Wie is Boris Dilliès? ‘Provocateur en levensgenieter, maar ook respectvolle verzoener’

Boris Dilliès (MR) belandt onverwachts op de stoel van Brussels minister-president. Het is de kers op de taart van een jarenlange staat van dienst bij de MR. “Boris is een levensgenieter van de oude MR-stempel. Een sympathiek figuur die zo nu en dan iemand tegen de schenen durft te schoppen.”

Een kort telefoontje met partijvoorzitter Georges-Louis Bouchez deze ochtend om 7 uur. Meer was er niet nodig om de 53-jarige Boris Dilliès (MR) naar het Brussels minister-presidentschap te loodsen. De surprise van de chef waagde de sprong en gaat een meerderheid leiden met MR, PS, Les Engagés, Groen, Anders, Vooruit en CD&V.

De naam van Dilliès komt uit de lucht vallen, maar de gewezen burgemeester van Ukkel heeft zijn strepen al verdiend in de Brusselse politiek. Hij proefde als tiener van de stiel bij de jongliberalen en deed in 1994 op 21-jarige leeftijd al een worp naar een zitje in de Ukkelse gemeenteraad. Dilliès zou vijf stemmen tekort gekomen zijn.

In 2000 was het wel raak. In Ukkel zou Dilliès vervolgens de politieke ladder steil omhoog beklimmen. Hij volgde in 2005 ex-staatssecretaris Eric André op als schepen, die Dilliès als mentor beschouwt. Twaalf jaar later nam hij de fakkel over van blauwe tenor Armand De Decker als burgemeester van Ukkel, een functie die Dilliès ruim acht jaar zou vervullen. Tussendoor deed hij, tijdens zijn schepenambt, ook vier jaar ervaring op in het Brussels Parlement.

Voor zijn jaren als schepen, parlementslid en burgemeester leerde Dilliès bovendien het klappen van de zweep op het kabinet van Brussels minister-president François-Xavier de Donnea, tussen 2000 en 2003. Na de Donnea, Jacques Simonet en Daniel Ducarme mag de MR nu met Dilliès voor de vierde keer de Brussels minister-president leveren.

'Oude stempel’

Ondanks de kloof van 22 jaar met de laatste liberale minister-president past Dilliès in dat illustere rijtje.

“Het is een liberaal van de oude MR-stempel", klinkt het bij meerdere bronnen binnen en buiten de partij. “Een klassieke MR-figuur uit het zuiden van Brussel: sympathiek en bon vivant, erg francofoon, iemand die van het leven geniet.”

Een blauwe insider voegt toe: “Hij heeft zich in Ukkel in de schaduw van Armand De Decker kunnen opwerken. De Decker, dat was iemand die zijn sokken nog droeg zoals in de Tweede Wereldoorlog: met het elastiekje er zelf handmatig aan vastgemaakt.”

Een MR-bron die de onderhandelingen van dichtbij meemaakte, spot ook wat symboliek in de keuze voor Dilliès. “Het is een veilige keuze. Dilliès is ervaren en kan een ploeg coachen. Na 22 jaar in de oppositie zijn dat belangrijke troeven voor een minister-president van de MR.”

Vence

Dilliès timmerde aan zijn politieke weg vanuit Ukkel, maar heeft ook een nauwe band met Frankrijk. Hij groeide op in het Zuid-Franse dorpje Vence, tussen de Middellandse Zee en het berggebied van de pre-Alpen. Zijn vader heeft een Frans paspoort, zijn moeder is Belgische.

Het Nederlands van Dilliès is “heel slecht”, zo gaf de nieuwe Brussels minister-president zaterdagochtend eerlijk toe.

Dat bleek ook al snel: op de vraag – in het Frans – of Dilliès verrast was met het telefoontje van partijvoorzitter Bouchez, antwoordde de liberaal positief. Op dezelfde vraag in het Nederlands kwam een antwoord dat zijn nood aan een taalbad pijnlijk weergaf. “Een verrassing? Ik weet het niet. We zullen zien.”

