KIJK. Metrobestuurder Maalbeek getuigt: ‘Ik vertrouw niemand meer’

Tien jaar na de aanslagen van 22 maart 2016 blijven de beelden van de aanslag in metrostation Maalbeek door het hoofd van metrobestuurder Christian Delhasse spoken. Hij leeft "sinds tien jaar in afzondering" en verlaat weinig zijn huis. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de mensen die zijn omgekomen in 'zijn metrostel'.

Bij hem thuis in de eetkamer vertelt de voormalige metrobestuurder over de noodlottige dag. Nog steeds lijdt hij onder de gebeurtenissen en torst hij een schuldgevoel.

Zo leeft de man in afzondering, vertelt hij aan persagentschap Belga. Hij probeert zo weinig mogelijk het huis te verlaten en vermijdt zo veel mogelijk contact. "Dit hier is mijn veiligheidszone." Als hij boodschappen gaat doen, doet hij dat steevast op de momenten wanneer er minder volk is. "Ik heb geen vertrouwen meer in mensen. Ik verkies dieren."

Elke dag denkt de man die de metro bestuurde waarin een zelfmoordterrorist zichzelf opblies, aan de aanslag. "Het is tien jaar geleden, maar ik denk er nog elke dag aan. De beelden keren terug, ook de geuren." De nachten zijn voor de man het moeilijkst. Het duurt soms uren vooraleer hij in slaapt valt en hij wordt vaak wakker, legt hij met ruwe stem en vermoeid ogend aangezicht uit.

Dertien minuten

Die dag in maart 2016 hielp hij te midden van de duisternis en het stof met de evacuatie van passagiers en probeerde hij de gewonden te helpen in de getroffen wagons. Dertien ondergrondse minuten die voor altijd in zijn geheugen gegrift staan.

Een van de beelden die hem het meest schokten was dat van een gewonde vrouw die in het metrostel wanhopig haar kind riep. "Ze zocht haar baby." Een agent vond uiteindelijk het kind terug. Christian Delhasse ging nadien opnieuw naar boven en kreeg er zuurstof toegediend.

Schuldgevoel

Uiteindelijk lieten zestien mensen het leven in de metro. Sindsdien heeft de voormalige MIVB-medewerker een groot schuldgevoel. "Een metrobestuurder is verantwoordelijk voor zijn voertuig en de mensen aan boord", legt hij uit. "Die mensen namen gewoon de metro naar het werk of de universiteit .... Ik vind het heel erg voor al die families."

Na de aanslag ging hij "de dag nadien" meteen opnieuw aan de slag. Het voelde voor hem aan als passagiers naar "het slachthuis vervoeren". Zijn vrouw was toen zwaar ziek en kreeg palliatieve zorgen. "Ik had niet echt een keuze. Ik had het geld nodig."

Maar de jaren nadien werd hij zeer ongelukkig. Zo kreeg hij ook zelfmoordgedachten. "Ik heb er aan gedacht, maar ik had nog twee of drie zaken te regelen."

Overheid

Volgens hem zijn ook de administratieve lasten en procedures voor en schadevergoeding zeer afmattend. "Je moet bijna bedelen voor datgene waar je recht op hebt. En de overheid blijft ons nu nog steeds tegenwerken door de terugbetaling van uitgekeerde pensioenen te vragen."

Tien jaar na de feiten heeft Delhasse de pagina nog niet kunnen omslaan, besluit hij. "Het gaat niet weg. Het blijft in mijn hoofd gegrift. Alles zit er nog, alsof het gisteren was."

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website www.zelfmoord1813.be.