Concertganger Benthe Vermeulen: 'Hoe inclusief blijft Horst als de prijzen stijgen?'

Concertganger Benthe Vermeulen stelt zich vragen bij de sterk gestegen ticketprijzen van Horst Festival. Volgens haar zet die evolutie de inclusieve ambities van het festival onder druk.

Het Asiat-park in Vilvoorde maakt zich deze week op voor de twaalfde editie van het Horst Arts & Music Festival. Sinds de start bij het kasteel van Horst in 2014 slaagt de organisatie erin de festivalbeleving te herdefiniëren: door de focus te verschuiven van grote namen naar een vrije omgeving, waar ontdekking centraal staat. Met een mix van architecturale podia, kunstinstallaties en een gelaagd aanbod elektronische muziek – van licht verteerbare beats tot zwaar dreunende bassen – heeft Horst een geheel eigen identiteit uitgebeiteld binnen het druk­bevolkte Belgische festival­landschap.

Sinds 2019 vormt het Asiat-­park, een voormalig militair domein in de schaduw van de Vilvoordse koeltorens, het decor voor die driedaagse “speeltuin voor volwassenen”.

Het publiek dwaalt er over overwoekerde paden tussen betonnen loodsen, zwetende lijven en stampende zolen. België en elektronische muziek kennen een lange liefdesgeschiedenis; Horst is daarin een parel met internationale glans. Daarom verdient de organisatie, die ook buiten het festival inzet op culturele beleving en stadsontwikkeling, alle lof.

Wrange prijsverhoging

Toch roept het groeiende succes vragen op, ook al klinkt dat misschien als vloeken in de danstempel. Horst is in korte tijd een kostbare aangelegenheid geworden: waar een weekendticket in 2023 nog 129 euro kostte, is dat bedrag in 2026 gestegen naar 187 euro. Hoewel stijgende productiekosten en krimpende subsidies een sectorbreed probleem zijn, voelt de prijsstijging bij Horst extra wrang. Voor een festival dat zich profileert als een gemeenschap waar iedereen welkom is, worden de financiële drempels aan de kassa wel erg hoog (zie reactie Horst hieronder).

Samen met de ticketprijs steeg ook de capaciteit naar 13.000 bezoekers, zonder dat het terrein evenredig meegroeide. Ondanks een extra podium bleef het vorig jaar op drukke momenten dringen. Horst is geen festival waar de massa kan uitwaaieren over een uitgestrekte weide; het unieke karakter van het Asiat-­park confronteert de organisatie met haar fysieke limieten. Het is dan ook jammer dat de geplande uitbreiding over de Zenne in 2025 niet kon doorgaan. Het publiek snakt naar die extra ademruimte en intimiteit.

Hoe rendeert het succes van Horst voor het publiek dat soms al tien jaar trouw is? De organisatie is bedreven in het ontwerpen van een festival dat anders aanvoelt. Er ligt een kans om hun boodschap van inclusiviteit te vertalen naar de sociaaleconomische realiteit. Wat als Horst zou werken met sociale tarieven? Op Ticket­Swap swingen de prijzen voor het uitverkochte festival inmiddels de pan uit: wie “geluk” heeft bij de loting betaalt nu 230 euro voor een weekendticket. Die bereidheid om 43 euro extra te betalen, toont de enorme aantrekkingskracht van het festival aan: Horst kan een prijs zetten en de markt volgt.

Waarom zou Horst dan niet vanaf de start werken met verschillende prijsklassen? Die extra marge, die vandaag in de zakken van doorverkoopplatforms verdwijnt, zou de prijs van andere tickets kunnen drukken. Natuurlijk zijn sociale tarieven niet de enige oplossing voor de spreidstand tussen rendabiliteit en inclusiviteit, maar Horst bewijst zelf dat het kan: voor hun clubnachten bieden ze al tickets aan met 75 procent korting. Door dat beleid door te trekken naar het festival - wat het deels doet door 'low-incometickets' aan 50 procent aan te bieden aan -, wordt Horst weer een plek waar het publiek een weerspiegeling is van de line-up, die dit jaar voor de helft uit lokaal talent bestaat.

Het zou mooi zijn als de kansen die de artiesten krijgen, ook worden doorgetrokken naar het publiek.