Dilliès sloeg maandag in de radiostudio van RTBF al mea culpa. “Ik ga eerlijk zijn: ik heb mijn Nederlands twintig jaar lang niet meer onderhouden”, hoewel Dilliès achtereenvolgend schepen en burgemeester was in Ukkel. “Twintig jaar geleden kon ik mijn plan wel trekken, want ik heb even gewerkt voor een Nederlands bedrijf (uitgeverij Wolters Kluwer, red.).”

“Ik ga eraan werken, maar ik heb de voorbije dagen nog geen tijd gehad voor een taalbad. Maar ik pleit schuldig. Mijn Nederlands taalniveau is onaanvaardbaar voor een minister-president van een tweetalige regio.”

Tv-optredens

Dilliès zou Bouchez attent gemaakt hebben op zijn gebrekkig Nederlands toen hij de vraag kreeg om minister-president te worden. De MR-voorzitter, die ervan droomt om premier te worden, spreekt zelf nauwelijks Nederlands. Andere motieven gaven de doorslag, zo legde hij zaterdag uit in de coulissen van het Brussels Parlement.

“Ik wilde een nieuw gezicht lanceren op het nationale toneel, niet gaan schuiven in andere regeringen”, klonk het. Zo vielen federaal ministers Bernard Quintin en Eléonore Simonet al uit de boot. “Zij moeten de rit uitdoen.” Verder scande Bouchez na een slapeloze nacht – hij was deze nacht rond 3 uur nog volop actief op X – een hoop criteria om zijn keuze te maken. De verkiezingsresultaten, de geografische spreiding, de bevoegdheden, de tv-optredens – die laatste speelden blijkbaar het voordeel van Dilliès.

“Om 6.30 uur was ik rond, een halfuurtje later heb ik Boris gebeld en gezegd dat hij zich moet haasten.” Volgens politicoloog Dave Sinardet speelt de ervaring inderdaad mee. “Dilliès kent de ins en outs van de Brusselse politiek. De legislatuur duurt nog maar drie jaar. Dan is het niet verkeerd om een ervaren Brusselse burgemeester te kiezen.”

Dilliès zou weliswaar goede banden onderhouden met MR-coryfee Sophie Wilmès, die op haar beurt niet de beste vriendin van Bouchez is. “Misschien kan deze benoeming dus wel gezien worden als een stap richting een verzoening tussen Bouchez en Wilmès, die een comeback in de nationale politiek niet uitsluit”, aldus Sinardet. Wilmès en Dilliès zijn ook meter en peter van elkaars kinderen.

Tegelijkertijd zou Dilliès het intern voor Bouchez hebben opgenomen toen die volgens La Libre eind vorig jaar door het stof moest tijdens een partijbureau nadat de MR buitenspel gezet was in de formatie.

Vorig jaar onthield hij zich tijdens de stemming voor de federale Arizona-regering omdat hij zich tegen de fusie van de politiezones kantte. “Ik vind dat niet het idee van de eeuw, maar er zit wel beterschap in de plannen”, zei hij zaterdagochtend, enkele minuten voor zijn eedaflegging. Als minister-president zal hij de fusie moeten verdedigen, dat staat in het regeerakkoord.

Straatvechter

Wat coalitiepartners van de regering-Dilliès onderschrijven, is dat de nieuwe nummer één van het gewest in Ukkel als een aangename persoonlijkheid overkomt. De nieuwe ploeg zat zaterdagnamiddag al voor het eerst rond de tafel. “Hij is respectvol en volgens mij van goede wil”, klinkt het.

Als minister-president zal Dilliès een bonte ploeg bijeen moeten houden, met partijen die bijna onverzoenbare doelen naar voren schuiven: Groen wil scoren met leefbare mobiliteit, de liberalen met een begroting op orde, de socialisten met betaalbaar wonen. Het voordeel voor Dilliès is dat blauwe thema’s zoals veiligheid, activering en ook wel netheid op meer eensgezindheid kunnen rekenen aan de regeringstafel.

