Brandweer Brussel na de hittegolf: 'Onze flexibiliteit kent grenzen'

Het extreme weer dat extreme inspanningen vergt, lokale besparingen en een aanhoudende wervingsstop: de Brusselse brandweer staat onder druk. Woordvoerder Walter Derieuw pleit voor voldoende middelen om de werking van de hulpdiensten te garanderen. “Flexibiliteit kent grenzen.”

Wie de afgelopen weken naar het weer heeft gekeken, zag hoe snel de omstandigheden kunnen omslaan. Enkele dagen van uitzonderlijke hitte werden afgewisseld met hevige onweersbuien en stormweer. Voor de Brusselaars zijn dat weerfenomenen. Voor de hulpdiensten betekenen ze een plotse en vaak gelijktijdige toename van de opdrachten.

Terwijl ambulances uitrukken voor mensen die onwel worden door de hitte, blijven brandweerploegen tussenbeide komen bij woningbranden, verkeersongevallen, gaslekken, voor liftbevrijdingen, stormschade en tal van andere dringende oproepen. De nood aan hulp stopt immers niet wanneer de temperatuur stijgt.

Wat de burger meestal niet ziet, is de organisatie achter de schermen. In de dispatching en de Noodcentrales 112 (NC112) wordt voortdurend afgewogen welke middelen waar het snelst kunnen worden ingezet. Operationele ploegen tonen daarbij een grote flexibiliteit. Brandweerlieden worden tijdelijk ingezet op ambulances wanneer de vraag naar dringende medische hulp sterk stijgt, om nadien opnieuw een brandweervoertuig te bemannen. Die wendbaarheid maakt vandaag het verschil.

Maar flexibiliteit kent grenzen. Mensen hebben ook nood aan recuperatie. Zeker tijdens langdurige hittegolven is het essentieel dat interventieploegen tijdig kunnen worden afgelost om veilig te blijven werken. Dat is geen luxe, maar een noodzakelijke voorwaarde om kwalitatieve hulpverlening te kunnen blijven garanderen.

Hoge verwachtingen van de samenleving

De klimaatverandering maakt dat dergelijke periodes wellicht vaker zullen voorkomen. Dat vraagt niet alleen inzet van de hulpverleners, maar ook een blijvende investering in mensen, opleidingen, materieel en operationele capaciteit. Niet omdat de hulpdiensten meer willen, maar omdat de verwachtingen van de samenleving terecht hoog blijven.

Brusselaars mogen erop vertrouwen dat hun brandweer­lieden, ambulanciers, operatoren van de NC112 en alle ondersteunende diensten zich elke dag opnieuw maximaal inzetten. Dat engagement staat niet ter discussie.

De uitdaging bestaat erin ervoor te zorgen dat zij dit ook morgen, overmorgen en binnen tien jaar nog onder dezelfde veilige en kwaliteitsvolle omstandig­heden kunnen blijven doen.

Investeren in hulpverlening is uiteindelijk investeren in de veiligheid van iedere Brusselaar.