Voor Brusselse brandweermannen is de maat vol: 'Ik maak me grote zorgen'

Na bijna dertig jaar dienst draagt brandweerman Pieter Maes de littekens van honderden interventies met zich mee. De huidige staking, waarbij de politie brandweerlieden letterlijk thuis opvordert om de minimale dienstverlening te garanderen, is volgens hem ongekend.

"Ik had nooit gedacht dat ik dit nog zou meemaken in mijn leven", getuigt Maes bij BRUZZ 24.

De protestactie van het operationele personeel is niet gericht op financiële verbeteringen of extra vrije tijd. Er is volgens de vakbonden een structureel tekort aan manschappen op de werkvloer, terwijl het aantal noodoproepen in Brussel blijft toenemen. "We vragen geen hoger loon of extra verlof, we zitten echt met een basisvraag: geef ons gewoon de mensen die nodig zijn om onze job uit te oefenen”, stelt Maes.

Volgens Maes is een snelle oplossing bovendien onmogelijk door de lange trainingstrajecten. "Zelfs als ze nu zeggen 'We nemen driehonderd mensen aan', wat niet gaat gebeuren, neemt de opleiding vier tot vijf jaar in beslag. Dus wij gaan sowieso de komende jaren met een tekort moeten werken. We zullen dat moeten incasseren.”

Posttraumatisch stresssyndroom.

De aanhoudende werkdruk weegt zwaar op de mentale gezondheid van het korps, met een opvallend hoog aantal gevallen van posttraumatisch stresssyndroom (PTSS) tot gevolg. "Wij doen onze job echt met ons hart, maar als de maat vol is, moet je wel staken. Er zijn mensen waar ik me zorgen over maak, die het mentaal niet meer trekken en geen hulp krijgen.”

Volgens Maes ontbreekt het de getroffen collega's evenwel aan de nodige professionele omkadering en officiële erkenning vanuit de administratie. Hij kent intussen wel tientallen collega's die PTSD hebben. "Zo is er iemand die zeven kinderen gereanimeerd heeft en die geen erkenning krijgt vanuit de dienst."

Het overleg tussen de vakbonden en de Brusselse regering dat vrijdag in de late namiddag begon, was op het moment van schrijven nog steeds aan de gang.