Emmanuelle Ghislain: 'Zolang er geen regering is, betaal ik geen gewestbelasting'

De Brusselse CEO Emmanuelle Ghislain weigert haar gewestbelasting te betalen, als verzet tegen het uitblijven van een Brusselse regering. “Ik zal niet betalen voor leegte.”

Al maanden zien wij, Brusselaars, hoe de cijfers zich opstapelen. Die van de armoede. Die van jobs die verdwijnen bij organisaties actief op het terrein. Die van het groeiende tekort op de begroting. Die van de dagen waarop deze stad leeft – overleeft – op het ritme van beslissingen die niet worden genomen.

Al maanden worden we gegijzeld, verstikt door ego's die vechten om een vod die aan stukken hangt. Door gekozenen die niet meer lijken te beseffen wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen.

Wanneer een bedrijf het slecht doet, verwacht men van de ondernemer dat hij eerst in zijn eigen loon snijdt. Dat hij zijn leveranciers betaalt vóór hij zichzelf een salaris uitkeert. Dat hij pas in laatste instantie mensen ontslaat. Ik heb veel bedrijven stormen zien doorstaan, maar die toch de nodige veerkracht, een uitzonderlijke moed en een inspirerende teamgeest lieten zien. Werknemers en leiding­gevenden stonden op één lijn met één en dezelfde missie: het algemeen belang dienen.

Bij onze politieke vertegenwoordigers lijkt dat kompas niet langer te werken.

Voor alle duidelijkheid: niemand komt ons redden. De grondwet laat het niet toe om opnieuw verkiezingen uit te schrijven. Geen enkele partij zal trouwens het risico nemen om de eerste stap te zetten – allemaal hebben ze er belang bij te wachten tot 2029. En de aasgieren van het extremisme en het conflict cirkelen nu al boven een uitgeput Gewest.

Chaos

Welke opties resteren de Brusselaar? Deserteren? Ballingschap lijkt me soms een onontkoombare evidentie. Waarom zou ik niet in het naburige Vlaams- of Waals-Brabant gaan wonen? In het zuiden bijvoorbeeld. Het geluid van ambulances inruilen voor het groen en de homogeniteit van een agglomeratie, waar de rust het wint van het leven. Of moet ik kiezen voor het noorden, waar alles zich ontvouwt zonder chaos?

Al moet ik toegeven: ik hou van de Brusselse chaos. Ze inspireert me, ze draagt me, ze duwt me vooruit. Ze dwingt me om creativiteit te verkiezen boven de vanzelfsprekendheid van orde.

Als ik blijf, luidt dus de keuze: berusten of weerstand bieden?

Berusting ruikt te veel naar medeplichtigheid. Ik kan mijn kinderen geen principes bijbrengen en ze tegelijk laten vertrappen door degenen die ze juist zouden moeten belichamen. Weerstand is een keuze bij gebrek aan beter. Maar het is, volgens mij, wel het enige antwoord op dat koor van politici die liever solo spelen.

Onfatsoenlijkheid

Ik heb lang genoeg betaald voor deze onbekwaamheid. Het is daarom uitgesloten dat ik nog langer deze onfatsoenlijkheid verder financier.

Het niet-betalen van mijn onroerende voorheffing is misschien een futiel gebaar, dat geef ik toe. Het zal de loop van de geschiedenis niet veranderen. Het zal niemand tot rede brengen. Het zal de strategie van partijen die rekenen op ons geheugenverlies op geen enkele manier bedreigen. Hoogstens levert het een beetje nalatigheidsinteresten op.

Een slag in het water, ja. Maar een slag die me hoop laat houden. Hoop dat we nog kunnen manoeuvreren. Hoop dat we nog kunnen strijden. Hoop dat we het narratief kunnen breken dat zij, de vertegenwoordigers, als vanzelfsprekend beschouwen: een gegarandeerde vergoeding, zonder verplichting tot het boeken van resultaten.

Begrijp me niet verkeerd: ik zou zó graag mijn belastingen betalen. Ik zou graag met onze vertegenwoordigers willen praten over wat werkt en wat ontspoort. Ik zou graag met hen ruziën, ik zou willen verzoenen en samen dromen over de toekomst van het Gewest.

Maar tot wie moet ik me richten?

Er is geen regering. Geen gesprekspartner. Geen koers. Niemand om mee te praten, mee te bouwen, mee te bedenken.

Er is alleen maar leegte.

Maar de onroerende voorheffing is een gewestelijke belasting. Ze financiert gewestelijk beleid. Ze veronderstelt een functionerend Gewest, bestuurders die regeren, keuzes die worden gedragen.
Niets van dat alles bestaat.

Dus neen. Ik zal niet betalen voor leegte.

Leegte kost niet zoveel.