Opvangcrisis: nood aan een nieuwe Brusselse deal over de asielopvang

"De nieuwe Brusselse regering mag geen weken meer wachten om het gesprek aan te gaan met de federale regering over de gedeelde verantwoordelijkheid voor de asielopvang." Dat schrijft BRUZZ-redacteur Steven Van Garsse in het edito van deze week.

Zit Brussel opnieuw met een dijk van een opvangcrisis? Daar lijkt het steeds meer op. Er staan momenteel wel vijftig tentjes aan de Humanitaire Hub van Thurn & Taxis, tientallen in de straten rondom het Zuidstation, mensen wonen in parken en op braakliggende terreinen.

Vorige week dienden studentes die in de Brasserie de la Senne werken een klacht in omdat ze herhaaldelijk werden lastiggevallen door dakloze asielzoekers van de Humanitaire Hub. De Vlaamse overheid heeft intussen een hek geplaatst rond het Herman Teirlinckgebouw, omdat de veiligheid niet meer te garanderen viel, en de overlast niet meer te harden bleek.

Het zijn grootstedelijke problemen die ook in de rest van Europa bestaan, maar ze nemen in Brussel een verontrustende omvang aan, en worden versterkt door een drugsepidemie, een huisvestingscrisis zonder weerga en een algemene stijging van de armoede. Een samenleving kan daar onmogelijk blind voor blijven. Zo’n duizend mensen leven vandaag op straat in Brussel. Afgelopen weekend regende het pijpenstelen: nat weer is voor een dakloze naast de kou, een van de grootste beproevingen.

De oorzaak van het stijgende aantal tentjes is bekend. De federale regering heeft in augustus vorig jaar de regels van de asielopvang aangescherpt. Asielzoekers die in een ander Europees land een asielprocedure hebben opgestart, krijgen geen opvang meer, en dus belanden die mensen op straat.

Die strengere regeling vormt een van de vele maatregelen van de Arizona-regering om de asielstroom een halt toe te roepen. Op termijn wil die federale regering nog twintig procent van de huidige opvangcapaciteit overhouden. Minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) klopt zich op de borst dat de eerste resultaten al zichtbaar zijn: het aantal asielaanvragen daalde vorig jaar met dertien procent, net als de druk op de asielopvang.

Voor de straatslapers heeft Van Bossuyt maar één antwoord: ze moeten naar de opvang in het land waar ze hun asielaanvraag deden. Voor de rest, zegt ze, gaat het om een daklozenprobleem, waar de federale regering niet voor bevoegd is, maar wel de Brusselse regering. Dat de federale regering, ook internationaal, ettelijke keren veroordeeld werd wegens de deficiënte opvang van asielzoekers, zal Van Bossuyt worst wezen

Dat soort cynisme kan politiek misschien renderen, maar is maatschappelijk eigenlijk onaanvaardbaar. Een democratie moet je ook afmeten aan de mate van haar respect voor de menselijke waardigheid. Bovendien straalt de opvangcrisis negatief af op België. Brussel is hét Europese machtscentrum. Als de onveiligheid en de overlast stijgen, wordt dat op de duur ook voor premier Bart De Wever (N-VA) een probleem.

Nu er een Brusselse regering is, is het hoog tijd dat de koppen bij elkaar worden gestoken. De Arizona-regering kan de gevolgen van haar asielbeleid niet blijven afschuiven op het Brussels Gewest. Zo werkt het niet in een federale staat.

De nieuwe Brusselse regering lijkt echter weinig voortvarend in haar beleid. Over dakloosheid, laat staan over de nieuwe asielopvangcrisis, valt haast niets terug te vinden in het regeerakkoord. Welke visie heeft de regering-­Dilliès hierover? Geen idee.

De vorige staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole de Moor (CD&V) en de Brusselse minister-president Rudi Vervoort (PS) hadden een Brussels Deal gesloten, met een gedeelde verantwoordelijkheid voor de asielopvang. De Brusselse regering mag geen weken meer wachten om weer het gesprek aan te gaan met de federale regering. In het belang van de mensen op straat, maar ook in het belang van de Brusselaars, en van Brussel als hoofdstad van België.