De groeipijnen van Team Fouad Ahidar: kwart lokale mandatarissen al vertrokken

Meer dan een jaar na de verkiezingen heeft al een kwart van de lokale TFA-verkozenen de deur achter zich dichtgetrokken. Ze stapten over of werden onafhankelijk. "Er zullen er nog volgen", zo klinkt het. Het rommelt ook intern.

Team Fouad Ahidar haalde een uitmuntend resultaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober vorig jaar. Vanuit het niets rijfde hij zeven zetels binnen in Molenbeek én in Anderlecht, en ook in Brussel-Stad (5 zetels) en Schaarbeek (4 zetels) deed de partij het uitstekend.

De partij van het voormalig Vooruit-parlementslid surfte daarmee op de golf van het succes bij de gewestverkiezingen, waar TFA de tweede grootste partij werd aan Nederlandstalige kant. Ahidar wou tonen dat hij ook op lokaal niveau succes kon boeken. En dat lukte. Hij haalde in totaal maar liefst 28 zetels binnen in de Brusselse gemeenteraden. En dat is gerekend zonder alle andere mandaten, zoals in de OCMW's.

Maar een jaar later lijkt de klad erin te zitten. Woensdag liet Yousra Ouchen, gemeenteraadslid in Schaarbeek, weten dat ze uit de partij stapt om voortaan als onafhankelijke te zetelen in gemeenteraad en de OCMW-raad. Bij TFA hadden ze eerder al nattigheid gevoeld. Enkele dagen voordien was een spoedvergadering belegd om ‘het probleem Yousra Ouchen’ te bespreken. Ze was volgens TFA vaak afwezig en er werd haar gevraagd om haar mandaat neer te leggen. Wat Ouchen dus geweigerd heeft.

Lange rij

Ouchen is een van de vertrekkers in een lange rij. In januari dit jaar, enkele maanden na de gemeenteraadsverkiezingen, vertrokken drie TFA-leden in de stad Brussel naar de PS. De drie kregen het aan de stok met de lijsttrekker en verwezen naar “maanden van spanningen, misverstanden en communicatieproblemen.”

Een half jaar later werd ook nummer vier van de Brusselse fractie Ayse Malçikan aan de deur gezet, “wegens een gebrek aan inzet en communicatieproblemen".

In Jette, de thuisgemeente van Ahidar, liept het mis met Le Bao Tran Nguyen. Zij verliet de partij uit onenigheid over het Palestina-standpunt van Ahidar en zetelt sindsdien als onafhankelijke. In Anderlecht heeft gemeenteraadslid Nadine Van Lysebetten (N-VA), die als onafhankelijke op de TFA-lijst was verkozen, dan weer alle banden met de partij verbroken.

Daartegenover staat natuurlijk het nog steeds vrij indrukwekkende palmares van 21 TFA-gemeenteraadsleden, met nog drie stevige blokken in Jette, Anderlecht en Molenbeek. Ook de fractie in het Brussels parlement (3 zetels) en de eenmansfractie in het Vlaams parlement blijven volledig overeind.

Ideologische spreidstand

Dat mandatarissen in de lokale besturen vertrekken is niet zo verrassend. Wie zijn mandaat als gemeenteraadslid goed wil invullen steekt daar veel tijd in, en moet sterk geëngageerd zijn. TFA is daarnaast ook een gloednieuwe partij die bovendien gebouwd is rond één figuur.

Dat laatste vormt voor TFA trouwens een bijzondere uitdaging. Om de partij te consolideren moet ze verbreed worden, terwijl het juist Ahidar is die voor de electorale boost heeft gezorgd. Het is een dilemma waar Ahidar al een tijdje mee worstelt.

Zeker is dat TFA er maar moeilijk in slaagt om de beweging écht uit te bouwen tot een partij. “Er is een probleem van interne democratie”, zegt een TFA-lid. “Er is geen vzw, er is geen zicht op de rekeningen, geen inspraak. Er zou een nieuwe naam komen, en partijafdelingen. Dat is allemaal niet gebeurd. Zo krijg je geen partijdynamiek.”

