Dit was dag 1 van Couleur Café: dansen op het ritme van de diaspora

Op een eerste bloedhete festivaldag speelde Couleur Café voor een vol huis zijn Brusselse identiteit als troefkaart uit. In een poortstad waar niemand in de meerderheid is, voelden ook de voorbijkomende artiesten zich snel thuis. Als bedankje lieten ze iedereen dansen.

Onder een loden zon is Couleur Café vrijdag om 17u ingezet op de Black Stage, met een B2B-set van de lokale batida-helden Grca. en Brownsugvr. Een kwartiertje later gevolgd door een optreden in clubtent The Fox, van Lupo Spaccaro. Voor beiden was het een beetje ondankbaar, want veel festivalgangers hadden door de hitte beslist wat later te komen.

De twee dj’s, mid-twintigers, zijn geboren in Luanda en gunden ons een blik op hun muzikale erfgoed, dat ze als deel van de Angolese diaspora ook een toekomst willen geven. In de eerste plaats is dat batida, een opzwepende variant van kuduro die via Lissabon steeds meer clubbers in de ban houdt. Dat doen ze los van deze festivalpassage met hun feestplatform Er808, maar een plek op de affiche van Couleur Café kan natuurlijk helpen. Drie vierde van hun dansvloer was beschut, maar toch moesten ze eraan beginnen voor drie man en de spreekwoordelijke paardenkop — al was het een kraai die vervaarlijk richting dj-booth lonkte. Voor alle anderen geven we graag mee dat ‘Nobody Knows’ van Bryan Mg, waarover later meer, het eerste (officiële) nummer van deze editie van Couleur Café was. Waarna de dj-tandem eerst wat sensuele tarraxo speelde alvorens volop de kaart van batida te trekken.

Voor de leek: tarraxo ontstond toen een producer per ongeluk — door een bug op zijn laptop — het tempo van een snellere kuduro-track liet zakken, van pakweg 130 tot 100 BPM. “Ja, net zoals jullie new beat,” vertelde het duo ons eerder, signalerend dat de bal misslaan en innoveren vaak dicht bij elkaar liggen. We noemen het een kwestie van tijd voor deze jongens na batida, de stijl die ze nu volop aan het pushen zijn, hetzelfde doen met de tarraxo.

Brussels beest

Intussen waren we door een overenthousiaste stem — een must om hier als podiumhost te mogen beginnen — The Fox ingelokt: What’s up beautiful people? Saxofonist Pierre Spataro werd er aangekondigd als een Brussels beest. Dat klopt. Alhoewel een geboren Carolo met Siciliaans bloed hoort hij al jaren tot het humus van een eclectische Brusselse scène die niet kan of wil kiezen tussen elektronica, hiphop of jazz.

Hier mocht de Commander Spoon-frontman zijn soloproject Lupo Spaccaro (***) voorstellen. Dat deed hij voor het eerst met een band die zijn ambient-achtige saxofoonklanken, die sporadisch ook uit een digitale sax kwamen, inkleurden met extra sfeer. Ons viel vooral het frisse spel van pianist Lorenzo Ola Kobina op, én de wat onderkoelde elektrische bas van de Brusselse groeidiamant Léa Kadian.

Naarmate de set vorderde werd de sfeer meer funky (‘Birthmarks’). Op het einde ging Pierre… euh Lupo huilen als een wolf, en was de tent, intussen volgelopen met een dikke 100 festivalgangers, zachtjes aan het meedeinen. Het hielp dat er vrijwilligers met waterverstuivers rondliepen.

Nieuwkomers en sterkhouders

Wat de dj’s en de saxofonist gemeen hebben is dat ze elk vanuit hun specifieke achtergond de hoofdstad kleur geven en een impact nalaten op de scene. Gerson en Cristiano, zoals de deejays die als kind naar België migreerden echt heten, zoeken een grotere markt voor hun muziek, terwijl ze tegelijk een plek creëren waar ze zich — tussen twee culturen — thuisvoelen.

Het afficheren van zowel nieuwkomers als sterkhouders in die Brusselse scene is iets waar de organisatoren aan vasthouden, en het uit zich dit jaar ook in het foodbeleid. Naast de multiculturele Rue du Bien Manger is er nu voor het eerst La Dalle, een iets kleiner straatje met uitsluitend Brusselse restauranthouders. Het is een kaart die ook doorgetrokken wordt achter de schermen. Zo zijn de artiestenloges backstage niet gewoon genummerd, maar genoemd naar Brussels cafés, en stappen de mannen van Ezra Collective hier dus pakweg Au Laboureur binnen terwijl Rema zich omkleedt in Le Petit Lion.

