Brusselse voorgevels: 'Zelfs de Chinezen komen langs om mijn voorgevel vol katten te zien'

In de nieuwe reeks 'De Gevel' belt BRUZZ aan bij bijzondere woningen. De kattenobsessie van de gepensioneerde Anne en Daniel valt zo af te lezen van hun voorgevel in Laken. Ook binnen is elk hoekje tot in de slaapkamer gedecoreerd met kattenprullaria, al valt er geen levende kat meer te bespeuren.

Aanbellen bij nummer 103 in de Drootbeekstraat doe je door op de neus van een kattenkop te drukken. “Kinderen uit de buurt doen graag belletjetrek”, zegt Anne Delain (71), die zich niet lijkt te storen aan de aandacht die haar gevel trekt. “Onlangs zaten drie dames onze voorgevel te tekenen. Ik weet niet op welke toeristische site we vermeld staan, maar zelfs de Chinezen komen langs.”

De krullige letters van 'La maison des chats' op de gevel zijn overbodig om te weten dat je bij het Kattenhuis bent: aan het balkon prijkt een schilderij van een kat in Hercule Poirot-kostuum, tientallen stenen poezen kruipen over de rode baksteen, de voordeur is beschilderd met een exemplaar met een Napoleonhoed. Het pronkstuk is de engelenpop met kattenhoofd die van achter het raam de voorbijgangers in de gaten houdt. “De achterkant van die pop is een duivel”, vertelt Anne. “Soms draai ik hem om, gewoon om het uitzicht te veranderen.”

“Het eerste wat gasten vragen als ze binnenkomen, is of we van katten houden”, zegt haar man Daniel Elias (72) lachend. Toch was Anne niet altijd een dierenvriend. Toen Daniel in het begin van hun huwelijk een kat kocht, deed Anne binnenshuis een regenjas en rubberen laarzen aan om niet gekrabd te worden.

De liefde groeide, en uiteindelijk kreeg het kinderloze koppel vier katten en twee honden, die ze als hun kroost beschouwden. “We gingen er zelfs mee op reis”, vertelt Anne. Samen reisden ze de wereld af, van Mexico tot Senegal en Indonesië. Daar is hun collectie van honderden, misschien zelfs duizenden, kattenobjecten het bewijs van: een schilderij van een katachtige farao uit Egypte, een Italiaans plakkaatje met 'Attenti al gatto' (Pas op voor de kat) of een aarden kattenbeeld van een Franse ambachtsman. Verre reizen doet het koppel niet meer, maar ze halen graag herinneringen op. Aan hun reis naar India bijvoorbeeld, die een sterke indruk naliet op Anne. “Het is toch ongelooflijk dat daar elke seconde een kind geboren wordt?”

Maya de hond

Ook in het kattenhuis in Laken is er een nieuwe telg, de zes maanden oude chihuahua Maya. Na de dood van hun huisdier in februari vond Anne het huis te leeg. Een nieuwe kat wilde ze niet: “Dan zijn we weer vertrokken voor minstens vijftien jaar.” Toch gedraagt Maya zich volgens Anne niet als een typische hond. “Ze is heel proper, ze gaat zelfs in de kattenbak. Toch raar, want ze heeft nooit een kat als voorbeeld gehad.”

Het was geboren en getogen Lakenaar Daniel die Anne lang geleden meenam naar Brussel. Hij zakte als tiener regelmatig af naar de dancing Deux Dollars in Eigenbrakel. Daar sloeg de vonk over. Ze trouwden, intussen meer dan vijftig jaar geleden. “Ik ben de enige van mijn vijf broers en zussen die in de stad woont”, zegt Anne, met dezelfde trots als wanneer ze over haar voormalige job bij het Brusselse luxetextielhuis Scabal vertelt.

Ze woonden eerst tien jaar in een ander huis in de Drootbeekstraat, halfweg de jaren 1980 verhuisden ze – “Toen de ziekenwagens hier passeerden voor het Heizeldrama” – naar nummer 103. Traag maar zeker kwam de kattencollectie op gang, maar het duurde nog een hele tijd voor ook de voorgevel een kattenheiligdom werd. Op een schilderij van die gevel uit 1998, dat ze wonnen bij een wedstrijd voor groene gevels in Brussel, valt nog geen kat te bespeuren.

Bijna dertig jaar later zijn Daniel en Anne de tel kwijtgeraakt. “Onlangs moesten scoutskinderen tijdens een zoektocht de katten op de voorgevel tellen”, zegt Anne, “maar het precieze aantal kennen we zelf niet eens. Als mensen me nu nog een kat cadeau doen, schenk ik ze weg”, zegt ze. “Genoeg is genoeg. Er is geen plaats meer.” De buurman die komt vragen of ze zijn vermiste kat hebben gezien, moeten ze ontgoochelen: “Je gaat hier veel katten vinden, maar geen levende.”