Een derde van onlineadvertenties voor Brusselse escortes is onbetrouwbaar

Vernederend taalgebruik, een veelvoorkomend gsm-nummer en een leeftijd die niet klopt bij de getoonde foto: een op de drie Brusselse seksprofielen op Quartier Rouge en Redlights vertoont aanwijzingen dat iets niet klopt. “Sluit de websites”, zegt een belangengroep voor sekswerkers.

De advertentie is kort, slordig gespeld en opvallend brutaal. “Pretty young girl”, luidt de titel. “I do everything without a condom.” De opgegeven leeftijd in het profiel is 27 jaar. In de bio staat echter “18”. Op de foto's lijkt de vrouw – fijn gebouwd, met donker, lang haar – erg jong.

Sebastiaan Landers, onderzoeker bij de Nederlandse antimensenhandelorganisatie Spine, bekeek deze en tientallen andere atypische advertenties voor BRUZZ. “Een gebrek aan continuïteit kan erop wijzen dat iemand anders het account beheert”, zegt hij. “Een verschil van bijna tien jaar tussen de opgegeven leeftijd en de bio is een van de signalen of risicofactoren dat er iets niet klopt. Het kan zelfs wijzen op een minderjarige achter het toetsenbord. Dit profiel is in elk geval reden tot voorzichtigheid.”

Gedurende acht weken, tussen 18 september en 11 november 2025, monitorde BRUZZ meer dan 2.100 advertenties die seksuele diensten aanbieden in Brussel of naar Brussel verwijzen, op Quartier Rouge en Redlights, de grootste onlineplatforms in België voor privéontvangst, escort en massages. Ter vergelijking: samen krijgen die sites bijna vijf miljoen bezoeken per maand in België en Nederland, en hosten ze maandelijks tussen de 3.000 en 3.500 advertenties.

Tijdens het onderzoek doken bepaalde problematische patronen altijd opnieuw op. Bijvoorbeeld profielen waarbij de opgegeven leeftijd niet overeenkwam met de bio, of die extreem mobiel lijken, en frequent van plek naar plek verhuizen. Een andere risicomarker: extreem zelfvernederende taal, of boekingszinnen in de derde persoon – de sekswerker wordt dan aangeduid als “zij” in plaats van “ik”.

En van alle unieke telefoonnummers over alle Brusselse advertenties heen, bleek dat ongeveer de helft gebruikt werd in twee of meerdere advertenties tegelijkertijd. Het vaakst hergebruikte telefoonnummer verscheen zelfs op achttien afzonderlijke profielen.

In totaal – zo blijkt uit de analyse, bevestigd door experten – bevat ongeveer een op de drie advertenties met diensten in Brussel minstens één erkende risicofactor.

Voor alle duidelijkheid: geen van die elementen op zich bewijst mensenhandel. Samen vormen ze wel een patroon waar hulpverleners met argusogen naar kijken: een advertentie die niet geschreven lijkt door de vrouw op de foto's, bewegingspatronen die duiden op verplaatsingen tussen steden of leeftijdsverschillen die erop kunnen duiden dat iemand anders het account beheert.

Landers benadrukt dat afzonderlijke signalen niet los van elkaar gelezen mogen worden. “Elk element kan een onschuldige verklaring hebben. Het is de combinatie die telt. Wanneer ze samen voorkomen, wijzen ze mogelijk op centralisatie. Centralisatie creëert afhankelijkheid, en afhankelijkheid verhoogt de kwetsbaarheid.”

Dat zegt ook Wieke van der Kroef, beleidscoördinator bij de Antwerpse antimensenhandelorganisatie Payoke. “Een van die drie elementen op zich is niet voldoende, maar samen verdienen ze bijzondere aandacht.”

Rijper uiterlijk

Belgische onlineseksplatformen zijn ontworpen voor zelfstandigen, maar het onderzoek suggereert iets anders: georganiseerde netwerken, vroeger vooral actief in bordelen en raamprostitutiezones, lijken steeds vaker het digitale terrein in te nemen dat bedoeld was voor onafhankelijke werkers. Het past in een bredere verschuiving binnen de Belgische seksindustrie. Straathoeken en gereguleerde ramen lopen leeg. Privéappartementen en onlineadvertenties vullen het gat. Dat beeld wordt bevestigd door recent wetenschappelijk onderzoek. Onderzoekers van de KU Leuven stelden vast dat internetprostitutie steeg van 35 procent in 2019 naar 54 procent in 2024, terwijl raamprostitutie daalde van 33 procent tot minder dan 20 procent.