Daarnaast kampt de partij ook met een grote ideologische spreidstand. De parlementsleden Najima El Arbaoui en Ilyas El Omari zijn ondernemers in hart en nieren die voluit de liberale kaart trekken, terwijl Ahidar een uitgesproken links verhaal vertelt, waarmee hij vaak op dezelfde lijn zit als PTB. Ook binnen de gemeenteraden zorgt dit soms voor vreemde taferelen waarbij twee gemeenteraadsleden elkaar volledig tegenspreken.

Frustatie en ontgoocheling

Toch rijst de vraag waarom steeds meer gemeenteraadsleden TFA, toch het succesverhaal van 2024, de partij de rug toekeren. Ahidar gaf zelf al een deel van het antwoord. TFA is een jonge partij, die bovendien voortdurend wordt aangevallen in de pers, zo zei hij eerder. “Er is druk van buitenaf, leden voelen zich geïsoleerd, krijgen negatieve pers...dat is allemaal niet evident,” zo zei hij afgelopen zomer.

Maar er lijkt nu toch wel meer aan de hand. Zo getuigt een medewerker binnen de partij hoe de situatie er intern snel op achteruit is gegaan. “In begin was het een zot avontuur, maar vandaag gaat het van kwaad naar erger,” zegt hij. “Ahidar heeft (na de verkiezingen van 2024, SVG) altijd gedacht dat hij minister zou kunnen worden. Hij heeft heel wat beloftes gedaan aan vele mensen (mandaten, werk op het kabinet, SVG). Het ziet er vandaag meer en meer naar uit dat er van dat ministerschap niets in huis zal komen. Dus kan Fouad ook die beloftes niet nakomen. Dat zorgt voor veel frustratie en ontgoocheling.”

Die slechte sfeer mist ook zijn gevolgen niet binnen de partij zelf. Er zijn verhalen over toxisch gedrag, zeer hoge werkdruk en het inzetten van halftijdse parlementaire medewerkers die de facto fulltime werken. Saillant detail: parlementsleden van TFA zouden ook medewerkers van het parlement inzetten voor hun eigen bedrijfjes. “Dat geeft soms gênante situaties waarbij een medewerker wordt uitgescholden in het parlement voor werk dat hij voor het bedrijf moet doen,” zo klinkt het.

Helemaal zen

“Er zijn van de acht parlementaire medewerkers al zes mensen opgestapt,” vat een andere bron het samen. “Terwijl TFA juist goede krachten nodig heeft om expertise op te bouwen. Hoe wil je anders een ministerieel kabinet gaan samenstellen? Met die twee inhoudelijke medewerkers die er vandaag nog overblijven?”

Wie helemaal zen lijkt te bijven bij de situatie is Fouad Ahidar zelf. “Er vertrekken mensen? Wel, er zullen er nòg vertrekken. Ik ben daar helemaal niet ongerust over. Ik wil alleen mensen die loyaal zijn en competent. En wie niet actief is, die moet eruit. Ik wil een stabiele partij. Natuurlijk kan het zijn dat sommigen gehoopt hebben op een mandaat of een plaats op het kabinet. Maar we zitten nu niet in de meerderheid. Zo is dat nu eenmaal.”

“Kijk, de match wordt gespeeld op het einde van de rit. In 2029. Als het verkiezingen zijn. Ik heb een stevige ploeg. Het aantal leden groeit. Waarom zou ik me druk maken? Ik ben in 2004 ook helemaal alleen begonnen, en heb ook lang aan mijn weg moeten timmeren.”

Over de leegloop binnen de parlementaire fractie zegt Ahidar dat hij al volop nieuwe mensen aan het aanwerven is. De naamsverandering is dan weer uitgesteld, tot er een regering is. “Met mogelijk nieuwe verkiezingen in zicht, is het geen goed moment om nu van naam te veranderen,” besluit Ahidar.