18 jaar na laatste beker voor RSCA: ‘Geen enkele speler van nu zou bij ons meekunnen’

De jongste BRUZZ-lezers zullen het zich niet eens meer herinneren, maar in 2008 won RSC Anderlecht zijn eerste en enige beker van België deze eeuw. Donderdag tegen Union kan nummer twee volgen, de tiende in de clubgeschiedenis. "De Anderlecht-spelers van nu zijn te vriendelijk en te lief", klinkt het in gesprek met drie bekerhelden van achttien jaar geleden.

Over de duidelijke verschillen later meer, maar één parallel is alvast eenvoudig te trekken tussen RSCA anno 2008 en RSCA anno 2026: de club snakt(e) geweldig naar bekerwinst in het Koning Boudewijnstadion.

Achttien jaar geleden was de context dat paars-wit de landstitel aan Standard moest laten en zijn seizoen kon redden in de bekerfinale tegen AA Gent. Bovendien was het toen veertien jaar geleden dat Anderlecht nog eens bekerwinst mocht vieren.

“Ik herinner mij heel veel stress”, zegt Olivier Deschacht, toen een 27-jarige linksachter en nu een 45-jarige voetbalanalist. “We waren geen kampioen, dan heb je op Anderlecht altijd iets recht te zetten. We vierden bovendien 100 jaar Anderlecht, waardoor er veel druk kwam vanuit het bestuur om een prijs te pakken.”

Guillaume Gillet, toen een 24-jarige middenvelder en nu de 42-jarige assistent-coach van de Belgische U19, denkt aan een gelijkaardig sfeertje terug. “In die tijd geen titel winnen: dat was een drama”, benadrukt hij. “Het zette veel druk op de groep.”

Anekdote

Donderdag tegen Union is de druk vermoedelijk nog groter dan achttien jaar geleden. De laatste trofee voor Anderlecht was de landstitel negen jaar geleden.

“De beker winnen is nu een absolute must. Voor ons was het bij wijze van spreken maar een anekdote”, zegt Ariël Jacobs, in 2008 coach van paars-wit en ondertussen, op zijn 72e, op rust. “Wij werden één jaar op twee kampioen, waardoor het in de beker nooit van moeten was. Dat het nu wel zo is, zegt genoeg over de malaise waarin de club zich bevindt.”

Al na dik vijf minuten kwam Anderlecht destijds op achterstand tegen AA Gent via Dominic Foley. Jan Polak maakte meteen gelijk op een knappe voorzet van Deschacht. Na een halfuur bracht Adekanmi Olufade de Buffalo’s een tweede keer op voorsprong. Middenin de tweede helft kopte Mbark Boussoufa de gelijkmaker binnen.

Het had ook anders kunnen lopen. “In een cruciale fase, toen het nog 1-2 stond voor Gent, mikte Khalilou Fadiga de 1-3 gelukkig op de paal. Daar had het afgelopen kunnen zijn”, weet Jacobs. “Hij stond vlak voor mijn neus en kwam met een onverdedigbaar schot, uit de draai op de kruising”, vult Deschacht aan. “Een gelukje dat die niet binnen ging. Anders verloren we die finale.”

Combinatievoetbal

Even later werd Fadiga naar de kant gehaald. “Mijns inziens zonder reden”, aldus Jacobs. “Ik draaide mij om naar de teammanager en zei: ‘schrijf maar op, Anderlecht wint de beker’. Fadiga was de man die het verschil kon maken.”

Gillet maakte uiteindelijk de winnende 3-2 na knap combinatievoetbal. “Achttien jaar is lang, maar het voelt als vorige week. Ik herinner het mij heel goed”, zegt de matchwinnaar.

“Ahmed Hassan speelde met buitenkant voet naar Boussoufa, die mij met een hakje bediende. Een geweldige actie. Ik stond op de goede plaats en wist honderd procent zeker dat ik ging scoren. Daarna heb ik mijn truitje in het publiek gegooid. Daar kreeg je toen nog geen gele kaart voor.”

