Selfmade schilder Artur Eranosian mag zijn werk ophangen in Wetstraat 16

De Armeens-Belgische kunstenaar Artur Eranosian mocht onlangs zijn abstracte schilderij ophangen in het kantoor van de kabinetschef van de premier, in de Wetstraat 16. Zowat dertig jaar geleden belandde hij als vluchteling in België.

Het Armeense gezin Eranosian kwam midden jaren negentig als vluchtelingen naar België. Artur groeide op in Dendermonde en is als 36-jarige intussen al aan zijn tweede carrière bezig. Na enkele jaren als persfotograaf, legt hij zich nu toe op de schilderkunst.

Als 16-jarige maakte u foto's aan de Wetstraat 16, dromend van een loopbaan als persfotograaf. Twintig jaar later mag u een kunstwerk hangen op dezelfde plek. Een merkwaardige parallel.

Artur Eranosian: "Ik dacht bij het ophangen van het schilderij effectief veel aan twintig jaar geleden, want er schuilt zoveel symboliek in. Toen moest ik vechten voor mijn plekje. Vandaag laat de politie mij gewoon door, word ik verwelkomd door de grote poort en mag ik er als gast op de koffie. Tussen die twee momenten ligt een parcours van volharding, zelfstudie en artistieke heruitvinding."

"Ik nam als 16-jarige na school alleen de trein vanuit Dendermonde naar Brussel en ik wurmde me tussen de persfotografen aan de ingang van Wetstraat 16 om er zelf foto's te maken. Het interessante aan die plek is dat die voor iedereen toegankelijk is, je moet geen perskaart hebben. Alles speelt zich af op straat. Ook al had ik geen opleiding als fotograaf, toch was ik vastbesloten het te maken. Het gaf me veel positieve energie om de dag erna mijn foto's in de krant te zien. Uiteindelijk ben ik huisfotograaf van De Morgen geworden."

Na de persfotografie vertrok u opnieuw van nul om de switch naar een leven als kunstschilder te maken.

"Het was een gelijkaardige strijd, maar dan in een andere wereld. Ook als schilder ben ik autodidact. In beide disciplines probeer ik het verschil te maken door voortdurend naar het hoogste niveau te streven. Een andere Armeense Belg, Karen Torosyan, schopte het van afwasser tot de beroemde topchef van het Bozar-restaurant. Die positieve energie om te blijven creëren en je telkens opnieuw uit te vinden, zit ergens diep verscholen in de Armeense diaspora.”

Wat is uw band met Brussel en met de Armeense gemeenschap in deze stad?

“Het is een stad waar ik me thuis voel en die me keer op keer blijft inspireren. We zijn hier destijds ook aangekomen, in het Klein Kasteeltje. Er is niet alleen chef Torosyan. Als kind zag ik hoe mijn landgenoot Sergey Khachatryan de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool won. Dat was een cruciaal moment voor mij als tiener. Het is belangrijk om binnen je eigen gemeenschap voorbeeldfiguren te hebben."

"Maar denk ook aan de familie Boghossian, die Villa Empain heeft omgevormd tot een prachtig museum voor hedendaagse kunst. Alain Altinoglu schittert al jaren als muziekdirecteur van de opera in De Munt. Of mijn goede vriend Noro Khachatryan die als architectural designer wonderlijke objecten ontwerpt.”

Even over het kunstwerk zelf: wist u vooraf aan welke muur het terecht zou komen?

"Ja, kort na de start van de federale regering - zowat een jaar geleden - werd ik uitgenodigd om te kijken hoe we het zouden aanpakken. De monumentale muur achter het bureau bleek de evidente locatie. Het kabinet wordt gekenmerkt door vergulde lijsten en negentiende-eeuwse accenten. Daarom koos ik voor blauw als complementaire kleur. Dat brengt rust en evenwicht. Het formaat is tot op de centimeter berekend zodat het werk perfect in de ruimte past.”

Het werk is 2,35 meter hoog op 1,40 meter breed en de productie duurde acht maanden. Waarom zo lang?

"Dat komt omdat ik met olieverf werkte en die laag per laag aanbracht. Daar zijn lange droogperiodes voor nodig. Maar het was een bewuste keuze: al die lagen zijn belangrijk om de diepe intensiteit van het blauw te bereiken. Ik wou ook niet zomaar om het even welk werk uit mijn atelier uitkiezen om dat dan in de Wetstraat 16 te hangen."

Hoe koos u het onderwerp van het schilderij?

"Je ziet aan de ingang van de Wetstraat 16 altijd ministers en medewerkers met dikke mappen papier binnenkomen. In een digitale wereld is dit een van de weinige plekken waar papier nog dagelijks tastbaar aanwezig is. Het openvouwende blad papier fungeert ook als metafoor. Als mens kan je ook een ontplooiing meemaken die je andere inzichten geeft. En soms moet je een bladzijde omslaan om met een frisse blik verder te kunnen. Laat het een inspiratie zijn voor onze beleidsmakers.”