maar voor ik het goed en wel besef sta ik in het midden van de massa mijn pijp te roken.

Je bent geboren en getogen in Brussel. Welke wijk is je thuisbasis?
Boeraeve: Ik kom uit Jette. Ik woon niet veel verder dan waar ik ben opgegroeid. Ik ben altijd in Brussel gebleven en aan één bepaalde zijde rond Ganshoren, Koekelberg.

Nooit naar Elsene geflaneerd?
Boeraeve: Nee, dat is voor de Parisiens.

Zijn er plaatsen in Brussel die bijzonder zijn voor jou?
Boeraeve: De basiliek van Koekelberg. Dat was onze plaats van afspraak om te skaten vroeger. Dat was de plaats waar we onze eerste pintjes hebben gedronken, waar we ook de eerste keer op ons gezicht kregen. Voor mij is dat mijn Brusselse versie van een kerktoren.

Voel je je betrokken bij wat er in Brussel gebeurt?
Boeraeve: Op politiek of sociaal niveau zo min mogelijk. Ik ben op de hoogte, maar ik trek me alles veel te hard aan, dus ik probeer het te vermijden.

Pierre Boeraeve is ook een verzameld kunstwerk aan tattoos.
Boerave: Die zijn nog vrij recent. Vroeger wou ik er geen. Souris (juwelenmaker, red.) en Gorik hebben op een bepaald moment het idee opgevat om een tattoo te zetten van ‘Guttergang’, elk op een eigen plaats, in een eigen stijl. Dat kon ik niet laten passeren, dus heb ik er ook één gezet. Zodra je begint, ben je vertrokken. Al mijn tattoos hebben een betekenis: mijn hond, mijn vrouw, mijn vrienden, de octopus met pijp die staat voor de man met acht carrières, mijn wapenschild van de familie …

Wapenschild?
Boeraeve: Ja, van de Boeraeves, met raven, maar ik heb er kraaien van gemaakt omdat mijn bijnaam als bokser ‘the crow’ was.

Met de zomerse temperaturen rijst ook de vraag hoe de zomer er voor jou zal uitzien?
Boeraeve: In de grote vakantie sluiten wij drie weken om naar zee te gaan. Het is daar rustig, ik ben graag bij mijn schoonvader. Geen ideale periode om te gaan surfen wel: te veel volk en te weinig golven. We zitten dan aan een strandcabine op ons gemak.

Ben jij een gelukkig man?
Boeraeve: Ja, en als ik een moeilijke dag of een moeilijk moment heb, dan denk ik bij mezelf dat ik ook een zware shift in het ziekenhuis zou kunnen draaien. Dan is alles snel gerelativeerd. Ik heb genoeg ervaring om te weten dat tijd vliegt en dat alles voorbijgaat. Je moet plannen maken, maar ook flexibel genoeg zijn om mee te gaan in het moment. Zoals Peter Goossens zei: “Als er iets misloopt, moet je kunnen schakelen.” Schakelen! Al rij ik nu wel automatic.