Blijft de vraag: gebeurt er ook misbruik op die platforms? Van der Kroef antwoordt voorzichtig maar duidelijk: “Er vindt ook echte uitbuiting plaats. We moeten alleen heel praktisch te werk gaan om de gevallen van echte seksuele uitbuiting te vinden.”

Quartier Rouge en Redlights presenteren zichzelf als neutrale marktplaatsen. Individuen plaatsen de advertenties, het platform faciliteert het contact. Klanten bladeren, bellen en maken afspraken.
De data schetsen echter een complexer beeld. In België is het nog altijd illegaal om advertenties te plaatsen voor de seksuele diensten van iemand anders. Hulporganisaties zeggen dat platforms vaak kunnen zien welke contactgegevens gebruikt worden om meerdere profielen te beheren. Onduidelijk blijft hoe consequent die informatie leidt tot moderatie of verwijdering.

Link Media, de organisatie achter beide platforms, reageerde schriftelijk op de bevindingen. Het bedrijf, dat sinds september 2025 operationeel wordt beheerd door het Nederlandse team achter Kinky.nl en Sexjobs.nl, benadrukt dat “veiligheid en betrouwbaarheid centraal staan in het bedrijfsmodel”.

Volgens het bedrijf kunnen gedeelde telefoonnummers ook legitieme verklaringen hebben: één adverteerder die meerdere advertenties plaatst, werknemers van massagesalons of escortbureaus die een centraal nummer gebruiken, of zelfstandigen die hun afsprakenbeheer uitbesteden. “Wanneer we onregelmatigheden vaststellen, melden we die aan ons contact bij de federale politie”, stelt het bedrijf.

Wat de leeftijdsverschillen betreft, zegt Link Media dat adverteerders zelf kunnen kiezen hoe ze hun leeftijd in profiel en tekst voorstellen. Daarbij merkt het bedrijf op dat “de suggestie van een jonger of rijper uiterlijk een bekend marketingelement in de sector is”. Zich jonger voordoen dan de wettelijk toegestane minimumleeftijd is volgens het bedrijf echter “expliciet verboden en wordt niet getolereerd”.

Het bedrijf zegt maandelijks tussen de dertig- en veertigduizend moderaties uit te voeren. Ongeveer 70 procent van de advertenties wordt goedgekeurd, ongeveer 20 procent aanvankelijk geweigerd en 5 tot 10 procent leidt tot blokkering of blacklisting. Dagelijks ontvangt het platform naar eigen zeggen tachtig tot negentig meldingen van vermoedelijk misbruik, fraude of andere onregelmatigheden.

Hoewel de Belgische wetgeving rond sekswerk relatief permissief is – sinds 2024 kunnen sekswerkers in dienst genomen worden via arbeidscontracten bij erkende werkgevers – ligt dat anders voor advertenties. Volgens het hervormde Strafwetboek mag een volwassen persoon zijn of haar eigen seksuele diensten promoten. Maar “publiciteit voor prostitutie” namens iemand anders, bijvoorbeeld door clubs, tussenpersonen of boekingsagenten, is verboden.

'Sluit de website'

De wet vertrekt dus van een markt waarin volwassenen zichzelf promoten, niet van netwerken van derden die advertenties plaatsen en klanten doorverwijzen naar centrale telefoonnummers.
Intussen buigt het Grondwettelijk Hof zich over de nieuwe arbeidswet voor sekswerkers, naar aanleiding van een verzoekschrift van negen middenveldorganisaties, met Isala, een vzw die hulp biedt aan personen in prostitutie, als voortrekker. De uitspraak kan ook gevolgen hebben voor onlineplatforms zoals Quartier Rouge.

De coalitie rond Isala stelt dat de erkenning van werkgevers uitbuiting witwast, dat België mogelijk internationale VN-verplichtingen schendt, en dat een wet gebaseerd op arbeidscontracten een “structureel gewelddadige sector” niet kan oplossen. “Feit is dat er geen vrije keuze bestaat in prostitutie”, zegt Natasha Malviya, juridisch vrijwilliger bij Isala. “Mannen betalen om het recht te krijgen het lichaam van een vrouw seksueel te gebruiken.”

