Nieves rijdt met elektrische koets: ‘Dit is de allereerste Tesla’

Toen Brussel als eerste Europese stad met e-koetsen begon, was Nieves Aguedo een van de eerste koetsiers. “We laten toeristen al eens dansen in ruil voor een foto.”

“Voilà, Zijn ze niet mooi?” Nieves Aguedo Rodriguez (56) wijst naar de drie elektrische koetsen die netjes achter elkaar geparkeerd staan in een garage in het centrum. Het moet gezegd: met hun leren zetels, houten afwerking en historische looks zijn de voertuigen een blikvanger. Dat merken we ook als Nieves BRUZZ even een later meeneemt voor een ritje door de binnenstad. Waar de e-koets passeert, wordt de smartphone­camera bovengehaald. “Ze zijn niet goedkoop: ze worden in Polen met de hand gebouwd.”

Om meteen een misverstand de wereld uit te helpen: het gaat niét om paardenkoetsen waar een elektrische motor in gestopt is. In werkelijkheid zijn de voertuigen gebouwd naar het evenbeeld van een van de allereerste elektrische auto's, die nu eenmaal sterk op koetsen leken. Nieves diept een tekening op van het model in kwestie, een uitvinding van de Schot Robert Anderson, uit 1832 al. De gelijkenis met de voertuigen in de garage is frappant. “Eigenlijk is dit de allereerste Tesla.”

Nieves - het Spaanse meervoud voor sneeuw - is geboren in de Spaanse regio Extremadura en groeide op in Barcelona. “Hoe ik in Brussel terechtkwam? Ik werkte al voor Honda in Catalonië en had contacten met mensen uit de Belgische vestiging. Toen ons bedrijf uit Barcelona verhuisde, ging ik aan de slag in Gent. Daarnaast begon ik gidsbeurten te organiseren in verschillende Vlaamse steden en in Brussel. In het begin was Gent echt mijn favoriete Belgische stad, maar gaandeweg leerde ik Brussel appreciëren als een stad die zich langzaam blootgeeft, een stad van heel veel geheimen die je maar geleidelijk aan te weten komt.”

In Brussel vroeg de vroegere uitbater van de paardenkoetsen, Thibault Danthine, of Nieves niet met zo'n elektrische koets wou rijden. Dat wou ze. Vandaag is ze drie dagen per week koetsier en biedt ze daarnaast ook nog gidsbeurten te voet aan, beide met een zelfstandigenstatuut.

Nieves apprecieert in haar job vooral het contact met de steeds wisselende klanten, die ze in zes talen te woord staat, ook in het Nederlands. “Je brengt een half uur door met een groepje en dan is het weer tijd voor iets nieuws. Die klanten komen van overal en je maakt al eens iets bijzonders mee.”

Ze toont een filmpje op haar telefoon van een man die zich zingend opricht in de koets als was het een podium, tot groot jolijt van de omstaanders op de Grote Markt. “Of kijk, hier lieten we Chinese toeristes dansen in ruil voor een foto van hen (drie dames doen pasjes met de handen in de lucht, terwijl ze de slappe lach proberen te onderdrukken).”

Tegelijk heeft Nieves haar vaste contacten. “We zijn een beetje stadsmeubilair geworden. Behalve mijn collega-koetsiers, heb je nog de andere gidsen, de kelners van de cafés op de Grote Markt, de straatvegers en de agenten aan het hoofdcommissariaat waar ik soms tien keer per dag langsrij. Dat creëert een band.”

De grootste uitdaging in haar job? “Toeristen die kriskras de weg oversteken of voor je wagen stoppen om selfies te nemen. Gelukkig hebben we daarvoor twee claxons: een moderne en deze bel, die echt nog een historisch stuk uit de negentiende eeuw is (laat een mechanische bel weerklinken die de omstaanders meteen doet opkijken). Toeristen klimmen soms doodleuk in de koets, terwijl die geparkeerd staat om een foto van zichzelf te maken. Ik vraag dan of ze het zouden appreciëren als ik zonder het te vragen in hun auto zou stappen. Wie echt wil instappen, kan een rondrit boeken voor 70 euro.”

Grijze winters

Hoe haar toekomst eruitziet, weet Nieves nog niet. “Ik doe dit echt graag, maar mijn Portugese partner droomt ervan op een dag terug naar zijn heimat te trekken, naar een plek dicht bij de oceaan. Ook dat is een aantrekkelijk perspectief, want het kan hier in de winter zo grijs zijn (kijkt met een blik vol wanhoop). Anderzijds, deze weken hebben we hier zowat het beste weer dat je kunt bedenken. We zien wel.“