Off the record: hoe onze reporter een jaar lang designer Julian Klausner zocht

Een Brusselaar aan het roer van een internationaal Belgisch modehuis: dat vraagt om een interview. Maar hoe krijg je hem te pakken? In deze aflevering van 'Off the Record' geeft redacteur Eva Christiaens een inkijk in het leven van een journalist waar volharding en koppigheid onmisbaar zijn.

Hij was nog maar net aangesteld als nieuw creatief directeur van Dries Van Noten, maar wij zouden Julian Klausner interviewen. Dat hadden we onszelf eind vorig jaar beloofd. Een Brusselaar aan het hoofd van een internationaal Belgisch modehuis? Mijn chef cultuur keek hoopvol naar mij.

De zoektocht begon in februari. Brusselaar Klausner werkte al een tijd in Antwerpen. Een perszitje voor zijn eerste soloshow in Parijs bleek te hoog gegrepen. Een antwoord destijds ook.

Dan maar een groter adresboek aanslaan. In maart had ik een interview met Sonja Noël van STIJL, die toen haar eigen overzichtstentoonstelling kreeg in het Mode & Kant Museum. Pal over haar vitrine opende plots een accessoireszaak van Dries Van Noten. Met de hulp van zijn holding in Barcelona kreeg ik alsnog een perscontact bij Van Noten vast. In Parijs, maar mét uitnodiging voor de winkelopening in Brussel. Alleen kwam Julian Klausner daar zelf niet naartoe.

Zijn Franse persdienst heeft me dit jaar vaker moeten teleurstellen. Meneer Klausner geeft geen interviews, neen, probeer het nog eens in de herfst. Ook ik maakte fouten: een cocktailfeestje in het Modepaleis in september moest ik afzeggen door ziekte. Niet erg, suste mijn chef, je zit nu toch al in de juiste mailinglijst.

En dan toch die sprankel hoop. Julian Klausner was genomineerd voor een Belgian Fashion Award. Een event van de conculega's bij Knack Weekend, maar met wat hulp van MAD Brussels en een bevriende kennis walste ik mezelf naar de VIP-lijst. “Heb jij al een outfit?” vroeg mijn stijlvolle Gen Z-collega, die me zou vergezellen. We belandden prompt op de voorste rij.

Het werd een bijzondere avond vol bijzondere outfits. Als fly on the wall daagde ikzelf op in de kleuren van de theatermuur. Julian Klausner schoot zoals verwacht de hoofdvogel af. Nu ik nog.

Bent u meneer Klausner? “Jawel”, zei hij uiterst vriendelijk in de foyer. Na een korte voorstelling kreeg ik zijn vaste perscontact ter plaatse vast. “Mail mij zeker”, klonk het, een sprankel hoop die een dag later alweer wat glans verloor. “Laten we uw vraag in 2026 nog eens bekijken.”