review

'Trolls: World Tour' zorgt voor dwangmatige vrolijkheid

Onze score

Een tienjarige ket in deze deprimerende tijd opvrolijken met kleurrijk amusement is een daad van barmhartigheid. Het is alleen niet honderd procent zeker of ie zal opvrolijken van Trolls: World Tour.

Pols eerst of hij of zij de eerste animatiefilm van DreamWorks (Shrek, Kung Fu Panda) over hyper-optimistische, op muziek kickende trollen kon smaken want de sequel is geen haar beter en even dwangmatig vrolijk. Poppy en Branch, in de originele versie herkent u de zoetgevooisde stemmen van Anna Kendrick en Justin Timberlake, ontdekken dat Troll-stammen al naar gelang het land verslingerd zijn aan een van de zes muziekgenres: Funk, Country, Techno, Klassiek, Pop en Rock. Dat Queen Barb en haar vader King Thrash (Ozzy Osbourne) elke Trol in elk land rock wil opdringen, is niet naar de zin van Poppy en Branch. Om het verzet te organiseren reizen ze de wereld rond. Het voorspelbaar verhaal heeft weinig om het lijf maar er is een wervelwind aan felle kleuren, nog fellere vrolijkte en heel veel, gedeeltelijk gesteriliseerde, muziek en dat volstond om van de eerste Trolls een hit te maken.

TROLLS: WORLD TOUR
US, 2020, dir.: Walt Dohrn, Daniel B. Smith

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.

 

 

Lees meer over

Nieuws en cultuur uit Brussel in je mailbox?