Volgens de groep maken onlineplatforms het probleem groter doordat ze uitbuiting moeilijker detecteerbaar maken. Tijdens digitale hulpverlening zien ze regelmatig posts met duidelijke signalen van dwang. De vraag is volgens hen niet of individuele platforms hun veiligheidscontrole kunnen verbeteren, maar of een systeem waarin seks online wordt verhandeld ooit veilig kán zijn.
“Voor ons is Quartier Rouge een pooier, omdat het geld verdient”, zegt Malviya. “Ze verdienen letterlijk veel geld aan de prostitutie van anderen. Wij zijn er voorstander van om de website te sluiten.”

Feministische ngo

Aan de andere kant van het debat staat Utsopi, de vakbond voor sekswerkers die mee aandrong op de recente hervormingen. De organisatie pleit voor arbeidsrechten en lichamelijke autonomie, en stelt dat het ontzeggen van het recht om seksuele diensten te verkopen mensen in de stilte duwt en het risico op schade vergroot.

Daan Bauwens, beleidscoördinator bij Utsopi, bekijkt het debat vanuit een andere invalshoek. Dat er momenteel slechts zes erkende werkgevers zijn onder de nieuwe sekswet, ziet hij niet als een mislukking, maar als een gevolg van een historisch gebrek aan vertrouwen, dat ook de onlinemarkt beïnvloedt.

“Lange tijd kon een zaak op elk moment zonder reden gesloten worden, omdat contracten aan sekswerkers aanbieden illegaal was”, zegt Bauwens. “Ondernemers denken dus twee of drie keer na voor ze contact opnemen met een overheid die ze nooit echt hebben vertrouwd.”

Dat wantrouwen wordt volgens hem nog groter zolang de toekomst van de wet onzeker blijft. “We zitten in een situatie waarin feministische ngo's proberen de wet terug te draaien”, zegt hij. “De wet kan opnieuw veranderen, en dan zitten die mensen plots in grote problemen.”

Voor Utsopi zijn onlineplatforms een praktische realiteit waarmee regulering rekening moet houden, niet iets dat verboden moet worden. Gevraagd naar de groeiende centralisatie erkent Bauwens de grijze zone, maar hij verdedigt legitieme bedrijfsstructuren.

Hij wijst erop dat escortbureaus en privéclubs vaak werken met een centraal boekingsnummer, voor sekswerkers die onder contract werken of zelfstandig zijn. “Daar zie ik geen probleem in”, zegt hij, en merkt op dat de wet locaties wel degelijk toelaat om hun adres te adverteren. Wat wel verboden blijft, is prostitutie promoten namens iemand anders.

Over platformregulering zegt Bauwens: “Het koninklijk besluit waar we voortdurend naar verwijzen, is eigenlijk sterk geïnspireerd op de manier waarop Redlights al werkte. Het is dus het Redlights-model dat nu wordt opgelegd aan andere platforms, en dat is eigenlijk een goede zaak.”

Volgens hem hadden sekswerkers vóór de wet nauwelijks toegang tot basisdiensten. “Of je nu correct of fout werkte: zodra je een contractuele relatie had met een sekswerker, werd je een pooier genoemd – of je nu werkgever was, boekhouder of iemand anders”, zegt Bauwens. “En wie droeg uiteindelijk de gevolgen daarvan? De sekswerkers zelf.”

De huidige grijze zone waarin veel locaties opereren, laat werknemers volgens hem kwetsbaar achter zonder bescherming. “Niet iedereen kan zelfstandig ondernemer zijn”, zegt Bauwens. “Als je schulden hebt bijvoorbeeld, dan kan dat niet. In deze sector zijn er heel wat mensen met zware schulden die toch voor sekswerk kiezen.” Volgens Utsopi biedt de wet eindelijk een weg naar basisbescherming die vroeger ontbrak.

Nood aan moderatoren

Payoke neemt in dit debat positie in het midden in. De organisatie werkt rechtstreeks met slachtoffers van mensenhandel, maar erkent tegelijk dat vrijwillig sekswerk bestaat. Van der Kroef ziet de verschuiving naar online als onvermijdelijk en focust op praktische verbeteringen.

“Ik denk dat er zeker ruimte is voor verbetering”, zegt ze. “Vooral op het vlak van modereren door de platforms zelf. Ze verdienen genoeg geld om moderators te kunnen betalen.”

Ze wijst op een belangrijk gebrek aan informatie: platforms hebben wel meldingsknoppen voor verdachte advertenties, maar publiceren geen gegevens over hoe vaak die worden gebruikt. “Dat is informatie die volgens mij relevant zou zijn om publiek te maken.”

Dit onderzoek kwam tot stand met hulp van Fonds Pascal Decroos