Lander Gyselinck niet achter drums op nieuw muzikaal project: ‘Ode aan mijn oma’

Onder de naam Dyonissia start Lander Gyselinck een nieuw, persoonlijk hoofdstuk op zijn wonderlijk muzikaal parcours. Waar hij tot nog toe vooral bekend staat als drummer kiest hij nu voor een meer introspectieve en elektronische benadering.

Dyonissia spruit voort vanuit jarenlange experimenten en groeide de laatste tijd uit van oefenmateriaal tot een volwaardig project. In een gesprek met BRUZZ wordt vooral duidelijk dat Dyonissia geen academisch project wil zijn, maar muziek die vertrekt vanuit gevoel, experiment en persoonlijke fascinatie.

Bij Gyselinck was alles altijd al spelen en bouwen of uitvoeren en ontwerpen. Dyonissia voelt als een plek waar die twee eindelijk niet meer gescheiden hoeven te zijn. “One, mijn nieuwe EP, is misschien mijn meest intieme project. Dit is waar ik al die tijd aan heb gewerkt toen ik tijd op overschot had. Van 2016-2023 heb ik me laten inspireren door de muziek die ik hoorde in de jaren 90. Denk maar aan het genre trance, dat in de nineties in ontelbare nachtclubs in België grijs gedraaid werd."

Die intimiteit zit niet in grootse gebaren, maar in het feit dat alles teruggaat naar een soort basisdrang om te creëren, los van functie of rol. “Ik ben iemand die heel graag knutselt. Ik denk dat ik een grote muzikale kennis heb en ik zou het zonde vinden om daar dan niet mee te experimenteren.”

Wat ooit begon als een academische zoektocht naar ritmes en structuren, is intussen verschoven naar iets dat veel minder te vatten is: een manier van denken in geluid.

Van onderzoek naar nieuw idee

Hoewel de wortels van het project duidelijk in zijn doctoraat liggen, wil Gyselinck vooral vermijden dat die achtergrond het luisteren gaat manipuleren. Wat ooit een onderzoekscontext was, is geëvolueerd naar een soort vrije ruimte waar ideeën mogen afwijken van hun oorspronkelijke betekenis. Opvallend: voor het eerst sinds hele lange tijd is hij op het hele project niet één keer fysiek achter zijn drumstel gekropen. Alles gebeurde digitaal als producer.

Hij spreekt niet over theorie, maar over verbeelding en over muziek die ontstaat zonder vooraf vastgelegd doel. “Ik wil dingen maken die in mijn verbeelding zaten, die in mijn fantasie zitten.”

Die verbeelding wordt geen illustratie van een idee, maar het vertrekpunt zelf.

Nieuwe naam, nieuwe uitdagingen

Gyselinck brengt zijn nieuwe EP uit onder de naam Dyonissia op het Japanse experimentele trance label Mizuha. Een nieuwe naam brengt ook nieuwe uitdagingen met zich mee. "Het is spannend om te zien hoeveel mensen bereikt zullen worden met deze nieuwe muziek. Het gaat sowieso niet in hetzelfde algoritme komen als mijn muziek onder de naam Lander Gyselinck."

Maar nieuwe muziek brengt op haar beurt ook nieuwe luisterervaringen met zich mee. “Ik wil niet dat het voelt alsof je iets moet begrijpen. Je mag het gewoon horen en ermee zijn.”

Daarin zit een duidelijke keuze: muziek als ervaring, niet als puzzel. “Het blijft gewoon muziek. Dat is het mooie en het pure eraan.”

Ritme, gevoel en herinnering

Onder de oppervlakte van het project ligt een duidelijke fascinatie voor ritme, maar niet als technisch gegeven. Eerder als iets lichamelijks, iets dat zich vertaalt in energie en herinnering.

Wat Dyonissia interessant maakt, is hoe het tegelijk beweegt en herinnert. De muziek draagt iets van de clubcultuur in zich, maar heeft ook iets nostalgisch, bijna dromerig. “Het voelt een beetje als een teenage dream, wanneer je heel intense gevoelens beleeft zoals euforie en liefdesverdriet.”

Die paradox, euforie en melancholie tegelijk, loopt als een onderstroom door het hele project.

Ode aan grootmoeder

Dionyssia is eigenlijk een ode aan Lander's grootmoeder, Dionyssia. Zij wordt herinnerd als een opvallend aanwezige, warme en tegelijk sterke vrouw, iemand die vanzelfsprekend midden in het leven stond. "Ik heb lang nagedacht over de naam. De muziek die ik uitbreng onder deze naam past perfect bij de herinnering die ik aan mijn oma heb. Daarom voelde die naam meteen juist. Het voelt als een full-circle moment."

Not one, but two or three?

Hoewel dit eerste hoofdstuk nu verschijnt, voelt Dyonissia niet als een afgerond idee. Eerder als een moment binnen een groter proces dat nog verder kan groeien, zonder vaste vorm of eindpunt. “Ik denk wel dat er nog iets zal volgen. Mensen die mijn muziek kennen, weet dat ik niet gewoon vijf nummers maak en het erna als 'af' beschouw. Er komt sowieso een vervolg en misschien wel een gevolg op het gevolg.”

Wat Dyonissia uiteindelijk blootlegt, is niet zozeer een nieuwe stijl of methode, maar een manier van werken die zich aan vele definities onttrekt. Het is muziek die ontstaat tussen denken en spelen, tussen herinnering en experiment.