Boris Dilliès: minister-president van alle Brusselaars?

"De schandvlek van deze nieuwe regering is zonder meer de belabberde kennis van het Nederlands van Boris Dilliès, de nieuwe minister-president van Brussel." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Steven Van Garsse in het edito van deze week.

We hebben er lang op moeten wachten maar ze is er dus: de regering-Dilliès. Kunnen we er enthousiast over zijn? Nee. Maar is het een grote opluchting dat die er nu is? Jazeker.

Na meer dan zeshonderd dagen is dan toch het besef gegroeid bij de politici dat zonder regering verder doen echt geen optie meer was. De chaos in het parlement was niet meer om aan te zien. De begrotingscijfers ook al niet.

De zevenpartijenregering wacht nu de stevige uitdaging om in drie jaar recht te zetten wat door die maanden aan stilstand is veroorzaakt. Het zal ook zaak zijn om het vertrouwen van de bevolking terug te winnen.

En dan ziet het regeerakkoord er nog vrij geruststellend uit. Ja, de investeringen zullen minimaal zijn – het worden drie magere jaren, maar er vallen geen harde ontslagen. Er komt een grondige hervorming van de administraties die efficiëntiewinst nastreeft, en er is zelfs ruimte voor nieuw beleid. Zo wordt er een taxshift doorgevoerd die op kruissnelheid honderd miljoen euro terug naar de Brusselaar laat vloeien en er lijkt voldoende geld over voor de kernopdrachten van het Brussels Gewest, zoals veiligheid, woonbeleid, de openbare ruimte en de verkeersinfrastructuur. Er is zelfs een (minimale) oplossing voor het metro 3-debacle.

De begroting rekent daarbij royaal op – is het ooit anders geweest? – terugverdieneffecten en fiscale meevallers. En de fameuze ‘onderbenuttingen’ zijn terug van nooit weggeweest. De regering rekent ook op heel wat inkomsten die nog met het federale niveau onderhandeld moeten worden. Enige scepsis is dus zeker op zijn plaats. Zelfs bij de onderhandelaars klinkt het off the record dat er nog stevig wat werk aan de winkel zal zijn om het begrotingstekort van een miljard euro in drie jaar tijd op nul te krijgen.

En dan is er minister-president Boris Dilliès (MR). De verrassing van deze formatie. Een wandeling in het park wordt dat zeker niet. De voormalige Ukkelse burgemeester zal moeten opboksen tegen gewiekste politici als Ahmed Laaouej (PS), Karine Lalieux (PS) en Dirk De Smedt (Anders), die de Brusselse administratie kent als zijn broekzak. De eerste twee zullen er alles aan doen om al te pijnlijke besparingen af te remmen. De Smedt zal het begrotingsevenwicht moeten afdwingen. En Dilliès zal daarbij de kerk in het midden moeten houden. Dat Dilliès het regeerakkoord niet mee onderhandeld heeft is een stevig nadeel, want hij kan onmogelijk alle finesses kennen van het akkoord.

Komt daarbij: aan het hoofd staan van een schepencollege, waar je als burgemeester eigenlijk het laatste woord hebt, is in niets te vergelijken met het leiden van een bonte regeerploeg die altijd in consensus beslist.

Te verwachten valt dat Dilliès zich intussen zal profileren op veiligheid. “Eindelijk”, zouden we durven te zeggen, want de vorige minister-president Rudi Vervoort (PS) ging in slaapmodus als het hierover ging.

Maar de schandvlek van deze nieuwe regering is zonder meer de belabberde taalkennis van Dilliès. De PS heeft er sinds het ontstaan van het Gewest over gewaakt dat haar minister-president voldoende Nederlands kent. Bij Charles Picqué was dat zo, en bij Vervoort ook.

De kennis van het Nederlands zat duidelijk niet in het criterialijstje van Georges-Louis Bouchez in zijn nachtelijke overpeinzingen over een nieuwe Brusselse minister-president. We kunnen dat verfoeilijk vinden, maar het is vooral intriest.

Het zal nu aan Dilliès zijn om te bewijzen dat hij hieraan werkt, zodat hij de minister-­president kan zijn van alle Brusselaars. Dus ook van de Nederlandstaligen in dit gewest.