Voetbaltruitjes en champagneshots

Terwijl de deejay van dienst Drake speelt, tellen wij voetbaltruitjes aan de Green Stage, die je vanuit de hoogte nog steeds het beste zicht op het podium (en het publiek) garandeert. Het valt op dat er geen enkel nationaal team bovenuit springt. We zien truitjes van Hakimi, Messi, Gnabry, Doku, Yamal en CR.

Ook de wat gehypete Sainté (***), die een beetje overdonderd leek door het (hier wel massaal opgekomen en) enthousiaste publiek, is een voetbalfan en voelt zich hier duidelijk thuis. “You make the UK look so shy,” riep hij voor hij ‘Loot’ inzette. Even later had hij een sproeier vast waarmee hij de eerste rijen een moment van verfrissing aanbood. “The suavest spitter in UK rap,” lazen we vooraf over deze belofte uit Leicester, de stad die zijn identiteit en laid-back ‘steeze’ vormgaf. Geboren in Zimbabwe emigreerde ook hij als kind ooit naar Europa waar zijn lo-fi hiphop in de smaak viel.

‘Champagne Shots’, dat hier helemaal op het eind van de set een dansfeestje in gang zette, ging al viraal toen hij nog op school zat. Een collab met Wiz Khalifa sloot vorig jaar de ep 4L af. In Brussel deelde hij zijn tracks op in bangers en songs. Later had hij het ook over smooth music, met ‘On Me’ als heus meezingmoment. De weerkerende beelden van boten en de Eiffeltoren op het achtergrondscherm oogden wat banaal, en soms liepen er wat veel stemmen mee. Dat krijg je met al die guest features van artiesten die nooit mee op tournee gaan. Maar hij had er echt wel zin in. Toen hij na ‘Champagne Shots’ smeekte of er nog één nummer bijkon, was de klok echter onverbiddelijk.

One love

Nog zo’n voetbalgekke rapper troffen we aan in The Fox. Op tv becommentarieert hij het Congolese nationale elftal als Bryan Mumvudi Gazambo, maar op een podium blijft het vooralsnog Bryan Mg (***).

Hoewel hij zelf wat ouder wordt, is het publiek hier een pak jonger (en vrouwelijker). En iedereen zingt vlot mee, in welke taal dan ook, of het nu ‘Bouge ton Derrière ’betreft, de single die hem in 2018 bij onze noorderburen lanceerde, of het recentere ‘Ondernemer’ of ‘My Bébé’.

In het begin van zijn concert is de tent maar voor een derde gevuld, maar op het eind staat men tot buiten te dansen. Met een drummer en een bassist in plaats van een dj en sporadisch ook twee opzwepende danseressen komt er wat meer zwier in zijn set. In ‘Love Somebody’ en ‘Shawty Is a Freak’ dropt hij enkele ‘Waar is da feestje?’s. Op de vraag ‘Wie is hier met de liefde van zijn leven?’ vallen vooral vriendinnen elkaar in de armen. Ze zouden wel gek zijn, en toch zijn ze allemaal dol op deze mierzoete muziek vol Hollywood-romantiek. Mg gooit er nog een flard ‘One Love’ tegenaan, een ‘Free Congo Free Palestina’-statement en als er op het einde meer van die aanstekelijke Congolese ritmes opduiken nog meer schwung, met ‘Ghazali’, zijn feature met DystINCT, als hoogtepunt.

Zonder omwegen

Waarna we ons spoeden naar Ezra Collective (****), dat laat horen hoe de Afrikaanse diaspora en muzikale erfenis hen tot hoop en ons tot dansen beweegt. Bandleider Femi Koleoso heeft net als Rema Nigeriaanse roots, alleen is hij geboren in Londen. De Nigeriaanse popster Rema (***) doet het zonder omwegen, rechtsreeks vanuit Afrika. En dat is nog maar een begin.

Of hoe Couleur Café zijn naam in de toekomst steeds meer eer zal aandoen. Met al die afrobeats zal er hoe dan ook gedanst worden.