Lakense Caroline Strubbe wint op filmfestival in Cannes

Ze maakt vooral documentaires, maar op dit ogenblik is ze volop bezig met de voorbereiding van haar eerste langspeelfilm." Zo werd Caroline Strubbe in de zomer van 2006 geïntroduceerd in 'Chou de Bruxelles', de populaire rubriek die vroeger 'de twee van BDW' sierde. Vandaag lichten we op die plaats het nieuws van de week uit. En kijk, daar is Strubbe weer. Die langspeelfilm is afgeraakt, werd geselecteerd voor Cannes en viel dit weekend in de prijzen.

Lost persons area, zo heet het winnende langspeelfilmdebuut van Caroline Strubbe uit Laken. De film toont vier mensen te midden van een immense vlakte met eindeloze rijen pylonen. Marcus tracht een bedrijf te leiden dat hoogspanningslijnen onderhoudt. Bettina runt een kantine voor arbeiders en droomt van een beter leven. Hun dochter van negen, Tessa, zwerft liever als een jutter over de vlakte dan naar school te gaan. De komst van een Hongaarse ingenieur en een tragisch ongeval halen ieders zoektocht naar het geluk overhoop.

Lost persons area was een van de zeven films die uit meer dan 950 inzendingen werden geselecteerd voor de parallelle competitie La Semaine de la Critique. Kers op de taart was de SACD Prijs voor Beste Scenario. "Het is best wel grappig," zegt Strubbe. "Ik heb heel lang aan het scenario gewerkt. Ik kon gewoon niet meer stoppen met schrijven. Op een bepaald moment had ik meer dan 350 pagina's. Vijf jaar lang was mijn uitdijende scenario een running gag onder vrienden. Vlak voor de opnames heb ik beslist alleen het eerste deel uit te werken. Veel beginners maken de fout te veel te willen vertellen."

Het voordeel van La Semaine de la Critique is dat de film niet alleen getoond wordt aan journalisten en uitgenodigden, maar ook aan een echt publiek. "Na elke vertoning was er een vragenronde. Aan de reacties en de vragen van de zaal heb ik het meeste plezier beleefd. De film was pas af, ik ben geschrokken van wat hij bij de mensen teweegbrengt. Ze zien zich in een spiegel en vinden in de film een vorm van troost. Ik heb de film heel intuïtief gemaakt, en al die discussies leren ook mij veel over de film."

Het avontuur in Cannes was veel positiever dan Strubbe had gedacht. "Een deel van het glamour-en-glittercliché klopt wel, maar ik heb toch vooral ontzettend veel respect voor film mogen merken."

De regisseur noemt zichzelf 'negatief van aard', maar ze heeft nu ervaren "dat het niet alleen een kwestie van marketing of van de juiste mensen kennen is."

"Lost persons area is geen perfecte film, maar hij is wel eerlijk, menselijk, puur en persoonlijk. Dat pikken de mensen op. Ik heb enorm veel vertrouwen gekregen. Over de rode loper lopen voor de Caméra d'Or (prijs voor de beste debutant, NR) was als ter communie gaan. Het voelde alsof ik de toelating kreeg om verder te gaan in dit vak, alsof ik een stem gekregen heb. Dat was heel bevrijdend."

Strubbe gaf interviews aan Al Jazeera, HBO en opmerkelijk veel Zuid-Amerikanen en Hongaren. Gisteren reisde ze af naar Corsica om er een filmfestival te openen. Het is de eerste in een hele rij festivals, van Thessaloniki tot Armenië. "De bedoeling is om de mensen universeel te raken. Ik hecht veel belang aan het idee dat Lost persons area in veel landen vertoond wordt."

De Belgische pers had vooral oog voor de negenjarige actrice Kimke Desart ('Vlaams kindsterretje in Cannes'). "Dat begrijp ik wel. Kimke is een ontstellend talent, du jamais vu," vindt producent Thomas Leyers. "En in tegenstelling tot haar personage is het een woelwater en een groot lawijt. Over alle opgedirkte vrouwen op de Croisette zei ze: 'Al mijn barbiepoppen lopen hier rond.' En ik haal liever met een kindje de krant dan met mijn bloot achterwerk," zegt de producent al lachend.

Hij verwijst daarmee naar de stunt van regisseur Felix van Groeningen en de acteurs van De helaasheid der dingen. Na de vertoning in de Quinzaine des Réalisateurs fietsten ze naakt over de Croisette. Ook deze verfilming, van het populaire boek van Dimitri Verhulst, viel in de prijzen. De internationale pers rea­geerde positief op alle Belgische films, maar het meeste enthousiasme wekte Panique au village op. De twee Brusselaars Stéphane Aubier en Vincent Patar knutselden deze gekke animatiefilm in Beast Studio in Laken in elkaar. "Geknipt voor een cultstatus," schreef het vakblad Screen daily.