Nagelstyliste Béatrice: ‘Goedkope nagels kunnen je duur te staan komen’

De laatste jaren groeide het aantal nagelsalons fors, al gaan niet al die zaken even legaal te werk. Béatrice koos resoluut voor een model waarbij zowel nagelspecialistes als klanten zich goed voelen. “Op zaterdag aperitieven we soms met de klanten.”

Wie ooit de Galerie du Centre tussen Beurs en Muntplein is binnengestapt, weet het: nagelsalons kunnen een penetrante geur van oplossingsmiddelen verspreiden. Behalve de stijlvolle inrichting is het dan ook het eerste dat opvalt in The Nail Club in hoog Sint-Gillis: geen sprake van zo'n indringende geur. “Die wijst op goedkope harsproducten, die erg toxisch zijn”, zegt Béatrice Farkas (46), oprichtster van het salon. “Daar doen wij niet aan mee.”

De sfeer in haar nagelclub is ontspannen. Er speelt muziek en op de achtergrond is de schaterlach van een collega van Béatrice, die met een klant bezig is, duidelijk te horen. “Ik ben de oprichtster van het nagelsalon, en alle anderen werken als zelfstandige. Dat heeft, geloof ik, wel invloed op de manier waarop je met elkaar omgaat. Er is geen baas-werknemerrelatie, eigenlijk zijn we allemaal vriendinnen.”

Diezelfde filosofie hanteert Béatrice in het contact met de klanten. ”Manicure is niet gewoon aan je nagels laten werken, het is zorg dragen voor jezelf en gaandeweg groeit er een band tussen de styliste en de klant. Ik heb een klant die al achttien jaar komt. We vertellen elkaar veel: hoe de vakanties waren, maar ook dingen die minder gaan. Elke maand pikken we de draad weer op waar we de vorige keer gestopt zijn. Ik heb haar dochter zo horen opgroeien.”

Gegeneerde mannen

Béatrice is afkomstig uit Roemenië en kwam dertig jaar geleden als tiener naar Brussel. Ze deed een opleiding schoonheidsspecialiste en specialiseerde zich later in nagels. “Ik liet ze eerst door iemand doen, maar was nooit helemaal tevreden. Uiteindelijk volgde ik een korte opleiding en ging veel oefenen. Heel mijn familie heb ik onder handen genomen, zelfs mijn man heeft valse nagels gekregen. Geef eens uw hand, dan toon ik wat volgens mij de trend van de zomer wordt: de cat eye, een lak waar je met een magneetje een schakering aan geeft.”

Mannen die hun nagels laten doen: ze zijn de uitzondering, maar Béatrice krijgt ze wel over de vloer. “Ik heb een vaste klant, die maandelijks zijn teennagels laat kleuren. Een tijdlang kwam er een flamencogitarist langs, die aan één hand lange nagels nodig had om ritmisch op de klankkast te kloppen. Ik herinner me ook een gegeneerde man die een mondmasker had opgezet en vroeg om helemaal achteraan in het salon te mogen zitten, waar hij zijn mondmasker plots niet meer nodig had.”

Steeds meer salons

Dat het aantal nagelsalons de voorbije decennia een steile klim kende, blijkt uit cijfers die BRUZZ opvroeg. De voorbije tien jaar verdrievoudigde het aantal tot 122. Dat viel ook Béatrice op. “Vroeger raakte je moeilijker aan een opleiding, vandaag vind je alles op het internet. Aangezien je geen diploma moet hebben, kan iedereen als nagelstylist beginnen. Tegelijk lijkt de vraag naar nagelzorg te groeien. Met de nieuwe technieken is het makkelijker om nagels te verlengen of te kleuren.”

Dat je zonder diploma kunt starten, houdt risico's in, merkte de schoonheidsspecialiste. “Soms krijgen we mensen over de vloer met nagels die in een catastrofale toestand zijn, waarbij de natuurlijke nagel helemaal verdwenen is. Goedkoop je nagels laten doen kan je heel duur te staan komen.”

Een deel van de groei zit ook bij nagelsalons waar de werkomstandigheden erg slecht zijn. Met name in de Galerie du Centre trof de politie de voorbije jaren verschillende keren tal van mensen aan die illegaal tewerkgesteld waren, vaak met de Vietnamese nationaliteit. De geur van producten was ooit zelfs zo sterk in de galerij dat zelfs passanten er onwel werden.

“Een klant die het dossier kent, wist dat die mensen soms maar 20 euro per dag verdienen”, vertelt Béatrice. “Dat is echt een andere wereld. Om voor een klant te kunnen zorgen, moet ik me zelf goed voelen. Ik doe ook hooguit vier tot vijf klanten per dag, in sessies van circa anderhalf uur. Soms drinken we een koffie en op zaterdag komt daar al eens een aperitief bij. En of er een Eurocommissaris of een andere klant langskomt, iedereen krijgt dezelfde behandeling.”