Christian verkoopt kranten in Justitiepaleis: 'Advocaten komen bij mij hun hart luchten'

Al 22 jaar lang heet de kioskhouder van het Justitiepaleis Christian Cornelis. In die twee decennia zag hij de krantenverkoop kelderen, maar het contact met zijn klanten blijft even intens. “Hier werken is als een soort drug.”

Al van kindsbeen af wist Christian (62): later zou hij een krantenkiosk runnen. “Ik kende die krantenwinkels van de buurt waar ik opgroeide, het Anderlechtse Scheut. Er was iets dat me boeide en dat ik niet in de andere buurtwinkels voelde, de menselijke manier waarop mensen met elkaar praatten. Als het buiten regende, bouwde ik mijn kamer al om tot een kiosk, compleet met monopoliegeld. Niet zo'n 'meisjeswinkel', maar met kranten. Ik hield ook altijd al van kleine ruimtes, het chaletgevoel zeg maar.”

Toen Christian later zijn middelbare school had afgewerkt, wou hij meteen met zijn eerste krantenwinkel beginnen. “Mijn ouders hebben me uiteindelijk van een compromis overtuigd: eerst iets studeren en als ik dan nog niet van gedacht veranderd was, zouden ze me steunen in mijn keuze.”

Zo geschiedde: Christian studeerde fiscaliteit – “Dan kon ik later een boekhouder uitsparen” – en hield vast aan zijn kinderdroom, die hem uiteindelijk naar het Poelaertplein bracht.
De kiosk in het Justitiepaleis is een onwaarschijnlijke plek: een piepklein houten verkooppunt in de majestueus hoge wachtzaal. In een complex waar elke gang, trap en zaal grootsheid willen uitstralen, verkoopt Christian op een paar vierkante meter koffie en dranken, loterijproducten, sigaretten, kranten en magazines.

Verbinding met de echte wereld

“Wat er in die 22 jaar veranderde?” Christian wijst naar de bladen achter hem. “De dood van de pers.” In anderhalf uur tijd – de duur van het gesprek – verkoopt de kioskhouder van alles, maar geen enkele krant of tijdschrift.

De gedrukte pers mag dan op zijn retour zijn, Christians kiosk blijft even populair. Een bevriende advocaat die een koffie komt halen, weet waarom. “Je bent de verbinding met de echte wereld. In het Justitie­paleis draait alles rond het gerecht, behalve bij Christian. Als ik met een andere advocaat spreek, gaat het al snel over juridische dingen, zelfs als het een vriend is. Aan deze kiosk gaat het over alles, behalve over het gerecht. Dit is een eiland in de oceaan.”

De uitbater knikt. “Al komen veel advocaten bij mij ook hun hart luchten. Ik ben neutraal terrein in een gebouw waar iedereen verder bij een of andere partij hoort: gerecht, beklaagde, politie … Door dat menselijke contact doe ik mijn job na al die jaren nog zo graag dat het bijna een drug is. Ik kan heel vaderlijk zijn met mijn klanten. Als ik van vakantie terugkom, hoor ik wel vaker: 'Ha, de zon is terug!' Tegelijk ben ik recht voor de raap.”

Over Brussel heeft de uitbater bijvoorbeeld een uitgesproken mening. “Ik ben ruim twee uur per dag onderweg omdat ik naar het Luikse ben verhuisd. Brussel voelt niet meer als België aan. Dat klinkt misschien racistisch, maar de meeste van mijn vrienden zijn vreemdelingen en mijn beste vriend is een Turk, die me wel een beetje hard vindt in mijn oordeel.”

Hoe Christian uitbater werd van uitgerekend deze kiosk is een verhaal op zich. “Toen ik nog een winkel in Ukkel had, vertelde een klant me ooit met zoveel enthousiasme over deze plek dat ik toen aan mijn moeder heb gezegd: 'Ooit is dat van mij.' Toen zij veel later zei dat ze me niet meer kon helpen in de winkel, zocht ik iets kleiners. Ik vond een intrigerende advertentie, voor een plek met interessante uren – gesloten in het weekend en vakanties – maar zonder adres. Terwijl ik belde voor informatie begon mijn frank te vallen dat het weleens het Justitiepaleis kon zijn. Ik heb meteen toegezegd, zonder de kiosk zelfs maar te bezoeken.”

Hartjesballonnen

Zijn moeder kwam in het begin soms assisteren in het Justitiepaleis. “Ze is overleden in het begin van een vakantie, alsof ze wist dat het anders ongelegen kwam. Toen ik terugkwam na de vakantie hadden mijn klanten rond de hele kiosk hartjesballonnen gehangen met boodschappen erop. Alleen al door er opnieuw over te praten, krijg ik kippenvel.”