Handelaren Stalingradwijk vragen meer steun: ‘Al 60 faillissementen rond Zuidpaleis’

De handelaars van de Stalingradwijk hebben woensdag in het Brussels Parlement opnieuw een noodkreet geslaakt. Ze vinden dat de steun- en compensatiemaatregelen voor de Metro 3-werf onvoldoende in verhouding staan tot de werkelijke economische impact. “Van het Zuidstation tot aan het Rouppeplein is het nu een no man’s land.”

In de commissie Economische Zaken in het Brussels Parlement zijn woensdag verschillende vertegenwoordigers van de handelaars in de Stalingradwijk aan het woord gekomen. Zij lijden al jarenlang onder de werf voor metro 3 rond het Zuidpaleis. “Er was ons beloofd dat de algemene ingenieurswerken 2,5 jaar zouden duren, maar de eerste boringen vonden eind 2018 plaats. We voelen de werken al zeker sinds begin 2019 en zitten nu al zeven jaar met deze werf”, richtte Ismael Saouti, ondervoorzitter van handelaarsvereniging Palais Du Midi Business Centre, zich tot de leden van de commissie.

Volgens Saouti liep het van bij het begin fout met de steun- en compensatiemaatregelen die door de Brusselse overheid voorzien werden. “Door een te beperkte perimeter kon aanvankelijk slechts een vijftigtal handelaars steunpremies aanvragen, terwijl de getroffen wijk meer dan driehonderd handelaars telde. De voorwaarden waren veel te strikt, waardoor velen uit de boot vielen”, aldus Saouti.

‘Tachtig procent omzetverlies’

In 2024 kregen de steunmaatregelen voor de Stalingradwijk een update. Door een grotere perimeter konden ongeveer driehonderd bedrijven voortaan een compensatiepremie aanvragen, maar de bedragen van die premies werden amper opgetrokken, aldus een getergde Saouti. “De eerste jaren ging het om gemiddeld 10.000 euro per handelaar per jaar, minder dan dertig euro per dag. Die vergoedingen zijn zo goed als niet geëvolueerd.”

“De bedragen van de premies staan helemaal niet in verhouding tot de reële verliezen die we lijden”, ging Saouti verder. “De impactstudie voor de vergunningsaanvraag voorzag een omzetverlies van veertig procent, maar in werkelijkheid zitten we eerder aan zeventig tot tachtig procent verlies.” D

Dat betekende voor tientallen bedrijven in de werfzone het einde van hun activiteiten.

Van de meer dan driehonderd bedrijven die er in 2019 waren, zijn er volgens Saouti minder dan honderdtachtig overgebleven. Een dertigtal ondernemingen is vertrokken omdat ze uit het Zuidpaleis, dat ontmanteld wordt, werden gezet.

Daarnaast zijn tientallen andere bedrijven uit de wijk vertrokken. “Maar er zijn ook zestig faillissementen of gerechtelijke reorganisaties geweest”, aldus Saouti. “Dat allemaal heeft een directe impact op de tewerkstelling.”

‘No man’s land’

De ondervoorzitter van de buurtvereniging vroeg de parlementsleden om werk te maken van een herziening van de steun- en compensatiemaatregelen. Zijn collega Nour Eddine Layachi, voorzitter van handelsvereniging Stalem, vroeg dan weer aandacht voor andere problemen in de wijk die impact hebben op het economisch weefsel rond de Stalingrad- en Lemonnierlaan. “Tot op heden kan je met de wagen in de wijk, maar de leverzones zijn of nauwelijks aangeduid of niet toegankelijk. Voor onze bedrijven is dat een gigantisch probleem.”

Vervolgens kaartte Layachi het onveiligheidsgevoel aan. "De handelaars staan garant voor de rust en veiligheid in de wijk, want ze zijn van heel vroeg tot heel laat aan het werk. Hun etalages brachten licht in de wijk, maar nu doen steeds meer handelaren de gordijnen noodgedwongen dicht.” Volgens Layachi kampt de hele Vijfhoek met gelijkaardige problemen, los van de metrowerf. "In het algemeen is de netheid lamentabel. Van het Zuidstation tot aan het Rouppeplein is het nu een no man’s land, waar het stinkt naar urine en uitwerpselen.”

Layachi vertelde de commissieleden dat de geur in de twee premetrostations niet te harden is. "Als je aan Lemonnier of Anneessens bent, garandeer ik jullie dat het er stinkt naar pipi. Hoe moeten we de MIVB vertrouwen als die twee stations niet eens kan beheren?”, vroeg Layachi zich af. “We hebben nood aan visie en een openbare ruimte die op een correcte manier beheerd wordt.”

Volgens Layachi hebben de handelaren geen nood aan vergoedingen, maar zichtbaarheid, netheid en toegankelijkheid. “Vandaag zijn we met honderdzestig, morgen met honderdtwintig en overmorgen...weet ik het niet.”