Priester Daniël Alliët herstelt in ziekenhuis van zwaar fietsongeluk

Daniël Alliët (82), de voormalige pastoor van de Begijnhofkerk, ligt in het ziekenhuis na een zwaar fietsongeval begin deze maand. Ter hoogte van het Klein Kasteeltje werd Alliët aangereden door een autobestuurder die door het rood reed. “Hij is nog niet de oude, maar we zijn hoopvol.”

Op zondagochtend 1 maart kruipt priester Alliët, zoals wel vaker, op zijn fiets om van zijn woonplaats in Molenbeek naar de Begijnhofkerk te rijden. Maar nadat hij het kanaal heeft overgestoken, loopt het mis wanneer een autobestuurder een rood licht negeert. “Een man reed aan hoge snelheid door het rode licht, terwijl Daniël overstak aan het Klein Kasteeltje. De gevolgen waren heel ernstig”, weet Marcel Cloet, priester in Sint-Gillis.

Alliët wordt met zware letsels opgenomen in het ziekenhuis. Hij houdt er vijf gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen, een hersenschudding en een lichte hersenbloeding aan over. Cloet bracht hem gisteren nog een bezoek in het ziekenhuis. “Na drie weken is zijn toestand al goed verbeterd. Hij is nog niet de oude, maar we zijn hoopvol dat hij verder herstelt.”

Het ziekenhuis verlaten is volgens Cloet nog niet aan de orde, maar eens het zover is, wacht Alliët nog een heus revalidatieproces. “Voor zulke zaken moeten we geduld hebben. Terug op zijn poten terechtkomen na een hersentrauma vraagt tijd en rust. Dat laatste is wel een probleem, want rust staat niet in Daniëls woordenboek.”

'Supervrijwilliger'

Vanuit West-Vlaanderen komt Alliët in 1985 aan in Brussel, waar hij de leiding van de Begijnhofkerk overneemt. Decennialang zet hij zich in voor de armen, thuislozen, maar vooral ook vluchtelingen en mensen zonder papieren in Brussel.

Zo wordt zijn Begijnhofkerk wel vijf keer bezet door sans-papiers. De kerk gaat na zijn pensioen verder als House Of Compassion, een sociaal project waar hij als vrijwilliger nauw betrokken bij blijft.

“Bij House of Compassion zijn er mensen met genoeg ervaring die dat project dragen. Daniël is niet onvervangbaar, maar hij was wel nog altijd heel erg bezig als een soort van beroepsvrijwilliger”, vertelt Cloet. “In die zin was het een groot verlies dat hij zo plots wegviel, dat hij zijn rol van supervrijwilliger niet meer kon opnemen.”

Nu hij nog in het ziekenhuis ligt, proberen vrienden hem af te schermen van de buitenwereld. Als hij kon, zou Alliët vanuit zijn ziekenhuisbed verder werken. “Hij is een beetje onrustig omdat hij nog niet mag vertrekken. Niet bezig kunnen zijn, dat is nu het moeilijkste voor hem”, zegt Cloet nog. “Mocht het van hem afhangen, had hij het ziekenhuis al verlaten.”