Nieuwjaarsbrief actrice Amber Janssens: 'Beste Brusselaars, krijg rimpels van het lachen'

Amber Janssens is een Brusselse actrice. In haar allerlaatste column voor BRUZZ schrijft ze een nieuwjaarsbrief naar alle Brusselaars: 'Dat is wat ik Brussel en al zijn magnifieke inwoners wens in 2026: tijd om te blijven zoeken en genoeg ruimte voor lachrimpels tussendoor.'

Schoonste Brusselaars,

Het centrum ruikt weer naar vin chaud en eau de touriste, in de metro weergalmen kerstjingles en iedereen paradeert ondertussen met een wollen balaclava door de koele straten. Dat betekent twee dingen: het einde van het jaar flirt met ons én dit is het perfecte moment voor een nieuwjaarsbrief.

Dankzij mijn schriftelijke liaison met BRUZZ heb ik de afgelopen maanden proberen uit te pluizen wat ervoor nodig is om niet door de mand te vallen als volwassene. Tijdens mijn geschrijf heb ik van alles opgestoken dit jaar. Als dappere dertiger ken ik ondertussen de precieze afmetingen van mijn bovenhoofd en kan ik de precieze volgorde van alle planeten opsommen, een vleermuis veilig naar buiten escorteren, het heimlichmanoeuvre toepassen, solo op reis vertrekken én (licht gehavend, maar dat is een detail) terugkeren naar huis. Mijn leerplan is uiteraard nog lang niet voltooid, en die mand om door te vallen blijft misschien gewoon ook wel levenslang lonken. Komend jaar gun ik mezelf dan ook tijd om verder te pluizen, vergezeld van genoeg zelfspot (en sinds dit jaar ook een fietshelm).

Dat is precies wat ik Brussel en al zijn magnifieke inwoners wens in 2026: tijd om te blijven zoeken en genoeg ruimte voor lachrimpels tussendoor. Want, laat ons eerlijk zijn, afgelopen jaar zijn er genoeg lachwekkende zaken de revue gepasseerd. Om zomaar iets te noemen: onze regering of eerder het gebrek daaraan.

Ik gun Brussel minder loon voor politiekers die hun stad al anderhalf jaar aan selfservice laten doen, en meer loon voor de vuilnisridders, straatwerkers en MIVB-chauffeurs die deze plek wél elke dag laten draaien. Een jaar waarin we allemaal net iets minder zwerven tussen de werven, maar steevast verdwalen tussen de brocante van de Place du Jeu de Balle en de modder van het Zoniënwoud.

Dat het hier een metropool mag worden waar mannen hand in hand en vrouwen zonder sleutels tussen knokkels naar huis kunnen slenteren. Dat bijna tienduizend mensen tout court een plek hebben om naartoe te slenteren. Ik wens jullie avondenlang staren naar de groene parkieten die het Elisabethpark overvliegen en naar het schilderij dat de ondergaande zon verft aan de Kunstberg. Over kunst gesproken, ik gun artiesten adem, terwijl de cultuursector financieel vacuüm wordt getrokken. En perspectief voor wie in onze stad komt aankloppen, zonder vangnet, maar met hoop op een nieuw leven. Ik wens jullie, beminde Brusselaars, opnieuw een plek om het water in te springen. Want iedereen heeft nood aan een frisse duik als de stad soms kopje-onder lijkt te gaan. Een jaar om afscheid te nemen van lege kogelhulzen en lege beloftes. Laat in 2026 nog meer jullie dansbenen over de kasseien glijden, jullie tenen over het gras, jullie stemmen horen over iedereen die doodgezwegen wordt, jullie blikken elkaar kruisen.

Je vous souhaite une putain de belle année. En een kleine vin chaud. Santé!