Filmmaker Lukas Gevaert: ‘Brussel leerde me dat ik niet alles alleen hoef te doen’

Voor filmmaker en DOP Lukas Gevaert (25) is Brussel meer dan de stad waar hij woont. Het is zijn thuisbasis, zijn netwerk en de plek waar hij leerde dat film vooral een kwestie van samenwerken is. Van zijn eerste video's als kind tot zijn kortfilm Fruits de Merde, die in première ging in Palm Springs: de camera is voor Lukas altijd een manier geweest om de wereld beter te begrijpen.

Lukas werd geboren in Deinze, trok op zijn veertiende naar een internaat in Gent en verhuisde enkele jaren later naar Brussel. Ondertussen werkt hij zowel in België als internationaal, maar Brussel blijft zijn vaste uitvalsbasis. “Brussel voelt als een goede plek om van hieruit naar veel plaatsen te gaan. Ik werk steeds internationaler, maar de mensen rondom mij zitten hier. Daarom kan ik wel zeggen dat ik een Brusselse filmmaker ben.”

Brussel veranderde ook zijn manier van werken. Waar Lukas vroeger alleen video's maakte, ontdekte hij hier de kracht van een team. “Voordat ik naar Brussel kwam, deed ik heel veel dingen alleen. Vanaf het moment dat ik hier film ben beginnen maken, is dat veel meer een gemeenschappelijk iets geworden. Ik wil niet meer alles zelf doen. Je laten inspireren door andere mensen zorgt ervoor dat je veel grotere en zottere dingen kunt maken.”

Liefde voor film

Als DOP, director of photography, is Lukas verantwoordelijk voor het visuele verhaal van een film. Licht, kleur, compositie, cameravoering en textuur: hij bepaalt mee hoe een verhaal eruitziet. Zijn liefde voor film begon echter al veel vroeger. “Het is voor mij begonnen als een manier om een fantasiewereld die niet bestaat werkelijkheid te maken. Als kind maakte ik video's waarin ik bijvoorbeeld toverspreuken kon doen. Door te filmen en effecten toe te voegen, kon ik die fantasie echt maken.”

Later veranderde die fantasiewereld in een manier om de realiteit te begrijpen. Dat persoonlijke aspect zit sterk in Fruits de Merde, een verhaal dat dicht bij zijn eigen leven ligt. “Een verhaal van mezelf naar buiten brengen en het vervolgens in een script en een film gieten, zorgt ervoor dat je jezelf beter leert begrijpen. Dat is voor mij de core van waarom ik film. Een camera kan de werkelijkheid inkaderen, esthetiseren en begrijpelijk maken."

Die kortfilm kreeg een wereldpremière in Palm Springs, één van de grootste filmfestivals ter wereld. Het was een moment dat voor Lukas niet alleen artistiek belangrijk was, maar hem ook opnieuw confronteerde met de verbindende kracht van film. “De première in Palm Springs was fantastisch. Op een week tijd leer je daar ontzettend veel internationale mensen kennen. Mensen uit China, Kopenhagen, Duitsland… Met sommigen heb ik vandaag nog contact. Het festival was echt een broeikas van mensen uit verschillende plekken van de wereld.”

Filmsalon

Diezelfde liefde voor samenwerking bracht Lukas ook bij Filmsalon, een initiatief waarmee hij samen met Victor Longin andere filmmakers en kunstenaars samenbrengt. In een tuin in Elsene ontstond een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten zonder de druk van de klassieke filmwereld.

“We wilden gewoon een plek om mensen samen te brengen rond film. Zonder Q&A’s, zonder competitie en zonder het gevoel dat je moet presteren. Iedereen is op hetzelfde niveau. Er zijn geen niveaus. We houden van film en we houden ervan om elkaar te ontmoeten. Dat is Filmsalon. No pressure." De eerste editie op 14 augustus was alvast een succes en Lukas belooft dat er een deel twee komt.

Volgens de jonge filmmaker is zo’n community belangrijk in een sector waar de druk steeds groter wordt. “Als je mensen rondom je hebt met wie je even graag een wereldreis zou maken of een pint zou pakken, voelt het minder als werken. Ik denk dat dat echt een van de belangrijkste dingen is.”

En als Lukas zelf een film over Brussel zou maken, zou hij waarschijnlijk bij de skatecommunity uitkomen. Een wereld die hij zelf steeds meer achter zich laat, maar waar hij met veel nostalgie naar kijkt. “Ik ben heel geboeid door die cultuur, ook omdat het misschien iets is dat ik nu zelf aan het verliezen ben. Misschien wil ik het net daarom inkaderen: terug begrijpen wat het voor me betekende.”