Burgerplatform voor gewonde duiven overstelpt: ‘Ik vang er thuis al veertien op’

De Brusselse vzw L'Arche de Biso zet zich in voor gewonde en zieke stadsduiven die standaard geweigerd worden in opvangcentra. De vrijwilligers - die geen subsidies ontvangen - verzuipen echter in het werk. “Jaarlijks redden wij er meer dan vierhonderd.”

“Zieke duif in de Generaal Henrystraat in 1040 Etterbeek”, klonk het deze week op de Facebookpagina van L'Arche de Biso. “Hij zit ineengedoken en beweegt niet. Kan iemand helpen?” Dergelijke oproepen passeren aan de lopende band op de pagina: in de drukste periodes tot wel vier à vijf per dag.

De vzw bekommert zich om de dieren omdat de traditionele opvangcentra, zoals het Koninklijk Belgisch Verbond voor de Bescherming van de Vogels (LRBPO), dat niet doen. “Stadsduiven staan niet geregistreerd als wild dier, maar als ‘gedomesticeerd’”, legt vrijwilligster Eva Eysermans uit. “Daarom kan je ze niet binnenbrengen, terwijl dat voor bosduiven bijvoorbeeld wel kan.”

De duiven leven dus op straat, maar zijn afhankelijk van de mens, zegt Eysermans. Het zijn immers mensen die hen jarenlang gebruikten als voedsel en voor postbedeling. “Wij hebben hen gedomesticeerd en dan op straat gegooid.”

Diep in de buidel

L'Arche de Biso bestaat inmiddels zo’n twee jaar en telt een twintigtal actieve vrijwilligers. Stilaan wordt de vzw echter het slachtoffer van haar eigen succes: de vrijwilligers kunnen het aantal meldingen van zieke of gewonde duiven amper bijhouden. In de drukste periodes gaat het om wel vijf per dag. Jaarlijks redden ze zo'n vierhonderd dieren.

“Het probleem is dat we te weinig vrijwilligers hebben”, vertelt Eysermans. “Veel mensen bellen gewoon om te vragen of we er eentje kunnen komen halen. Wij moeten dan heel Brussel door om dat dier te zoeken.”

De vrijwilligers geven de dieren de eerste hulp en leerden bijvoorbeeld om een poot te spalken of een vleugel te verbinden. Als een duif er echt slecht aan toe is, wordt die bij iemand thuis opgevangen.

Vrijwilligster Pascale Ritschard uit Oudergem vangt er zo momenteel veertien op in haar huis. “Dat is eigenlijk wat te veel, maar ik kan geen nee zeggen. Ik ben sinds juni vorig jaar vrijwilliger en zag al 97 duiven passeren: ik durf zelf niet te zeggen wat me dat kost."

L'Arche de Biso is immers volledig afhankelijk van donaties en ontvangt geen subsidies. Vrijwilligers tasten vaak zelf diep in de buidel voor geneesmiddelen en voeding. In zeer ernstige gevallen moet ook een dierenarts worden ingeschakeld.

'Heel proper'

In een recente post op Facebook slaakte de vzw nog een noodkreet. "Bij dit tempo raken we uitgeput, zowel fysiek als mentaal. Concreet doen we een oproep tot solidariteit: af en toe helpen zou al een enorm verschil maken"

Daarbij worden ook enkele voorbeelden gegeven. "Als je een duif vindt, kijk dan of je die eventueel zelf even kunt opvangen om de opvanggezinnen wat te ontlasten. Als dat niet kan, helpt het ook om de duif tot bij ons te brengen."

Volgens Eysermans heeft vooral het imago van duiven als 'ratten van de lucht' een ontmoedigend effect op vrijwilligers. Zelf vangt ze thuis twee tot drie dieren op, afhankelijk van de vraag.

"Duiven zijn in feite heel lieve en propere dieren: net als katten zijn ze zich heel de dag aan het wassen. 's Ochtends moet je ze gewoon eten en drinken geven, hun kranten verversen en soms medicatie geven. Je hebt er dus echt niet veel werk aan en ze stinken niet."

Als ze echt mogen dromen, zouden de vrijwilligers zich een volwaardig opvangcentrum wensen voor stadsduiven of een eigen lokaal voor de jonge kuikens die uit hun nest vielen. Vrijwilligster Pascale Ritschard: "Die zijn te jong om snel vrij te laten. We zouden dus echt een plek - liefst gratis - kunnen gebruiken om volières te bouwen waar we hen voor langere tijd kunnen opvangen."