Daniëlle verloor haar onbezorgde leven aan de incheckbalie op 22 maart: 'Ik wil een reset'

Tien jaar na de aanslag van 22 maart 2016 in Zaventem blijft de impact voor de nu 62-jarige Daniëlle Iwens immens. Ze was die ochtend aan de incheckbalie van Aviapartner aan het werk in de vertrekhal en ontsnapte aan de dood. "Mijn onbezorgde leven ben ik toen verloren", zo blikt ze tien jaar later terug.

"Het leek een gewone werkdag", vertelt ze in een video-interview. "Ik was om 7.30 uur begonnen en bereidde de check-in voor." Tot plots een doffe knal de routine verbrak. "Alles vloog in de lucht. Ik wist meteen: dit klopt niet. Dit is een aanslag." Een tweede explosie volgde, en de chaos was compleet.

Wat daarna kwam, beschrijft ze als een instinctieve vlucht om te overleven. "Ik heb moeten lopen voor mijn leven. Wat ik gezien heb in de vertrekhal, is verschrikkelijk."
"Vanaf dat moment is er een leven voor en een leven na de aanslagen. En dat leven na is veel minder. Mijn onafhankelijkheid, mijn vrijheid... mijn onbezorgd leven is daar achtergebleven."

Onverwachte prikkels

Tien jaar later is die onbezorgdheid nog altijd niet teruggekeerd. In de massa begeeft ze zich niet meer, en waar ze ook komt, zoekt ze automatisch naar uitgangen. "Je leeft constant op een verhoogd stressniveau. Dat draag je mee."

Onverwachte prikkels kunnen haar terugkatapulteren naar die dag. "Een vliegtuig dat door de geluidsmuur knalt en ik verstijf. Als ik 's nachts met de auto in de mist terechtkom, ben ik plots weer in de luchthaven en kan ik niet verder rijden. Iemand anders moet dan het stuur overnemen. Het is nu tien jaar geleden en ik ga nog altijd naar een psycholoog."

Dossiers niet rond

Voor de tiende verjaardag had ze bij een interview vorig jaar één wens: dat alle dossiers afgerond zouden zijn. Het was een ijdele hoop. "De verzekeringsdossiers zijn nog altijd niet honderd procent uitgeklaard. Dat is een zware dobber. Tien jaar moet daarover gaan! Komaan mensen. Dat is tien jaar stress. Je blijft brieven krijgen en je kent je lot niet. We hebben een pensioen gekregen, maar gaan we dat moeten teruggeven? Dat is heel moeilijk."

De bomaanslagen in de luchthaven hebben haar leven ingrijpend veranderd. Werken ging uiteindelijk niet meer. "Ik heb 26 jaar op de luchthaven gewerkt, maar ik ben moeten stoppen. Dat is een zware tol."

"Ik denk vaak: was ik daar toen maar niet geweest, was het maar niet gebeurd. Ik zou graag hebben dat er een resetknop zou bestaan… dat je alle herinneringen wist en opnieuw kon beginnen. Want nu hangt die vieze zak altijd aan je vast."