Dankzij frisdrankauto­maat overleefde Charlotte aanslag in Zaventem: 'Bewuster leven'

Tien jaar na de aanslagen van 22 maart 2016 herinnert Charlotte Backx zich elk detail van die ochtend op Brussels Airport. Ze was er voor haar werk, om een studente uit te zwaaien die naar Zuid-Korea vertrok. "De geur… die vergeet je nooit.”

“We hadden om 7.45 uur afgesproken aan de check-in, maar zij was te laat", aldus Backx. "Ik ben haar tegemoet gewandeld. Toen ik haar zag naderen, ontplofte de bom.”

Die paar minuten maakten het verschil. “Was zij op tijd geweest, dan denk ik niet dat ik hier vandaag zat.”

Backx bevond zich vlak bij de eerste explosie en werd door de kracht van de ontploffing tegen de grond geslingerd. “Ik werd dan wel weggeblazen, maar toch viel vooral de stilte op. Ik hoorde bijna niets, ik zag zo goed als niets. Ook de geur vergeet ik nooit.”

Volgens Backx' eigen analyse heeft een frisdrankautomaat tussen haar en de bom haar leven gered. “Nadien ga je zoeken naar verklaringen. Waarom leef ik nog?”

Geen slachtoffer, wel littekens

Hoewel ze fysiek en mentaal getroffen werd, ziet Backx zichzelf niet als slachtoffer. “Ik heb gehoorschade en ik kreeg een spijker tegen mijn been, maar ik leef. Er zijn mensen die dat niet kunnen zeggen.”

Toch liet de aanslag diepe sporen na. Vooral de eerste jaren waren zwaar. “Ik heb zeker vijf jaar slecht geslapen. Ik denk er niet constant aan, maar wel elke dag. Harde geluiden, een dichtslaande koffer, een festival, ik ben gewoon alerter.”

Herstel in fases

Pas na de herdenking vijf jaar na de aanslagen voelde ze een kantelpunt. “Toen heb ik een hoofdstuk kunnen afsluiten. Het blijft deel van mijn leven, maar op een andere manier.”

Praten met anderen die erbij waren, hielp. “Het is belangrijk om erover te spreken. Het is gebeurd, en dat mogen we niet negeren.”

Tien jaar later kijkt Backx anders naar de herdenkingsdag. Waar het vroeger vooral een moment van rouw was, kiest ze nu bewust voor een andere invulling. “Voor mij is 22 maart een dag om het leven te vieren. Met familie en vrienden. Stilstaan bij het feit dat je er nog bent.”

Die houding is voor haar geen ontkenning van wat er gebeurde, maar net een manier om ermee om te gaan. “We mogen ons er niet door laten verlammen. Er zijn ook mooie dingen uit voortgekomen: meer verbondenheid, meer aandacht voor elkaar.”

Anders in het leven

Of ze zondag aanwezig zal zijn op een officiële herdenking, weet ze nog niet. “Met kinderen is dat niet altijd evident. Maar we gaan sowieso stilstaan bij die dag.”

De aanslagen hebben haar kijk op het leven wel blijvend veranderd. “Ik probeer bewuster te leven. Elke dag opnieuw kan je beginnen, proberen een betere versie van jezelf te zijn. Dat lukt niet altijd, maar het besef is er wel.”