'Stop met kleuterachtig te doen': jongeren schrijven een 'J’accuse' aan de politiek

Al bijna zeshonderd dagen zit Brussel zonder volwaardige regering. Voor veel inwoners is de politieke impasse abstract, maar voor vier leerlingen van Atheneum Campus Comenius in Koekelberg is ze dat allerminst. Jolente Nuyttens, Mélania Cilinghir, Carlos Vander Stichele en Sabrine Achkour schreven elk een scherpe aanklacht aan de Brusselse politici: “Wij zijn het wachten beu."

“We zien de schulden oplopen, de problemen verergeren, en niemand neemt verantwoordelijkheid", vertelt Carlos. Hij volgt de Brusselse formatie al sinds dag één. “Dit is dag 590. Ik ken de cijfers. Zestien miljard schuld, een begrotingstekort van 1,6 miljard. En toch blijft iedereen blokkeren.”

Hun brieven zijn geen vrijblijvende schoolopdracht, maar persoonlijke, geëngageerde teksten over wat ze elke dag in hun stad zien. Dakloosheid, drugsproblematiek, gebrek aan basisvoorzieningen, politieke spelletjes, het komt allemaal terug. En vooral: het gevoel dat de politiek hen in de steek laat.

“Geen tijd voor spelletjes”

Sabrine verwoordt het scherp: “De wereld staat onder spanning. Dit is geen tijd voor lafheid, geen tijd voor spelletjes, geen tijd voor stilzwijgen.” In haar brief waarschuwt ze voor de gevolgen van politieke stilstand. “Als politici geen oplossingen bieden voor moeilijke problemen, gaan mensen op zoek naar simpele antwoorden. Dan keren extremen terug.”

Volgens haar verdient Brussel beter. “Ik zie te veel dakloosheid, te veel onzekerheid. Ik heb het gevoel dat we Brussel aan het verliezen zijn.” De jongeren voelen zich niet alleen niet gehoord, maar ook onderschat. “We zijn jong, maar we zien wat er gebeurt. En we nemen het niet meer zomaar.”

Empathie in plaats van wegkijken

Jolente woont in Molenbeek, vlak bij een plek waar drugsgebruik alomtegenwoordig is. Haar brief focust niet op repressie, maar op menselijkheid. “Dat zijn geen problemen, dat zijn mensen. Ze hebben dromen gehad, een verleden, familie. Je kunt hen niet gewoon wegstoppen.”

Ze ergert zich aan het cyclusdenken: politie ruimt op, en de volgende dag is alles weer hetzelfde. “Er is geen structurele oplossing. En zonder regering kan er ook niets structureels veranderen.”

Basisrechten op straat

Mélania schreef over iets wat vaak onbesproken blijft: openbare toiletten. “Het klinkt banaal, maar het is een basisrecht. Het gebrek eraan maakt de stad ontoegankelijk en onmenselijk.” Ze ziet dagelijks hoe openbare toiletten worden gebruikt als schuilplek, wasruimte of drugsplek. “Daardoor worden ze onbruikbaar voor hun echte functie. En dat is onwaardig, voor iedereen.”

Ze benadrukt hoe normaal zulke situaties zijn geworden. “En dat is net het probleem: we zouden dit niet normaal mogen vinden.”

Meer teleurgesteld dan ooit

De opdracht maakte hen niet hoopvoller, integendeel. “Ik was al teleurgesteld, maar nu nog meer”, zegt Sabrine. “We moesten zelf oplossingen bedenken. En het bleek: dat kán. Dus waarom doen zij het dan niet?”

Volgens haar is de politiek verworden tot een mediaspel. “Het gaat niet meer over mensen, maar over imago’s. Over wie wint, wie verliest. Maar politiek gaat over levens.”

Carlos is snoeihard: “Als we tegen Valentijn een regering hebben, is dat een mirakel. En zelfs dan mogen ze dat niet vieren. Dit is collectief gezichtsverlies.”

Jong, maar niet naïef

Wat opvalt: deze jongeren spreken met een scherpte en helderheid die je niet meteen verwacht van 17- en 18-jarigen. “Stop met zo kleuterachtig te doen", zegt Carlos. “Wij begrijpen het beter dan jullie denken. En dat is eigenlijk genant.”

Toch is er ook hoop. De brieven gaven hen het gevoel dat ze niet machteloos zijn. “We zijn de stem van mensen die geen stem hebben", zegt Jolente. “En we zullen die blijven gebruiken.”

Hun brieven worden deze week verstuurd naar Brusselse politici. Een moderne J’accuse, recht uit Koekelberg.