Bloemist Laurent: ‘Klanten glunderen als ze bij ons komen’

Dertig jaar staat bloemen- en plantenverkoper Laurent Leclercq al in het vak. En dus weet hij: met de eerste lentedagen ontwaakt in de stadsbewoner ook de drang om zijn tuin of balkon op te fleuren. “Mensen geven graag geld uit aan groen.”

Een tiental jaar al is de groene trailer van Laurent Leclercq (55) een vaste waarde op het Flageyplein. Van tijm en rozemarijn over viooltjes, fruitboompjes of een boeket rozen: fans van groen en bloemen vinden er alles wat hun hart begeert, tegen redelijke prijzen.

Dat Laurent bloemist werd, blijkt eerder een samenloop van omstandigheden dan een roeping, vertelt hij, terwijl hij af en toe een – steevast vrouwelijke – klant bedient. “Mijn moeder had een bloemenwinkel, ik was er wel mee vertrouwd, maar na het secundair onderwijs ben ik in andere jobs gerold.”

Aangeworven voor mijn mooie ogen

“Ik ben nogal hyperactief. Toen ik op een bepaald moment technisch werkloos was in de bouw, solliciteerde ik voor een functie als 'ervaren bloemist'. De eigenaar was homo en zodra hij me aankeek, wist ik al dat hij me in dienst zou nemen. Later gaf hij ook toe dat hij me voor mijn mooie ogen heeft aangeworven … Ik ben hetero, maar dertig jaar later zijn we nog altijd vrienden en plagen we elkaar daar nog mee.”

“Lang geleden deed ik aan een radio-uitzending op de RTBF mee rond de vraag of je homo moet zijn om bloemist te worden, met een gay bloemist en mezelf. We hebben toen goed gelachen”, vertelt Laurent.

De werkdag van een bloemist begint vroeg. “Tot de pandemie ging ik twee keer per week naar de Euroveiling in Vilvoorde. Die begint om 5.30 uur, mijn wekker stond om 4.30 uur. Ondertussen doe ik al mijn aankopen met een kop koffie aan mijn computer, dat scheelt wel wat tijd. Voor sommige artikels programmeer ik een automatische aankoop.”

De inkoopprijzen van bloemen durven te variëren. “Rozen die normaal 50 cent per stuk kosten, zullen me rond Valentijn 1,50 euro kosten. Een echt mooie roos, van ecologische teelt en Belgisch kan dan zelfs 3 euro kosten in plaats van 1,50 euro. Klanten beseffen dat niet altijd.” In de mate van het mogelijke koopt Laurent vooral Belgisch in en geregeld ook Nederlands. “Bloemen uit Afrika, die met het vliegtuig komen, neem ik amper, die gaan eerder naar supermarkten.”

Pesticiden

In Frankrijk was er onlangs een spraakmakend dossier. Na jarenlang onderzoek werd er erkend dat de dochter van een bloemiste leukemie had opgelopen door contact met pesticiden tijdens de zwangerschap. Laurent denkt even na. “Dat is de grote vraag, zelf heb ik al die jaren van niemand gehoord die door pesticiden ziek is geworden. Nu heb ik zelf wel beenmergleukemie, maar ik denk niet meteen dat er een verband is. Zoiets bewijzen lijkt me ook niet eenvoudig.”

Terwijl Laurent vertelt, blijft het een hele tijd erg rustig in de bloemenstand. “De dagen die echt lonen zijn de marktdagen op het plein, in het weekend. Dat we hier ook in de week staan, is meer omdat ik op die manier vast personeel in dienst kan houden. Mocht ik maar twee of drie dagen per week werken, dan zou er veel te veel verloop zijn, want wie maar enkele dagen kan werken, blijft vaak niet lang. Hoeveel ik betaal voor de standhuur? 1.500 euro per maand voor vijf dagen.”

In de loop der jaren zag Laurent, die met L'Arrosoir du Prieuré ook een vaste bloemenzaak en een webwinkel heeft, de koopgewoontes veranderen. “Vooral grote bedrijven kopen amper planten voor op kantoor en het telewerk heeft die trend versterkt. Ook bloemen voor medewerkers die verjaren of met pensioen gaan, lijken passé.”

Wat niet verandert, is de conjunctuur door het jaar. “De lente is het beste seizoen, dan denkt iedereen plots aan zijn tuin of balkon. De zomer is rustig en verder hebben veel maanden door het jaar wel een feestdag die om een bloemetje of plant vraagt: Valentijn en Moederdag op kop, maar je hebt nog de Dag van de Arbeid, Vrouwendag, Allerheiligen, Kerstmis …”

Ook thuis leeft Laurent tussen de bloemen en planten. “Ik neem geregeld de resten mee, thuis is het dus altijd wel fleurig. Net zoals ik met Kerstmis de laatste en lelijkste kerstboom meebreng. Zelfs met mijn hond is dat zo, ik heb het exemplaar meegenomen dat niemand wou.”