Zeker op het vlak van mobiliteit heeft Dilliès als burgemeester van Ukkel al wat op zijn kerfstok. Zo liet hij fietsnietjes illegaal weghalen en vocht hij de gedeeltelijke sluiting van het Ter Kamerenbos voor autoverkeer juridisch aan. Tweemaal beet hij in het zand. Maar het toont wel aan dat er in de aimabele Dilliès ook een straatvechter schuilt.

“Maar kan hij ook opboksen tegen het politiek vernuft van Ahmed Laaouej? Ik vrees met Dilliès voor een Rudi Vervoort-bis. Hij is bovendien geen wissel op de toekomst”, stelt een bron.

Israël

Ook van Good Move wou Dilliès als burgemeester niet weten, ook al bestuurde hij samen met de groenen. Nu kijkt hij minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen) in de ogen aan de regeringstafel. Over de nieuwe richting van het mobiliteitsplan moet de regering de violen nog stemmen. “Hopelijk is de strategie van Bouchez niet om via Dilliès Van den Brandt te gaan pesten”, zegt een MR-bron.

“Dilliès heeft toch wel een rechts profiel: focus op law and order, pleitbezorger van de auto en net als Bouchez pro-Israël”, vult Sinardet aan.

Ukkel weerde bijvoorbeeld vorig jaar een Franse komiek die Israëlisch premier Benjamin Netanyahu ‘een soort nazi zonder voorhuid’ noemde uit haar Cultureel Centrum. Ook zijn aversie voor de PTB deelt hij met Bouchez. Als de communisten aan de macht zouden komen in Brussel, wil hij Ukkel aan Vlaanderen annexeren, klonk het vorig jaar.

Mogelijk had Dilliès met zijn rechtsere profiel voor Bouchez bovendien een streepje voor op Valentine Delwart, die voor de MR het regeerakkoord onderhandelde, graag gezien is bij de coalitiepartners, geloofd wordt om haar dossierkennis, maar alsnog niet in de regering belandt. Ze zal Dilliès wel opvolgen als burgemeester van Ukkel, maar was bij een aantal MR-parlementsleden én bij onderhandelaars de geliefkoosde kandidaat voor het minister-presidentschap. De vraag is of ze misschien te veel in de spotlights zou treden naar de zin van Bouchez.

“Een sociale liberaal is hij in tegenstelling tot Delwart niet”, klinkt het bij een hoge bron. Het grote politieke voorbeeld van Dilliès is oud-president van Frankrijk Jacques Chirac.

'Beverly Hills’

Zeker dankzij de veiligheidsbevoegdheden zal Dilliès de MR-lijn kunnen bewaken in de nieuwe regering, maar hij zal ook rekening moeten houden met de centrumlinkse krachten in de bestuursploeg, en met gemeenten die ver weg staan van het welgestelde Ukkel.

Nog voor hij de eed moest afleggen als Brussels minister-president, deed Boris Dilliès (MR) alvast een poging om zich het profiel van verzoener aan te meten.

“Ik word de minister-president van de Brusselaars, van alle negentien gemeenten. En we moeten aan de slag in alle gemeenten, zeker in de meest kwetsbare. Ik heb als burgemeester van Ukkel ook moeilijkere wijken de juiste richting uitgeduwd. Ukkel is niet het Beverly Hills van Brussel.”

Pittig detail: zes jaar geleden wou Dilliès Brussels MR-voorzitter worden, maar moest hij de duimen leggen tegen... David Leisterh, die lang op weg leek naar de cockpit van de nieuwe Brusselse regering. De echtgenote van Dilliès is trouwens MR-fractieleider Clémentine Barzin. “Ik denk dat we elkaar nu vaker gaan zien.”