Amper vier maanden eerder voetbalde Gillet nog voor de tegenpartij. “Het was aan de ene kant heel mooi om tegen Gent te scoren, maar tegelijk vond ik het moeilijk om mijn ex-ploegmaats zo ontgoocheld te zien. Tot op vandaag ben ik een beetje Buffalo”, geeft hij toe. “En toch is het een van de mooiste momenten uit mijn carrière.”

Troostprijs

Dat laatste sentiment deelt ook Deschacht. “Vaak hoor je dat de beker maar een troostprijs is, maar daar ga ik niet mee akkoord”, legt hij uit. “Het was een van de mooiste dagen van mijn leven. En de voorzitter (Roger Vanden Stock, red.) was ook heel blij. Het is trouwens ook mijn enige beker. Hadden het er vijf geweest, dan zou ik moeten nadenken hoe die wedstrijd ook alweer verlopen was.”

Ondanks de grote blijdschap was het feestje bescheiden in 2008. “We keerden terug naar het Astridpark, maar daar waren weinig mensen blijven pakken”, herinnert Gillet zich. “De supporters vonden het maar normaal dat wij wonnen. Vandaag is de context helemaal anders. Als Anderlecht donderdag wint, zal het feest enorm zijn.”

Heel gek is het niet, als je naar de toenmalige spelerskern kijkt, dat de RSCA-aanhang een overwinning verwachtte. “Het was een enorm goeie ploeg”, onderstreept Deschacht. “Wij hadden zo veel wapens: Van Damme en Wasilewski achterin, Hassan, Polak, Biglia op het middenveld, de aanvallende weelde van Boussoufa en Frutos. We hadden echt alles.”

Een ploeg die alles heeft kan je moeilijk zien in het Anderlecht van vandaag. “In 2008 was er veel meer kwaliteit dan nu”, gaat Deschacht verder. “Met alle respect, maar dat is echt heel duidelijk. Geen enkele speler van vandaag zou toen in de basisploeg hebben gestaan.”

Mannen met karakter

Gillet is het min of meer eens. “Misschien dat De Cat goed genoeg is, of toch op zijn minst zal zijn over enkele jaren.”

De Luikse ex-middenvelder ziet behalve kwaliteit nog een tweede verschil tussen vroeger en nu. “Wij hadden mannen met karakter, zoals Biglia en Pareja, die hun mannetje konden staan in de Argentijnse nationale ploeg. De spelers van nu zijn te vriendelijk en te lief. Het is een van de redenen waarom het de laatste jaren minder gaat. Jongens als Degreef en De Cat hebben mannen als Wasilewski en Polak nodig rond zich.”

En zo zijn we aanbeland bij de puur Brusselse bekerfinale van donderdag: in het Brusselse Koning Boudewijnstadion tussen twee Brusselse ploegen. Paars-wit treft landskampioen Union.

“Voor Anderlecht kan het enkel als alles meezit”, meent Gillet. “Het zal top moeten zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat de kansen klein zijn. Zelfs op een slechte dag is Union nog altijd moeilijk te kloppen. Het is veel efficiënter. En bij Anderlecht zie ik heel weinig vooruitgang de laatste weken.”

‘Union mentaal sterker’

Deschacht ziet het veel rooskleuriger. “Ik ben zeer optimistisch”, zegt hij zonder aarzelen. “Vooral omdat Union zo zwak speelt. Offensief zijn die niet goed. Ze hebben hun beukwerk en duelkracht, maar missen Promise David. Daar moet Anderlecht, dat betere voetballers heeft, van profiteren.”

Een slechte start, zoals in 2008, kan RSCA maar beter vermijden. “Wij hebben destijds twee keer een achterstand omgedraaid, maar dit jaar moet je op voorsprong komen”, denkt Jacobs. “Dat zou een klein beetje van de ongelofelijke druk wegnemen. Union staat mentaal sterker.”

Al kunnen ook zelfvertrouwen of het gebrek daaraan met intrinsieke kwaliteit te maken hebben. “Wij kwamen twee keer achter, maar als je zo veel kwaliteit hebt, steek je dan gewoon een tandje bij. Dat is nu anders. Als ze achter komen, beginnen ze te twijfelen”, besluit Deschacht.

Voor coach Jérémy Taravel is de boodschap duidelijk: aanvallen maar en voluit op zoek naar de openingstreffer.