Loan verkoopt vintage kleren: ‘Vind soms stukken die duizenden euro’s waard zijn’

In de Marollen valt het aantal winkels met tweedehandskleren amper nog te tellen. In een ervan werkt Loan (25). “Bij elke nieuwe zak kleren die je opent, kan er iets bijzonders gebeuren."

In Fripkot in de Hoogstraat klinkt 'Blackbird' van The Beatles, wat later passeren ook 'Julia' en 'Why Don't We Do It in the Road?' "The White Album," knikt Loan Morvan. “Een van de voordelen van deze job is dat je je eigen muziek kunt kiezen.” Met zijn vintage kleren en lange haren maakt de twintiger uit Toulouse het plaatje helemaal af: even wanen we ons op het einde van de jaren 1960.

Fripkot is maar een van de talloze winkels met tweedehandskleren in de Marollen. “Vlakbij zijn er net nog drie winkels geopend”, bevestigt Loan. “En als zo'n winkel wordt overgenomen, zie je dat de opvolger zo'n tweedehandsboetiek behoudt. Het is booming business, met vooral in het weekend zot veel volk. Ik woon ruim drie jaar in de wijk en zie hoe die gentrificeert. Wanneer een nieuwe crêperie of conceptstore opent, is die doorgaans duurder dan de zaak die stopte.”

Loan verhuisde ruim drie jaar geleden van het zonnige Toulouse naar Brussel. “Ik heb film gestudeerd en samen met mijn vriendin, die fotografie deed, zochten we een stad met een echt cultureel aanbod. Toulouse is dat niet, de burgemeester sluit er steeds meer cultuurplekken. En Parijs is niet meteen de stad die ons aantrekt.”

De jonge Fransman werkt ondertussen ruim drie jaar voor Fripkot en Melting Pot, die tot hetzelfde bedrijf behoren. “Toen ik pas in Brussel was, ontmoette ik toevallig de manager van Melting Pot aan de Beurs in de kerstperiode. Ze verzopen in het werk en zochten dringend iemand om hen te helpen.”

Het leukste aan zijn job vindt Loan nog altijd de nieuwe zakken met kleren openen. “Die komen van een sorteerfabriek, waar al een eerste selectie gebeurde. Onze leverancier sorteert vervolgens een tweede keer en in de winkel gaan we er nog een derde keer door. Door het grote aanbod zijn mensen kieskeuriger en willen ze geen kleren waar iets aan schort.”

Jas van Jean-Paul Gaultier

Zo'n zak openen, heeft nog steeds een zekere magie, vindt de verkoper. “Iedere keer denk ik: 'Misschien zal er wel iets gebeuren'. Op mijn laatste werkdag bij Melting Pot vond ik in de allerlaatste zak een originele jas van Jean-Paul Gaultier, in een heel goede toestand, met borduursel en de originele etiketten. Soms stoot je echt op stukken die duizenden euro's waard zijn.”

Loan haalt dan ook al zijn kleren bij de eigen winkels. “Dat is een luxe, maar ik voel het risico van overconsumptie. Hetzelfde geldt voor de klanten, veronderstel ik, want duur kun je de kleren hier niet noemen.” Het betekent dat de verkoper goed op zijn eigen kleren moet letten. “Het gebeurt dat ik mijn trui achter de toonbank leg en een klant die even later toch in de hand heeft.”

Die klanten zijn erg divers, merkt de twintiger. “De grootste groep zullen de 18- tot 35-jarigen zijn, maar ik zie steeds meer vijftigers tot zeventigers die bewust tweedehands kopen. Vintage heeft het imago van 'vuil en minderwaardig' van zich af geschud. Het gebeurt wel dat mensen vragen of de kleren een energiezuivering hebben gekregen, bijvoorbeeld met salie. Ze doelen daarmee op een soort spirituele reiniging van spullen die mogelijk van een overleden persoon komen. Dat doen we niet, maar etiketjes met persoonlijke naamtekens worden er wel uitgeknipt, die schrikken sommigen af.”

Het lastigste aan zijn job vindt Loan dan weer wat hij “sociale uitputting” noemt. “De meeste klanten willen niet per se advies over de kleren, waardoor de interactie vaak heel kort en zakelijk is: 'Ik neem dit, hoeveel is het?'”

Angst om te blijven en angst te vertrekken

Waar zijn eigen toekomst ligt, weet de man nog niet. “Werk vinden in de filmsector is niet eenvoudig. Zelfs mensen rondom me met gewilde diploma's vinden moeilijk een job, merk ik. Ik zit zo'n beetje tussen de angst om te blijven en de angst om te vertrekken. Als hobby maak ik muziek. Ik zing, en speel gitaar en keyboard in een duo dat eigen Franse chansons maakt. Of mijn toekomst in die branche ligt? In een ideale wereld wel, maar het is nog zo pril dat ik dat zelf niet durf uit te spreken.”