Nico baat iconisch café La Perle uit: 'Gasten draaien hier 's nachts hun eigen muziek'

Twaalf jaar geleden werd Nico café-uitbater, toen hij La Perle aan het Bockstaelplein overnam, een van de weinige cafés in het gewest die bijna de klok rond open blijven. “Dit is een plek waar mensen nog echt samenkomen. Hoe waardevol dat is, ben ik pas de laatste jaren gaan beseffen.”

Wat doet een nachtraaf die uit het café of de club wordt geveegd, maar nog lang niet wil slapen? Zij of hij trekt naar een van de weinige bars in Brussel die écht lang open zijn. La Perle aan het Bockstaelplein in Laken is er zo een. “Vroeger bleven we echt 24 uur lang open, maar sinds covid sluiten we toch een paar uur”, vertelt uitbater Nico (37), die eigenlijk Besnik Bicaj heet.

Wie het café binnenstapt, voelt meteen dat het 'iets' heeft. Geschiedenis onder meer, want een deel van het interieur dateert nog van de opening in de jaren 1950. Volkse sfeer ook, met Belgische vlaggen en een bepaald soort muziek. Op een dinsdag in de vooravond passeren onder meer 'Brother Louie' (Modern Talking), 'Adieu jolie Candy' (Jean-François Michael) en 'Live is Life' (Opus) de revue. Maar bovenal is het een plek waar cafégasten nog ongedwongen met elkaar in gesprek gaan, op elk moment van de dag. Of samen zingen, want elke vrijdag en zaterdag staat er karaoke op het programma.

“Een café openen leek me logisch”, vertelt uitbater Nico, de zoon van een Kosovaarse vader en Portugese moeder. “Mijn vader had café La Jonction aan het Zuidstation, in een van de huizenblokken op de Fonsny­laan die ze hebben afgebroken. Ik ben met de horecabusiness opgegroeid. Menselijk contact en navigeren tussen verschillende culturen gaan me goed af. Ook dat kwam met de paplepel: zowel de Kosovaarse als de Portugese cultuur is erg gastvrij.”

Nico mag zich dan als een vis in het water voelen in La Perle, hij ging door een donker dal. “Ik ben een kind van ouders die zonder veel bagage naar België gekomen zijn, figuurlijk dan. Alleen al beseffen dat ik tussen drie culturen opgroeide, dat heeft jaren geduurd. Thuis kon niemand helpen met mijn schoolwerk. Ik begon te brossen, werd weggestuurd."

Het hielp niet dat zijn vader voor tien jaar naar Kosovo terugkeerde toen Nico een jaar of twaalf was. "Karting was mijn ding, maar met zijn vertrek viel dat weg. Die passie heb ik de jaren erna naar de openbare weg verplaatst, die ik als racecircuit gebruikt heb. Godzijdank heb ik daarbij nooit iemand verwond of gedood.”

Na tien jaar haalt Nico zijn vader zelf terug uit Kosovo. “Hij heeft me geholpen om weer op te staan. Al ben ik na zijn terugkomst echt weggezakt en heeft dat opstaan tijd gevraagd. Daarvoor zit een periode waarin alcohol, drugs en uitgaan een belangrijke rol speelden.”

De voorbije jaren voelt Nico zich beter en daar speelt La Perle een rol in. “Ik besef steeds meer hoe waardevol een plek als deze is, waar mensen elkaar ontmoeten. Ik doe niets liever dan aandacht geven aan wie er te weinig krijgt. We hebben een bezoekster van een jaar of tachtig die dagelijks een glas komt drinken, haar familie woont ver weg. Ik ga dan even een praatje slaan, moedig haar aan om contact te leggen met haar zoon, ook al is er die lastige schoondochter. Als ik dan hoor dat ze het doet … (glimlacht).”

Sinds covid zag Nico een nieuw publiek naar zijn café afzakken. “Vroeger zag ik vooral oudere Brusselaars over de vloer komen, eenvoudige werkmensen met een groot hart. Sinds enkele jaren zijn er meer jongeren en ook Nederlandstaligen. Die lijken hier massaal gekocht te hebben in de buurt.”

Muziek opleggen zoals thuis

Die jongeren vinden met name 's nachts de weg naar het café. “Het gebeurt dat hier rond 1 of 2 uur ‘s nachts plots een groep van vijftien man binnenkomt na een ander feestje. Ze komen niet enkel omdat we zo lang open zijn, ook omdat ze hier hun eigen muziek kunnen draaien en verder vieren. Zien dat mensen zich hier zo thuis voelen doet deugd.”

Bij het afscheid wil Nico nog één ding kwijt. “Ce lieu m'efface”, zegt hij. “Deze plek is groter dan ikzelf en maakt me in zekere zin nederig. Mijn rol is discreet, maar als baas kijk ik er nauw op toe dat mensen respectvol blijven met hun woorden en gebaren. Dat helpt om de verbinding te creëren die je hier voelt. Ik weet uit eigen ervaring hoe snel iets ontspoort.”